ยอมอยู่ทั้งๆที่ไม่มีหวัง

สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องที่เราสับสนเเละทรมานมากเลยค่ะ มาฟังกันเลยน่ะค่ะ เราอายุ17ปีค่ะ ยังเรียนอยู่ เล่าเรื่องกันเลยน่ะค่ะ เรารู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งที่ร.รค่ะเคยเห็นหน้าเพราะเค้ามาหาเเฟนเค้าที่ห้องเราประจำ เพราะเเฟนเค้าอยู่ห้องเรียนเดียวกับเรา เค้าคบกันมาตั้งเเต่ม.1จนถึงม.4ค่ะ คบกันนานมาก เเต่คู่เค้าสองคนชอบเเบบรักๆเลิกๆกันอะค่ะชอบประชดกันด้วย ไอเราก็ไม่สนใจอะไรหรอกน่ะค่ะที่รู้มากเพราะในเฟสทั้งนั้น เห็นอยู่ประจำ เเต่ที่เรารู้จักกับผู้ชายคนนี้เคยคุยกันก็ตอนม.3ค่ะ ด้วยเหตุที่ว่าเราโพสต์สเตตัสเม้นถล่มไลค์เราก็ไปไลค์โพสต์ทุกคนที่มาเม้นจนมาถึงผู้ชายคนนี้ ไอเราก็เฉยๆน่ะค่ะ เพราะจำไม่ได้ว่าเค้าเป็นใครเราเลยไลค์รั่วๆเลยค่ะ  จนผู้ชายคนนั้นทักเรามา  ว่าเเต้งไลค์น่ะเด็กห้อง1 เราก็เฮ้ยย รู้จักเราด้วยหรอ เราเลยถามว่ารู้จักเราหรอ เค้าบอกว่าเคยเห็นหน้า ซื้งเราก็อายๆอ่ะ  เพราะเราไม่สวย ดำด้วย ใครจะมามองเราว่ะ เราเลยคุยกับเค้าประมาณ1อาทิตย์ค่ะ  เค้าชอบว่าเล่าเรื่องเค้ากับเเฟนเค้าบ่อยๆ ว่าครอบครัวเเฟนเค้าไม่ชอบเค้าอะค่ะ เเบบดูถูกอะไรเเบบนี้  เราก็ค่อยรับฟังค่ะ เเล้วก็ให้กำลังใจในสถานะเพื่อนคนหนึ่ง เพราะตอนนั้นไม่คิดอะไรกับเค้าจริงๆค่ะ ไม่ชอบด้วยซ้ำ เเต่มันมีหลายเหตุการณ์มากๆค่ะ ที่ทำให้เราไปตกหลุมรักเค้า เพราะเค้าชอบทักเรามาเล่นมาคุยจนเราก็เป็นฝ่ายชอบเค้าสะงั้น เเต่เราก็หยุดคิดค่ะ เพราะเค้ามีเเฟนอยู่เเล้ว เเล้วเค้าก็คงไม่คิดอะไรกับเราเเน่นอน เเต่อยู่ว่าวันหนึ่งที่ร.ร.ของเราเค้าจัดกิจกกรรมกันห่อประชุมเราก็บเค้านั่งใกล้กันค่ะ  เราก็เเกร่งๆเขินๆเเต่เราเป็นคนหน้านิ่งค่ะ (เจอคนรู้จักก็ไม่ค่อยยิ้มให้ เค้าชอบว่าเราหยิ่ง ) เเล้วเราก็เลื่อยมือถือเล่นเฟส จนพบกับเฟสเค้าค่ะ  เค้าโพสต์ว่า " ได้นั่งข้างคนเเอบชอบมันชื่นใจ"  ไอเราก็คิดสงสัยใช่เราหรือเปล่าว่ะ เเต่เราก็คิดว่าไม่ใช่เราอยู่ดีค่ะเพราะเราไม่หลงตัวเองขนาดนั้น555  เเต่เค้าก็ชอบทักเฟสเรามาบ่อยๆ เเต่นานๆครั้ง หายไปเป็นเดือนถึงจะทักมา