รักในชีวิตจริง...ยิ่งกว่านิยาย ที่ต้องเจอกับตัวเอง ผมทำถูกแล้วใช่ไหมครับ😭

สวัสดีครับ ผมชื่อแจ็ป อายุ 21 เข้าเรื่องเลยดีกว่า คือผมได้คบกับผู้หญิงรุ่นน้องคนหนึ่ง ที่อายุห่างกัน 4 ปี เรารู้จักกันมาก่อนที่จะคบกัน เนื่องจากเราเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันตอนมัธยม เราเริ่มคบกัน เรารู้สึกว่าเราเข้ากันได้ทุกอย่าง เป็นได้ทุกอย่าง ความรักดีไปหมด เราใช้เวลาคบกัน 5 เดือน ในระหว่างที่คบกันเราเลิกแล้วกลับมาคบกันใหม่ถึง 4 ครั้ง โดยที่ความรู้สึกก็ไม่เคยเปลี่ยน ผมยอมรับว่าผมรักผู้หญิงคนนี้มาก ทุ่มเทให้ทุกอย่าง ตัดทุกคนเพื่อมาอยู่กับเขา มำทุกอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำให้ได้ แต่...เมื่อเข้าเดือนที่ 4 ผมได้รู้ความจริงว่าแฟนผมนั้น ป่วยเป็นโรคทางจิต ที่ต้องกินยาทุกวัน ไปหาหมอเพื่อบำบัดทุกเดือน ผมรู้แล้วผมก็ไม่สนใจ ยังรักและยังอยากอยู่ข้างๆเขาเสมอ จนมาถึงวันที่เลิกกัน เขาบอกกับผมว่าเขาอึดอัดและรู้สึกไม่เหมือนเดิม เรากลับมาเป็นพี่น้องกันได้ไหม? ผมก็ยอมกลับมาเป็นพี่น้อง เพื่อให้เขาสบายใจ แต่ลึกๆตัวผมเองก็เจ็บเหมือนกัน แต่ก็พยายามที่จะเข้าใจ ทางแม่แฟนก็ทักไลน์มาบอกให้ผมถอยไปก่อน อาจจะเพราะเป็นห่วงกลัวผมเจ็บหรืออะไรก็ไม่รู้ ผมเลยเลือกที่จะถอยมาอยู่ในสถานะพี่น้อง เพื่ออยากให้เขาสบายใจ แหละหายจากโรคนี้แบบหายขาด เพราะผมทนเห็นเขาเป็นแบบนี้ไม่ได้ ผมก็ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเขารักผมไหม แต่ผมถามเขาก็บอกว่ารักจริงๆนะที่ผ่านมา แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันไม่ใช่แล้ว การเลิกครั้งนี้มันทำให้ผมมึน จุก สับสน ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ แต่ถ้าถามว่า ผมยังรักและจะรอเขาไหม ผมบอกเลยว่ารักแหละจะรออยู่ที่เดิม ถ้าวันหนึ่งที่เขาหายแล้วหันกลับมาอ้ะนะ เลิกกันทั้งที่ยังรักแบบนี้ มันเจ็บเน้อะครับ มันไม่โอเคเลย เพราะตอนมีเขา ผมให้ทุกอย่างกับเขา แต่พอเขาไม่อยู่ ผมก็แทบจะไม่เหลือใครเลย ไม่แฟร์เลยเน้อะ ผมคงทำถูกแล้วใช่ไหมครับที่ถอยออกมาแบบนี้ 😭 แหละถ้าวันหนึ่งผมต้องเห็นเขาไปรักกับคนอื่นผมคงทนไม่ได้มี่จะอยู่ในฐานนะพี่น้อง ตอนนี้ผมควรทำยังไงครับ 👆
เรื่องอาจจะยาวไปหน่อยนะครับ