“อย่ายุ่งกับเธอ ! ” นั่นเป็นเสียงของผมเอง ผมชื่อดินแดน
ทุกครั้งที่มีคนมายุ่งหรือรังแกยัยนั่น ผมไม่เคยทนอยู่เฉยได้เลย
ใบบัว ยัยตัวเล็กที่สูงไม่ถึงร้อยหกสิบ ที่ชอบถูกคนอื่นเอาเปรียบมาแต่ไหนแต่ไร
ถูกแล้วครับ ผมเรียนกับใบบัวมาตั้งแต่อนุบาล
ยัยนี่ไม่ใช่คนเอาเรื่องคน ใครทำอะไรก็ยอมเค้าไปหมด
จนผมไม่รู้ว่าถ้าไม่มีผมตรงนี้
ยัยนี่จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ยังไง
ครั้งนี้ก็เช่นกัน เห้อ
“แล้วแกมายุ่งอะไรด้วยวะ” เสียงหนึ่งตะโกนกลับมาอย่างเอาเรื่อง
“ปล่อยยัยนี่ แล้วไปสะ” ผมตะคอกกลับไปอย่างโมโห
สายตาใบบัวทำให้ผมรู้ว่าเธอคงกลัวมาก ดูยัยตัวเล็กนั่นตัวสั่น
“ดินแดน TT” ยัยตัวเล็กเรียกชื่อผมเสียงสั่น
“แล้วทำไมฉันต้องเชื่อแกวะ” มันตอบพร้อมเดินเข้ามาพร้อมกับพวกอีกสองคน
แล้วปล่อยให้พวกมันอีกคนจับใบบัวไว้ ไอ้นั่นดึงใบบัวเข้ากอด
แล้วสิ่งที่ผมคิดได้ตอนนั้นคือ “พวกมันต้องเละคามือผมแน่ๆ!!!!!!”
เปิดก่อนได้เปรียบ ผมไม่รีรอที่จะซัดมันจนหลับ
ปล่อยหมัดใส่พวกมันไม่ยั้ง ถึงผมเองจะโดนไปบ้าง
แต่ตอนนี้ผมเป็นห่วงยัยนั่นมากกว่า ได้ยินเสียงเล็กๆนั่นร้องลั่นตลอดเวลา
ผมนี่เจ็บไปถึงใจเลย พอจัดการพวกมันเสร็จ ผมก็เดินไปลากมือใบบัวออกมา
“ดินแดน” ใบบัวเรียกผมอย่างหวั่น ๆ
“…” ผมไม่ได้ตอบอะไรไป โมโหก็โมโห ทุกครั้งที่ยัยนี่ใจดีกับใคร มันก็จะจบลงคล้ายๆ แบบนี้ทุกครั้ง
“ ดินเเดนโกรธเหรอ ดินเเดนน ” ใบบัวถาม
ผมได้แต่หันไปมองหน้าแล้วถอนหายใจ เห้อ
“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะดินแดน ก็เค้ามาชวนฉันคุยนี่ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเค้าเป็นคนไม่ดี ขอโทษนะดินเเดน น้า ฉันขอโทษ” เสียงยัยนี่ทำให้ผมใจอ่อนทุกที
“ขอดูแผลหน่อยสิ” เธอหันมายืนมองหน้าผม
“ ก้มหน่อย ขอดูเเผลหน่อย ” ก็ยังตื้อไม่เลิก
ด้วยความที่ยัยนี่ตัวเล็ก ละผมตัวสูงตั้งร้อยแปดสิบสอง เธอเลยพยายามจะทำให้ผมก้มลงมาหาเธอ แต่ใครจะไปยอมคนมันโมโหอะ
“นี่!” เสียงเล็กเริ่มโมโหจนผมต้องเหลือบไปมอง แล้วผมก็ใจอ่อนยอมก้มลงมาให้เธอดูแผล
ผมได้แผลที่มุมปากนิดหน่อย
ยัยนี่เอามือมาแตะที่แผลผม
“เจ็บมั้ย ?” สายตากับเสียงของใบบัวทำให้ผมรู้ว่าเธอคงรู้สึกผิดที่ทำให้ผมเป็นแผลแแบบนี้
“นิดหน่อยน่า” สุดท้ายทนไม่ได้ก็ต้องยอมคุยกับยัยนี่จนได้
ดูเธอแล้วก็คงยังกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ ผมเลยยื่นมือไปลูบหัวเบาๆ แล้วพาเธอกลับไปส่งบ้านแบบทุกวัน
ถึงบางครั้งผมจะอารมณ์ร้อนแค่ไหน แต่พอเป็นใบบัว ผมไม่เคยชนะเธอได้สักครั้งเลย
