จากที่เราเคยตั้งกระทู้นี้ไป
https://pantip.com/topic/37242764/comment6
ขอบคุณคอมเม้นที่ให้กำลังใจ และ หลังไมค์ที่ได้รับนะคะ
ตอนนี้ตัวเราได้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว เรื่องต่อจากครั้งที่แล้วคือ
เราก็โทรไปคุยปกติค่ะ เขาอ้างไม่มีเวลา หน่วงกับโลกโซเซียล บลาๆๆ
เราก็ให้กำลังใจไปปกติ จนวันเสาร์ที่ผ่านมา เรากำลังไปกินข้าวตอนเย็นกะน้องสาว
อยู่ๆ ก็มีเบอร์เขายิงเข้ามา แล้ว ไม่กี่วินาที ก็มีอีกเบอร์โทรเข้ามา นั่นแหละค่ะ คงเดาไม่ยาก
เบอร์คนข้างกายเขาโทรมาค่ะ นิก็บอกให้ผญ.คนนั้นใจเย็นๆ คุย เพราะนิเองก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย
แต่เราเองเป็นฝ่ายเลือกที่จะโกหกให้เขา ว่า เราเป็นเพื่อนกัน ค่ะ คุณอ่านไม่ผิดค่ะ ทุกความผิดตกอยู่ที่เรา
เราอธิบายว่า เราเป็นเพื่อนกันเฉยๆ ไม่ได้อะไร และไม่อยากให้ทะเลาะกัน สบายใจได้นะ
แต่ผญ.เขาบอก เขาเป็นคนใจร้อนและยอมรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ มีการแอดไลน์มาถาม แต่เราเลือกที่จะไม่บอกอะไรเลย
บอกไปคำเดียวว่า คนของคุณบอกแบบไหน ก็แบบนั้นแหละค่ะ ใช่ค่ะ คุณอ่านไม่ผิดอีกเช่นกัน
เรายอมรับผิดไว้คนเดียว ไม่รู้เพราะอะไร ไม่ได้โลกสวยนะ แฟนเขาบอก ตัวเขาเองไม่ใช่นางเอกนะ ฟังจากการโวยวายเธอน่าจะรู้
ค่ะ เราเองก็ไม่ใช่นางฟ้า แต่ไม่รู้จะโวยวายเพื่ออะไร ไม่ใช่เพราะอึ้งนะคะ แค่มีสติ ตลอดเวลา ไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้
และไม่ได้ต่อว่าให้ผญ.คนนั้นเลย ทั้งๆ ที่นางบอกจะประจานเราเลยด้วยซ้ำ เราเองเลือกที่จะเงียบ
ทำไมหรอคะ? มาอ่านเหตุผลเรานะ....
การที่เราให้ความรู้สึกดีต่อใครคนนึง มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เราเลือกเอง รักเอง เราต้องเจ็บเอง
ก็ถูก ที่เขาเลือกที่จะโกหกเราแต่แรกว่า เขาเองไม่ได้มีใคร ขอให้เชื่อใจ แต่เรา ก็เลือกที่จะเชื่อนิ ใช่ไหม?
