สวัสดีค่ะ
ช่วงนี้เรารู้สึกอึดอัดใจมากพิเศษ ซึ่งจริงๆก็เป็นมานานหลายปี ราวๆสี่ปีได้ แต่เริ่มหนักข้อขึ้นทุกปีจนทำเอาชีวิตเราแทบไม่มีความสุขเลย เคยปรึกษากับใครหลายๆคนแต่เหมือนจะไม่ดีขึ้น คือจะดีแค่ตอนปรึกษาแต่เมื่อเจอกับปัญหาก็จะกลับมาเครียดซ้ำๆอีก บางครั้งที่ไม่มีใครให้ปรึกษาก็จะเขียนไดอารี่เอาไว้แต่บางทีก็ทำให้รู้สึกแย่กว่าเดิมเพราะดันไปเห็นของเก่าที่เคยเขียนมาก่อนหน้านี้
เริ่มต้นจากที่เรารู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวในการใช้ชีวิต รู้สึกว่าสิ่งที่เราตัดสินใจผิดพลาดและแก้ไขอะไรให้ตัวเองไม่ได้เลย สิ่งเหล่านี้ทำให้เราโทษตัวเอง เออ ถ้าไม่ใช่เพราะเราทำแบบนี้ๆๆ คงจะไม่เป็นแบบนี้ ยิ่งเจอคำพูดต่อว่าเราว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเรา เรายิ่งแย่เข้าไปใหญ่
เราอยากหนีไปให้พ้นๆไม่อยากเป็นแบบนี้อีกต่อไป แต่ก็ต้องเจอกับมันอยู่บ่อยครั้ง หลายครั้งที่เราอยากจะหนีแต่เมื่อกลับมาเจอความจริงอะไรก็แย่ไปหมด ความสุขที่ผ่านมาเหมือนเป็นแค่ฝัน คือผ่านไปเร็วเหมือนไม่มีจริง
มันแย่จนบางครั้งทำให้เราเบื่ออาหารคือ กินได้ไม่กี่คำก็อิ่ม ไม่อยากกินอะไร ปวดท้องร่วมด้วย มีปวดหัวบ้าง รู้สึกปวดเมื่อย ท้อแท้ เพลีย อะไรๆก็แย่ไปหมด
หลายครั้งที่เราสิ้นหวังและไม่อยากทำอะไรทำให้การงานอะไรมันแย่ขึ้น เวลาเราหยุดต้องบอกคนรอบข้างว่าป่วยกายเพราะถ้าบอกว่าเรา เครียดหรือปัญหาชีวิตอะไร เขาจะมองว่ามันเล็กน้อยแค่เรื่องแค่นี้เอง ก็คือเขาไม่เข้าใจนั่นแหละ ขนาดเราบอกว่าเรามีปัญหาเรื่องนี้เขายังคิดว่าแค่เราคิดมากไปเอง คงเพราะภายนอกเราดูเป็นคนไม่คิดมากไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ตาม(แต่ไม่จริงหรอก เราไม่ชอบให้ใครมาเห็นเราด้านนี้นอกจากคนใกล้ชิด)
เราเคยบอกกับคนใกล้ชิดว่าเราเครียดนะ กำลังมีปัญหา สิ่งที่ได้รับจากเขาคือ ความเครียดใครๆก็มีกันทั้งนั้น อยากให้เขาเข้าใจแต่เขากลับพูดแบบนี้เราก็คงไม่อยากจะพูดอะไรกับเขาอีก
ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งรู้สึกแย่ ไม่รู้ว่าจะจบลงเมื่อไร อยากหลุดพ้นจากตรงนี้สักที
หาวิธีกำจัดความเครียดค่ะ
ช่วงนี้เรารู้สึกอึดอัดใจมากพิเศษ ซึ่งจริงๆก็เป็นมานานหลายปี ราวๆสี่ปีได้ แต่เริ่มหนักข้อขึ้นทุกปีจนทำเอาชีวิตเราแทบไม่มีความสุขเลย เคยปรึกษากับใครหลายๆคนแต่เหมือนจะไม่ดีขึ้น คือจะดีแค่ตอนปรึกษาแต่เมื่อเจอกับปัญหาก็จะกลับมาเครียดซ้ำๆอีก บางครั้งที่ไม่มีใครให้ปรึกษาก็จะเขียนไดอารี่เอาไว้แต่บางทีก็ทำให้รู้สึกแย่กว่าเดิมเพราะดันไปเห็นของเก่าที่เคยเขียนมาก่อนหน้านี้
เริ่มต้นจากที่เรารู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวในการใช้ชีวิต รู้สึกว่าสิ่งที่เราตัดสินใจผิดพลาดและแก้ไขอะไรให้ตัวเองไม่ได้เลย สิ่งเหล่านี้ทำให้เราโทษตัวเอง เออ ถ้าไม่ใช่เพราะเราทำแบบนี้ๆๆ คงจะไม่เป็นแบบนี้ ยิ่งเจอคำพูดต่อว่าเราว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเรา เรายิ่งแย่เข้าไปใหญ่
เราอยากหนีไปให้พ้นๆไม่อยากเป็นแบบนี้อีกต่อไป แต่ก็ต้องเจอกับมันอยู่บ่อยครั้ง หลายครั้งที่เราอยากจะหนีแต่เมื่อกลับมาเจอความจริงอะไรก็แย่ไปหมด ความสุขที่ผ่านมาเหมือนเป็นแค่ฝัน คือผ่านไปเร็วเหมือนไม่มีจริง
มันแย่จนบางครั้งทำให้เราเบื่ออาหารคือ กินได้ไม่กี่คำก็อิ่ม ไม่อยากกินอะไร ปวดท้องร่วมด้วย มีปวดหัวบ้าง รู้สึกปวดเมื่อย ท้อแท้ เพลีย อะไรๆก็แย่ไปหมด
หลายครั้งที่เราสิ้นหวังและไม่อยากทำอะไรทำให้การงานอะไรมันแย่ขึ้น เวลาเราหยุดต้องบอกคนรอบข้างว่าป่วยกายเพราะถ้าบอกว่าเรา เครียดหรือปัญหาชีวิตอะไร เขาจะมองว่ามันเล็กน้อยแค่เรื่องแค่นี้เอง ก็คือเขาไม่เข้าใจนั่นแหละ ขนาดเราบอกว่าเรามีปัญหาเรื่องนี้เขายังคิดว่าแค่เราคิดมากไปเอง คงเพราะภายนอกเราดูเป็นคนไม่คิดมากไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ตาม(แต่ไม่จริงหรอก เราไม่ชอบให้ใครมาเห็นเราด้านนี้นอกจากคนใกล้ชิด)
เราเคยบอกกับคนใกล้ชิดว่าเราเครียดนะ กำลังมีปัญหา สิ่งที่ได้รับจากเขาคือ ความเครียดใครๆก็มีกันทั้งนั้น อยากให้เขาเข้าใจแต่เขากลับพูดแบบนี้เราก็คงไม่อยากจะพูดอะไรกับเขาอีก
ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งรู้สึกแย่ ไม่รู้ว่าจะจบลงเมื่อไร อยากหลุดพ้นจากตรงนี้สักที