ความไม่ชัดเจนที่ผมสับสนไปด้วย

คือผมคุยกับ ผญ คนหนึ่งครับ เราคุยกันมา 7 เดือนได้แล้ว ช่วงแรกๆที่คุยกัน ก็คุยแบบเหมือนเพื่อนครับ แต่พอผ่านมาสักพักใหญ่ ผมยอมรับว่าผมรู้สึกดีกับเธอ เลยเริ่มคุยอย่างจริงจัง และเธอก็คุยกับผมแบบจริงจังด้วย โดยผมเริ่มไปหาเขา ไปทานข้าวด้วยกัน บ่อยครั้งอยู่เหมือนกัน เดินเล่นด้วยกัน เข้าประเด็นเลยดีกว่า โดยเธอมีแนวคิดที่ว่า ใครที่เข้ามาคุยแบบเป็นเพื่อน เธอก็จะไม่ให้พัฒนาเป็นแฟนเลย เป็นก็เพื่อน ผมก็สงสัยความคิดแบบนี้เหมือนกัน และเมื่อเร็วๆนี้ ผมถามเธอว่าตกลงผมอยู่ในฐานะอะไรแล้ว เธอบอกว่า ผมมีแนวโน้มจะได้เป็นเพื่อนกับเธอ แต่ยังไม่ฟันธงนะครับ และเธอให้เหตุผลว่า "ผมสำคัญกับเธอ เธอแคร์ผมนะ เวลาอยู่ด้วยกันเธอก็มีความสุขมาก เป็นตัวของตัวเอง(มากกว่าคนก่อนๆที่เธอเคยคุย) อันนี้เธอบอกกับผม และเธอบอกอีกว่า แต่ไม่เข้าใจวามรู้สึกของตัวเองเหมือนกันว่าทำไม เวลาไปกับผมบ่อยๆครั้งแล้วความรู้สึกมันไม่พัฒนาเลย" เธอเลยเกิดความลังเลในตัวเอง เธอบอกชอบที่มีผมคอยอยู่ด้วยแบบนี้แบบเพื่อนในตอนนี้ และไม่เคยคิดเลยว่าผมจะทิ้งเธอไปไหน ถึงจะคุยมากคุยน้อย เธอบอกก็ยังรับรู้ได้ว่ายังไงผมก็ไม่หายไปไหนจากเธอ ซึ่งเธอก็โทษตัวเองที่ว่า ตัวเองเห็นแก่ตัว ไม่ชัดเจน เพราะความลังเลของเธอ เธอไม่อยากให้ผมเสียเวลารอเธออยู่แบบนี้ ซึ่งผมก็บอกไปว่า มันมีแต่ใช่กับไม่ใช่ เหมือนเธอยังสับสน ลังเลอยู่อะไรทำนองนี้รึป่าวครับ ผมถามเพื่อนๆของผม เพื่อนๆก็บอกว่า เธออาจมีคนอื่น ซึ่งเธอบอกผมเสมอว่าตอนนี้เธอไม่มีใครเลย และผมก็ย้ำกับเธอเสมอว่า ขอให้พูดตรงๆในทุกๆเรื่อง อย่าโกหกกัน ขอแค่นี้พอ และทำยังไงให้ความรู้สึกมันพัฒนา มีวิธีมั้ยครับ หรือมันขึ้นอยู่กับอีกฝ่ายจริงๆ? ผมควรทำไงต่อไปดีครับ ให้เวลาเขามากกว่านี้ดีไหม หรือ เดินออกมาเลยดี แต่ถ้าจะให้เดินออกมาผมคงจะจุกอยู่ นิสัยส่วนตัว ผมไม่อยากยอมแพ้เลยครับ อยากไปให้มันสุดๆไปเลย ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ารักเธอไปตั้งแต่ตอนไหน แต่ผมเชื่อว่ามันไม่ใช่ความหลงแล้วล่ะ และจะเดินหน้าต่อไปยังไงดี มีความเห็นกันอย่างไรบ้างครับ แนะนำผมด้วยนะ