#บันทึกดินแดน
Territory ดินแดนซ่อนรัก #แนะนำ
ทุกครั้งที่มีคนมายุ่งหรือรังแกยัยนั่น ผมไม่เคยทนอยู่เฉยได้เลย
ใบบัว ยัยตัวเล็กที่สูงไม่ถึงร้อยหกสิบ ที่ชอบถูกคนอื่นเอาเปรียบมาแต่ไหนแต่ไร
ถูกแล้วครับ ผมเรียนกับใบบัวมาตั้งแต่อนุบาล
ยัยนี่ไม่ใช่คนเอาเรื่องคน ใครทำอะไรก็ยอมเค้าไปหมด
จนผมไม่รู้ว่าถ้าไม่มีผมตรงนี้
ยัยนี่จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ยังไง
ครั้งนี้ก็เช่นกัน เห้อ
“แล้วแกมายุ่งอะไรด้วยวะ” เสียงหนึ่งตะโกนกลับมาอย่างเอาเรื่อง
“ปล่อยยัยนี่ แล้วไปสะ” ผมตะคอกกลับไปอย่างโมโห
สายตาใบบัวทำให้ผมรู้ว่าเธอคงกลัวมาก ดูยัยตัวเล็กนั่นตัวสั่น
“ดินแดน TT” ยัยตัวเล็กเรียกชื่อผมเสียงสั่น
“แล้วทำไมฉันต้องเชื่อแกวะ” มันตอบพร้อมเดินเข้ามาพร้อมกับพวกอีกสองคน
แล้วปล่อยให้พวกมันอีกคนจับใบบัวไว้ ไอ้นั่นดึงใบบัวเข้ากอด
แล้วสิ่งที่ผมคิดได้ตอนนั้นคือ “พวกมันต้องเละคามือผมแน่ๆ!!!!!!”
เปิดก่อนได้เปรียบ ผมไม่รีรอที่จะซัดมันจนหลับ
ปล่อยหมัดใส่พวกมันไม่ยั้ง ถึงผมเองจะโดนไปบ้าง
แต่ตอนนี้ผมเป็นห่วงยัยนั่นมากกว่า ได้ยินเสียงเล็กๆนั่นร้องลั่นตลอดเวลา
ผมนี่เจ็บไปถึงใจเลย พอจัดการพวกมันเสร็จ ผมก็เดินไปลากมือใบบัวออกมา
“ดินแดน” ใบบัวเรียกผมอย่างหวั่น ๆ
“…” ผมไม่ได้ตอบอะไรไป โมโหก็โมโห ทุกครั้งที่ยัยนี่ใจดีกับใคร มันก็จะจบลงคล้ายๆ แบบนี้ทุกครั้ง
“ ดินเเดนโกรธเหรอ ดินเเดนน ” ใบบัวถาม
ผมได้แต่หันไปมองหน้าแล้วถอนหายใจ เห้อ
“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะดินแดน ก็เค้ามาชวนฉันคุยนี่ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเค้าเป็นคนไม่ดี ขอโทษนะดินเเดน น้า ฉันขอโทษ” เสียงยัยนี่ทำให้ผมใจอ่อนทุกที
“ขอดูแผลหน่อยสิ” เธอหันมายืนมองหน้าผม
“ ก้มหน่อย ขอดูเเผลหน่อย ” ก็ยังตื้อไม่เลิก
ด้วยความที่ยัยนี่ตัวเล็ก ละผมตัวสูงตั้งร้อยแปดสิบสอง เธอเลยพยายามจะทำให้ผมก้มลงมาหาเธอ แต่ใครจะไปยอมคนมันโมโหอะ
“นี่!” เสียงเล็กเริ่มโมโหจนผมต้องเหลือบไปมอง แล้วผมก็ใจอ่อนยอมก้มลงมาให้เธอดูแผล
ผมได้แผลที่มุมปากนิดหน่อย
ยัยนี่เอามือมาแตะที่แผลผม
“เจ็บมั้ย ?” สายตากับเสียงของใบบัวทำให้ผมรู้ว่าเธอคงรู้สึกผิดที่ทำให้ผมเป็นแผลแแบบนี้
“นิดหน่อยน่า” สุดท้ายทนไม่ได้ก็ต้องยอมคุยกับยัยนี่จนได้
ดูเธอแล้วก็คงยังกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ ผมเลยยื่นมือไปลูบหัวเบาๆ แล้วพาเธอกลับไปส่งบ้านแบบทุกวัน
ถึงบางครั้งผมจะอารมณ์ร้อนแค่ไหน แต่พอเป็นใบบัว ผมไม่เคยชนะเธอได้สักครั้งเลย
#บันทึกดินแดน