คือเรื่องมีอยู่ว่าผมแต่ก่อน
ผมเป็นคนใจร้อนครับ
ชอบใช้อารมณ์กับแฟน
และผมก็เป็นคนที่มีงานเยอะไม่ค่อยมีเวลาให้แฟนซักเท่าไหร่เรา
คบกันมาได้ประมาณปีกว่าๆก็มีทะเลาะกันมั่งแต่ส่วนมากแฟนผมจะยอมตลอดแฟนผมเค้าดีกับผมมาก
จนมาถึงวันที่แฟนผมเริ่มขึ้นม.4 ตอนนั้นเราเริ่มทะเลาะกันมากขึ้นแฟนผมเริ่มน้อยใจที่ผมไม่มีเวลาให้ชอบเห็นคนอื่นดีกว่าแฟนคือแบบตอนนั้นผมไม่เคยทำดีกับแฟนเลย
จนแฟนผมเริ่มไปคุยกับผู้ชายอีกคนที่เค้าดีกับแฟนผมทุกอย่างเวลาผ่านไปไม่นานแฟนผมก็บอกเลิกกับผมและบอกให้ผมรอเพราะยังไม่แน่ใจว่ารักผู้ชายคนนั้นมั้ยกะจะลองคบดูก่อน
ผมพยายามง้อเธอหลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จจนผมตัดสินใจที่จะถอยออกมาตอนนั้นคือแบบมันเคว้งมากมันจุกอย่างบอกไม่ถูกผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไป
มันอึดอัดแต่ไม่สามารถจะร้องไห้ออกมาในหัวมีแต่คำถามว่าทำไม ทำไมต้องมาเลิกกัน มันเพราะอะไร
จนเวลาผ่านไปผมเริ่มใจเย็นลงแต่ในหัวก็ยังคิดหาสาเหตุพยายามนึกเรื่องเก่าๆย้อนกลับไปอ่านแชทเก่าถึงได้รู้ว่าต้นเหตุของเรื่องก็คือผมเอง
ผมทำให้แฟนเสียใจตลอดผมทำตัวผมเองตอนนั้นผมโกรธตัวเองมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วผมได้แต่คิดหาวิธีที่จะลืมเธอ
จนเวลาผ่านไปสองปีผมเริ่มจะลืมเธอได้แต่เธอก็กลับมาอีกครั้งเธอบอกกับผมว่าเธอมีเหตุผลที่ทิ้งผมไปแล้วเธอก็เริ่มระบายความในใจที่เธออัดอั้นมานานยิ่งคุยกับเธอผมยิ่งเจ็บและผมก็ยิ่งรู้สึกผิดถึงแม้ทุกวันนี้ผมจะเปลี่ยนตัวเองได้แล้วแต่มันก็สายไปแล้ว
ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอมาคุยกับผมในวันที่ผมจะลืมเธอได้แล้วเข้ามาทำให้ผมเจ็บอีกครั้งทำไม?
ทำไมเวลาเราลืมใครซักคนได้แล้วเค้ากลับมาให้เราจำ
ผมเป็นคนใจร้อนครับ
ชอบใช้อารมณ์กับแฟน
และผมก็เป็นคนที่มีงานเยอะไม่ค่อยมีเวลาให้แฟนซักเท่าไหร่เรา
คบกันมาได้ประมาณปีกว่าๆก็มีทะเลาะกันมั่งแต่ส่วนมากแฟนผมจะยอมตลอดแฟนผมเค้าดีกับผมมาก
จนมาถึงวันที่แฟนผมเริ่มขึ้นม.4 ตอนนั้นเราเริ่มทะเลาะกันมากขึ้นแฟนผมเริ่มน้อยใจที่ผมไม่มีเวลาให้ชอบเห็นคนอื่นดีกว่าแฟนคือแบบตอนนั้นผมไม่เคยทำดีกับแฟนเลย
จนแฟนผมเริ่มไปคุยกับผู้ชายอีกคนที่เค้าดีกับแฟนผมทุกอย่างเวลาผ่านไปไม่นานแฟนผมก็บอกเลิกกับผมและบอกให้ผมรอเพราะยังไม่แน่ใจว่ารักผู้ชายคนนั้นมั้ยกะจะลองคบดูก่อน
ผมพยายามง้อเธอหลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จจนผมตัดสินใจที่จะถอยออกมาตอนนั้นคือแบบมันเคว้งมากมันจุกอย่างบอกไม่ถูกผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไป
มันอึดอัดแต่ไม่สามารถจะร้องไห้ออกมาในหัวมีแต่คำถามว่าทำไม ทำไมต้องมาเลิกกัน มันเพราะอะไร
จนเวลาผ่านไปผมเริ่มใจเย็นลงแต่ในหัวก็ยังคิดหาสาเหตุพยายามนึกเรื่องเก่าๆย้อนกลับไปอ่านแชทเก่าถึงได้รู้ว่าต้นเหตุของเรื่องก็คือผมเอง
ผมทำให้แฟนเสียใจตลอดผมทำตัวผมเองตอนนั้นผมโกรธตัวเองมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วผมได้แต่คิดหาวิธีที่จะลืมเธอ
จนเวลาผ่านไปสองปีผมเริ่มจะลืมเธอได้แต่เธอก็กลับมาอีกครั้งเธอบอกกับผมว่าเธอมีเหตุผลที่ทิ้งผมไปแล้วเธอก็เริ่มระบายความในใจที่เธออัดอั้นมานานยิ่งคุยกับเธอผมยิ่งเจ็บและผมก็ยิ่งรู้สึกผิดถึงแม้ทุกวันนี้ผมจะเปลี่ยนตัวเองได้แล้วแต่มันก็สายไปแล้ว
ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอมาคุยกับผมในวันที่ผมจะลืมเธอได้แล้วเข้ามาทำให้ผมเจ็บอีกครั้งทำไม?