เมื่อตลอดเวลา เรารู้สึกว่า เราให้เขาไปหมดเท่าที่เราจะทำได้ ทำดีที่สุด เท่าที่คนนึงจะทำได้
หยิบยื่นความสบายใจที่สุด ให้เขาไปแล้ว แต่ก็นั่นแหละค่ะ เราไม่ใช่ ยังไงเขาก็ไม่รักอยู่ดี
เราไม่มีแม้กระทั่ง ความโกรธ หรือ เกลียดเขาเลย เพราะเราไม่เสียใจ ที่ทุกๆ วัน เราทำดีที่สุดแล้ว อมยิ้ม04
นิคือเหตุผลของเราค่ะ อาจจะดูโง่นะคะ แต่ ถ้าคุณทำอะไรให้ดีที่สุด ผลจะออกมายังไง เราก็ไม่เสียใจค่ะ
และล่าสุด ตัวเขาเองเลือกที่จะลบเฟส บล็อกเบอร์เราเอง เราก็ยินดี เพราะเขาเลือกของเขาแล้ว
เรายอมรับการตัดสินใจค่ะ ถามว่า ทำไมถึงทนไหว? สักวัน ถ้าคุณเจอคนที่ใช่ คุณจะไม่มีข้อแม้ใดๆ ที่จะทำอะไรๆ เพื่อเขาหรอกค่ะ
เราเอง ปิดกั้นตัวเองมา เกือบสามปี ปฎิเสธทุกคนที่เดินเข้ามา เพราะอะไรหรอคะ ก็อย่างที่บอก คนที่ใช่ ไม่ต้องพยายามอะไรเลย
คิดกลับกัน เราเองถ้าเป็นคนที่ใช่สำหรับเขา เราเองก็ไม่ต้องพยายามอะไรเลยเช่นกัน ใช่ไหมคะ?
ถามว่าตอนนี้เจ็บปวดไหม? เจ็บค่ะ แต่ไม่เท่าตอนที่มีเขาอยู่
แค่ไม่ชิน เขาคือส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันไปแล้ว วันนี้ไม่มี มันก็จะรู้สึกใจหายค่ะ เป็นเรื่องธรรมดาเนอะ
สุดท้าย ขอบคุณนะคะ ที่ให้ระบาย ขอบคุณทุกคอมเม้น ยอมรับฟังทุกคอมเม้นค่ะ
และเป็นกำลังให้คนที่เจอเหตุการณ์แบบนี้นะคะ อ ด ท น เท่านั้นค่ะ แล้วคุณจะผ่านมันไปได้
ไอดีที่แล้วยังไม่ได้ยืนยันนะคะ อันนี้ยืมเพื่อนมาล็อกอินค่ะ
ถ้าแทกห้องผิดขออภัยนะคะ ^^
จากความไม่ชัดเจน สู่ความชัดเจนที่เจ็บปวด
ขอบคุณคอมเม้นที่ให้กำลังใจ และ หลังไมค์ที่ได้รับนะคะ
ตอนนี้ตัวเราได้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว เรื่องต่อจากครั้งที่แล้วคือ
เราก็โทรไปคุยปกติค่ะ เขาอ้างไม่มีเวลา หน่วงกับโลกโซเซียล บลาๆๆ
เราก็ให้กำลังใจไปปกติ จนวันเสาร์ที่ผ่านมา เรากำลังไปกินข้าวตอนเย็นกะน้องสาว
อยู่ๆ ก็มีเบอร์เขายิงเข้ามา แล้ว ไม่กี่วินาที ก็มีอีกเบอร์โทรเข้ามา นั่นแหละค่ะ คงเดาไม่ยาก
เบอร์คนข้างกายเขาโทรมาค่ะ นิก็บอกให้ผญ.คนนั้นใจเย็นๆ คุย เพราะนิเองก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย
แต่เราเองเป็นฝ่ายเลือกที่จะโกหกให้เขา ว่า เราเป็นเพื่อนกัน ค่ะ คุณอ่านไม่ผิดค่ะ ทุกความผิดตกอยู่ที่เรา
เราอธิบายว่า เราเป็นเพื่อนกันเฉยๆ ไม่ได้อะไร และไม่อยากให้ทะเลาะกัน สบายใจได้นะ
แต่ผญ.เขาบอก เขาเป็นคนใจร้อนและยอมรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ มีการแอดไลน์มาถาม แต่เราเลือกที่จะไม่บอกอะไรเลย
บอกไปคำเดียวว่า คนของคุณบอกแบบไหน ก็แบบนั้นแหละค่ะ ใช่ค่ะ คุณอ่านไม่ผิดอีกเช่นกัน
เรายอมรับผิดไว้คนเดียว ไม่รู้เพราะอะไร ไม่ได้โลกสวยนะ แฟนเขาบอก ตัวเขาเองไม่ใช่นางเอกนะ ฟังจากการโวยวายเธอน่าจะรู้
ค่ะ เราเองก็ไม่ใช่นางฟ้า แต่ไม่รู้จะโวยวายเพื่ออะไร ไม่ใช่เพราะอึ้งนะคะ แค่มีสติ ตลอดเวลา ไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้
และไม่ได้ต่อว่าให้ผญ.คนนั้นเลย ทั้งๆ ที่นางบอกจะประจานเราเลยด้วยซ้ำ เราเองเลือกที่จะเงียบ
ทำไมหรอคะ? มาอ่านเหตุผลเรานะ....