เเต่เราก็ต้องเฉยๆกัยเค้าค่ะ  เค้าเป็นคนเจ้าชู้ เเต่มีเเฟนอยู่เเล้ว เเต่ชอบทำตัวเเบบนี้อะค่ะ  เราเลยไม่กล้าไปคุยกับเค้า  เเล้วต่างคนก็ต่างหายไป จนมีเหตุการณ์นึงค่ะ  เรากับเพื่อนเล่นเกมด้วยกันเเต่มันดันไปชวนผู้ชายคนนั้นมาเล่นด้วย  ไอเราก็ตกใจอะค่ะ  ว้าทำไมต้องมาเจอกันอีก  หลังจากเล่นเกมเสร็จ เค้าก็ทักไลน์มาว่า  เล่นโหดจัง  เค้าก็ชวนเราเล่นทั้งคืนเลยค่ะ  หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันทุกวันเลย ทุกวันจริงๆค่ะ เเล้วเราเลยตัดสินใจถามว่าคิดอะไรกับเรา  เค้าบอกว่าเค้าชอบเรา  เเล้วก็ก็ตอบไปว่า  เทอมีเเฟนอยู่เเล้วน่ะ เค้าก็บอกว่าถ้าเค้าเลิกกับเเฟนเราจะคบกับเค้าไหม  เราเลยบอกว่าเราไม่อยากมีปันหา เเต่เค้าก็อยากคุยกับเราเราก็อยากคุยกับเค้าด้วย  เค้าจึงขอเราว่าอย่าทิ้งเค้าไปได้ไหม  เค้าจะเสมอต้นเสมอปลายกับเราถึงเค้าจะมีเเฟนเเต่เค้าจะรักเราเหมือนกัน จนในที่สุดเราก็ต้องเป็นคนคุยเก็บๆค่ะ โทรคุยกัน  คอลกัน เราทำให้เรามีความสุขทั้งน้ำตา  เพราะเราชอบไปเห็นเวลาเค้าอยู่กับเเฟนที่ร.รตลอดเลยคะ  เเต่เราพยายามไม่เเคร์  ทำเป็นไม่เห็น  ยอมเจ็บเเบบนี้มาเกือบปีเเล้วค่ะ เรารู้ว่าเค้ารักเเฟนเค้ามากตัดกันไม่ขาด เลิกกันก็ต้องมาคืนดีกันทุกที เเต่เค้าก็ไม่ยอมปล่อยเรา หรือเราไม่ยอมไปด้วยอะค่ะ เพราะช่วงเวลานั้นมันผูกพันธ์ไปเเล้วค่ะ เรายอมเป็นทุกอย่างเพื่อได้รักเค้า  เรายอมรักเค้าในสถานนะที่ไม่ถูกต้อง เราเคยบอกเค้าไปน่ะค่ะ  ว่าเราทนได้เราอยู่เรายอมอยู่ที่ของเรา ขอเเค่ให้เราได้รักเค้าก็เถอะ เราเคยถามว่าเค้ารักเราบ้างไหม เค้าก็บอกว่ารัก  ถ้าไม่รักเค้าจะทำให้มันเป็นเเบบนี้หรอ เราก็เข้าใจเค้าน่ะค่ะ ว่าทำไมเค้าไม่ยอมปล่อยเรา บางทีผู้ชายคนนี้มันเป็นคนเห็นเเก่ตัวไหมค่ะ  ที่ไม่ยอมปล่อยใครไป เเต่เรื่องเล่าทั้งหมดนี้เรายังไม่ได้เล่าหมดเปลือกน่ะค่ะ ถ้าอยากรู้ซึ่งมากกว่านี้ เดียวจะมาเล่าใหม่ค่ะ  เเต่เราอยากจะถามว่า  เราทำถูกไหมค่ะ  ที่เรายอมอยู่ในสถานนะเเบบนี้ เราควรถอยออกมาหรืออยู่เฉยๆ รักเค้าไปเรื่อยๆ บอกเลยน่ะค่ะว่าผู้ชายคนนี้ไม่ค่อยจะเป็นคนดีสักเท่าไร เเต่จึงเค้าจะร้ายเเต่เราก็รักอะค่ะ