ผมควรเธอปล่อยเธอไปดีไหม

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ผมคบกับผู้หญิงหนึ่งคน ตอนนี้เราใช้คำว่าเแฟน คบกันได้  4 เดือนแล้ว เธอทำงานเป็นผู้ช่วยพยาบาลที่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง แต่ที่มาของกระทู้นี้คือ ตอนนี้ผมเริ่มเหนื่อยและท้อกับสิ่งที่ผมทำไป ทุกวันนี่เราติดต่อและคุยกับผ่าน Line ทำนั้น เพราะว่าเธอบล็อคFacebook ผม และเธอก็ไม่ยอมให้เบอร์โทรศัพท์ผม อย่าพึ่งงงครับ แต่เธอไม่ให้จริงๆ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่เรื่องที่มันทำให้ผมท้อนี้สิ เพราะในทุกๆวันถ้าผมไม่ทักไปหาเธอก่อน เธอก็จะไม่ทักมา วันๆนึงเราแทบจะไม่ค่อยได้คุยกัน เธอให้เหตุผล ถ้าเธอไม่ทำงาน เธอก็จะบอกว่าเธอเหนื่อยเหนื่อยอยากพัก ทุกๆครั้งที่เธอเลิกงานกลับบ้าน เธอไม่เคยบอกผมว่าเธอถึงบ้านแล้วนะ พอผมถามเธอว่าทำไมไม่บอกกันบ้าง เธอตอบกลับมาว่าต้องรายงานทุกเรื่องเลยหรอ ผมก็เออไม่บอกก็ไม่บอกวะถามเองก็ได้ พอเธอถึงบ้านเธอจะบอกว่าอาบน้ำก่อนนะ แล้วก็จะหายไป 1-2-3 ชม.แล้วแต่ เธอจะตอบกลับมาว่าเผลอหลับไปกินข้าวก่อนนะ แล้วห็จะหายไปอีก 1-2-3 ชม. แล้วเราถึงจะได้คุยกัน ประมาณ 5 นาที เธอจะบอกว่าง่วงแล้วนอนก่อนนะพรุ่งนี้ทำงานเช้า แต่ถ้าวันไหนเธอหยุดนะยิ่งไปกันใหญ่เธอจะหายไปทั้งวันเลย เธอบอกว่าเธอหลับ วันหยุดเธออยากพักผ่อน ผมก็เอ่อนอนก็นอนวะ แต่ที่มันมีกระทู้นี้ขึ้นมาก็เพราะว่าเมื่อวานเราทะเลาะกัน เป็นวันที่ผมเหนื่อยมาก ผมก็อยากจะระบายให้แฟนได้ฟัง (ผมลืมบอกไปผมทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง) แต่ผมได้คำตอบกลับมาจากเธอว่า เธอก็เหนื่อยเหมือนกันทำไมเธอต้องมาฟังอะไรแบบนี้ด้วยหรอ เธอเป็นผู้หญิงเธอก็อยากให้ผู้ชายเข้าใจเธอ ผมนี้แบบไปไม่ถูกเลย คือผมไม่เข้าใจเลยว่าเป็นผู้ช่วยพยาบาลมันเหนื่อยมากหรอ กลับผมที่ทำงาน 24 ชม. คอยดูแลเด็กกำพร้า สิ่งทีทำให้ผมท้ออะหรอ ช่วงนี้เธอขาไม่ค่อยดีต้องทำกายภาพ ผมจะไปรับเธอกลับบ้านทุกครั้ง วันไหนที่เธอปวดท้องเมนส์ วันไหนที่เธอไปกินข้าวกลับเพื่อน วันไหนที่เธอเข้าเวรดึก ผมจะไปรับไปส่งเธอตลอด  เธออยากกินอะไร เธออยากไปเที่ยวไหน ผมไม่ว่างแต่ผมก็ขอแลกเวรกับพี่ที่ทำงานเพื่อจะพาเธอไป แบบนี้ผมยังไม่เข้าใจเธอหรอครับ ทุกครั้งที่เธอเราอยู่ด้วยกันบนรถ กินข้าว เธอก็จะเล่นโทรศัพท์ตลอด บอกว่าเพื่อนบ้าง Lineกลุ่มที่ทำงานบ้าง ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่กับผมเธอแทบจะไม่ตอยเลยนานๆจะมาตอบสักที ก่อนปีใหม่เธอทำงานเข้าเวรดึกผมก็ต้องทำงาน ก็เลยส่งช่อดอกไม้ไปเซอร์ไพรที่ทำงาน ในปีใหม่ผมต้องทำงาน พอผมเสร็จงานรีบไปรับเธอ เพื่อจะพาไปเคาว์ดาว โดยไม่ได้สนถึงความเหนื่อยล้าจากการทำงานเลย ทุกเช้าวันอาทิตย์ผมจะต้องทำกับข้าวให้เด็กๆกิน วันนั้นผมเธอเข้าเวรเช้าพอดี ก็เลยทำใส่กล่องไปให้เธอกิน ขับรถไปให้เธอแต่เช้าที่ รพ. แต่สุดท้ายเธอไม่ได้กิน บอกว่าไม่มีเวลาจนบ่ายๆ ข้าวบูด เธอกลับบอกผมว่าข้าวหุ้งเมื่อไหร่นานรึยังทำไมบูด ข้าวหุ้งร้อนๆปิดอยู่ในกล่องทั้งไอน้ำ ทั้งความชื้น เก็บไว้ข้างนอก มันคงจะอยู่ดีหรอก แต่เห้ยคำขอบคุณอยู่ไหนอะ  ไม่ได้พูดให้ผมดูดีนะ แต่มันคือเรื่องจริงที่ผมทำให้เธออยู่ทุกวันนี้ จนวันนึ่งผมพาแม่เธอไป รพ. แล้วขากลับแวะกินข้าวกัน แม่เธอบอกว่าทำไมไม่สั่งอะไรให้ผมกินบ้างผมชอบอะไร ผมนี้สะเทือนใจมาก เพราะว่าเธอไม่เคยรู้ว่าผมชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เธอไม่เคยใส่ใจผมด้วยซ่ำ ทุกๆครั้งที่เธอหายไป ผมจะไปตั้งสเตตัสใน Line ประมาณว่าอยากให้เธอสนใจผมบ้าง เธอก็จะตอบกลับมาว่าผมงี่เง่าทุกครั้งไป จริงๆแล้วเธอไม่ได้รักผมด้วยซ้ำ แค่คิดถึงเธอยังไม่มีเลย เพระาว่าผมเคยถามเธอว่าเธอรู้สึกยังไงกับผมบ้าง เธอบอกว่าแค่รู้สึกดีเธอรักใครยาก แล้วมาเป็นแฟนกับกูทำไมวะ (คิดในใจ) ทุกๆครั้งที่เราอยู่กัน 2ต่อ2 ผมไม่เคยล้วงเกินเธอ แค่จับมือผมยังขอเธอเลย ไม่ใช่ว่าผมทำอย่างอื่นไม่เป็นไม่ใช่ผมไม่เคยทำ แต่ผมให้เกียรติเธอทุกอย่าง แบบนี้เพื่อนๆว่าผมควรปล่อยเธอไปรึยัง เพราะว่าผมเหนื่อยและท้อเหลือเกิน