การที่เราให้ความรู้สึกดีต่อใครคนนึง มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เราเลือกเอง รักเอง เราต้องเจ็บเอง
ก็ถูก ที่เขาเลือกที่จะโกหกเราแต่แรกว่า เขาเองไม่ได้มีใคร ขอให้เชื่อใจ แต่เรา ก็เลือกที่จะเชื่อนิ ใช่ไหม?
เมื่อตลอดเวลา เรารู้สึกว่า เราให้เขาไปหมดเท่าที่เราจะทำได้ ทำดีที่สุด เท่าที่คนนึงจะทำได้
หยิบยื่นความสบายใจที่สุด ให้เขาไปแล้ว แต่ก็นั่นแหละค่ะ เราไม่ใช่ ยังไงเขาก็ไม่รักอยู่ดี
เราไม่มีแม้กระทั่ง ความโกรธ หรือ เกลียดเขาเลย เพราะเราไม่เสียใจ ที่ทุกๆ วัน เราทำดีที่สุดแล้ว อมยิ้ม04
นิคือเหตุผลของเราค่ะ อาจจะดูโง่นะคะ แต่ ถ้าคุณทำอะไรให้ดีที่สุด ผลจะออกมายังไง เราก็ไม่เสียใจค่ะ
และล่าสุด ตัวเขาเองเลือกที่จะลบเฟส บล็อกเบอร์เราเอง เราก็ยินดี เพราะเขาเลือกของเขาแล้ว
เรายอมรับการตัดสินใจค่ะ ถามว่า ทำไมถึงทนไหว? สักวัน ถ้าคุณเจอคนที่ใช่ คุณจะไม่มีข้อแม้ใดๆ ที่จะทำอะไรๆ เพื่อเขาหรอกค่ะ
เราเอง ปิดกั้นตัวเองมา เกือบสามปี ปฎิเสธทุกคนที่เดินเข้ามา เพราะอะไรหรอคะ ก็อย่างที่บอก คนที่ใช่ ไม่ต้องพยายามอะไรเลย
คิดกลับกัน เราเองถ้าเป็นคนที่ใช่สำหรับเขา เราเองก็ไม่ต้องพยายามอะไรเลยเช่นกัน ใช่ไหมคะ?
ถามว่าตอนนี้เจ็บปวดไหม? เจ็บค่ะ แต่ไม่เท่าตอนที่มีเขาอยู่
แค่ไม่ชิน เขาคือส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันไปแล้ว วันนี้ไม่มี มันก็จะรู้สึกใจหายค่ะ เป็นเรื่องธรรมดาเนอะ
สุดท้าย ขอบคุณนะคะ ที่ให้ระบาย ขอบคุณทุกคอมเม้น ยอมรับฟังทุกคอมเม้นค่ะ
และเป็นกำลังให้คนที่เจอเหตุการณ์แบบนี้นะคะ อ ด ท น เท่านั้นค่ะ แล้วคุณจะผ่านมันไปได้
ไอดีที่แล้วยังไม่ได้ยืนยันนะคะ อันนี้ยืมเพื่อนมาล็อกอินค่ะ
ถ้าแทกห้องผิดขออภัยนะคะ ^^