คร่าวๆในชีวิตเราก่อนนะ เราเป็นลูกบุญธรรมของแม่ แม่เราเป็นคนจีน มีพี่น้อง และพี่น้องแม่ก็มีลูกที่แท้จริงกันหมด เท่าที่รู้แม่มีลูกเองไม่ได้ ตั้งแต่จำความได้ก็ตัวติดแม่ตลอด มีเพื่อนเล่นคืออาม่า ลูกของอาอี้ของอากู๋ พวกเขาไม่รู้ว่าเราไม่ใช่ลูกของแม่ แต่พอเราเริ่มโตขึ้น ที่บ้านชอบทะเลาะกัน แล้วเรารักแม่เราก็ช่วยแม่เถียงกับลูกสะใภ้แฟนของอากู๋ สะใภ้ด่าเรา ว่าเราไม่มีโคตรเง้าเหล่ากอ เราไม่เข้าใจคำนี้เลย จนลูกของกู๋รู้ว่าเราไม่ใช่ลูกแม่ และเราก็เพิ่งมารู้ตอนนั้นด้วยเช่นกัน มันจุกมากและเสียใจ โดนดูถูกจากคนในบ้านมาตลอด แต่เราก็ผ่านมันมาได้ และก็ไม่มีใครเล่นกับเราอีกเลย นอกจากอาม่า มันทำให้เรารักอาม่ามากๆ มากกว่าหลานของอาม่าแท้ๆ ที่ไม่มีใครมาสนใจอาม่าเลย ไม่มีหลานคนไหน มาคุยกับอาม่าแม้แต่คนเดียว ตอนอยู่ป.1 แม่ชอบตีเรา ตีจนพี่น้องของแม่ต้องคอยห้าม ว่าทำรุนแรงไปหรือเปล่า เช่น มาโรงเรียน ไม่มารอแม่หน้าโรงเรียน แม่เดินตามเราเข้าไปที่สนามเด็กเล่น แม่เอาถุงเป๊ปซี่ราดหัวเราต่อหน้าเพื่อนๆ เราจำได้ดีเลย เพราะป.1เราเริ่มรู้เรื่องแล้ว เราร้องไห้และเรารู้สึกตัวเองได้ว่าเราอายมาก เราแค่อยากเล่นกับเพื่อน เพราะที่บ้านไม่มีใครเล่นด้วย เวลาไปโรงเรียนเราตื่นสายแม่จะเดินมาส่งเราไปโรงเรียนทุกวัน แม่ก็จับเราเปิดกระโปรงต่อที่สาธารณะ เราร้องไห้และรู้จักที่จะเอามือปิดกระโปรง มันเป็นแบบนี้แทบจะเกือบทุกวันเลยละตอนอยู่บ้านแม่ก็ชอบเอาไม้เคาะหัวเราบ่อยๆ เลือดออกบ้าง เป็นแผลบ้าง เราก็ยอมเพราะเราเถียงไม่เป็นได้แต่ร้องไห้ พอเราเริ่มโตขึ้น อยู่ม.ปลาย เราเริ่มมีเพื่อน เริ่มอยากเที่ยว เราเคยขอแม่เที่ยวหลายครั้ง แม่ก็ไม่เคยให้ไป ขนาดเพื่อนกลัวแม่เรา เดินมาขอให้เราไปงานวันเกิด แม่ก็ตอบแทนเราว่า ไปไม่ได้ ทั้งที่เราอยากไปมากๆ เป็นคนขอให้เพื่อนมาขอเลยด้วยซ้ำ ตอนม.ปลายเริ่มอยากมีแฟนมีความรัก ติดแฟนมาก ไม่ได้แยกแยะ เรื่องเรียน แม่ด่าเราบ่อยขึ้น ว่าเราติดเพื่อน เริ่มพูดกู เริ่มพูดคำหยาบกับเรา ในความคิดของเราเหมือนแม่กลัวว่าเราจะไปกับคนอื่น เราเริ่มหนีออกจากบ้าน ไปอยู่กะแฟน และชีวิตเราเริ่มพังมาทีละอย่าง การเรียน  การใช้ชีวิต ลืมนึกถึงแม่ไปด้วยซ้ำ จนมาถึงปัจจุบันเราไม่มีแฟนและไม่กล้าคบใคร ซึ่งมันก็ผ่านไปแล้ว เรากลับช่วยแม่ขายของ แม่ขายของที่ตลาดกลางคืน เราเรียนหนักขึ้น แม่ก็ชอบบ่นว่าเราไม่ช่วยทำงาน เอาแต่ใช้เงิน เราอยู่ปี2แล้ว แม่ยังให้เรามาเรียนแค่ 160 บาท เราไม่พอใช้จ่าย จนเราต้องหางานทำข้างนอก พอมาทำงานข้างนอกแน่นอนมันมีอุปสรรค เช่นเงินไปทำงาน เรารับจ๊อบสั้นทั่วไป แต่เมื่อแม่เรารู้ แม่เราห้ามไม่ให้ทำ บอกให้ทำงานที่บ้านเท่านั้น เราทำกับแม่เราไม่เคยได้เงินเพิ่มขึ้นเลย เราเลยสนใจงานนอกบ้านมากกว่า อีกอย่างเราอยากหาประสบการณ์ เพราะเรารู้ว่าต่อไปเราต้องใช้ชีวิตคนเดียว และเราไม่ชอบทำงานตอนกลางคืน มันทำให้ร่างกายแย่มาก และเราไม่อยากให้แม่ทำงานนี้ เราก็น้อยใจที่เรายังเรียนไม่เคยจบ จริงๆเราต้องจบปี4แล้ว เพราะพิษติดแฟนมันทำให้เราไม่สนใจเรียนและต้องซิ่วย้ายที่เรียนนั่นเอง เราเลยมาแก้ไขกับปัจจุบัน ช่วยแม่ทำงานแต่ไม่พอใช้จ่าย ไม่มีเงินเก็บเลย เราก็หางานทำไปเรื่อย ได้มาเราก็อยากกินอยากใช้เหมือนเพื่อน บิงซู ชาบู เวลาเราเรียนกลับมาบ้าน ตอนกลางคืนไม่ได้ลงไปช่วยแม่ทำงาน แม่ด่าเราเจ็บมาก ว่าเราเอาแต่ความสบาย ชอบติดเพื่อน อยากอยู่กับเพื่อนมากก็เอาของออกไปเลย ไม่น่าเอามาเลี้ยง กูอยู่คนเดียวสบายใจกว่า ไม่ต้องเปลือง ทำไมโตมาแล้วเลว แม่พูดแบบนี้บ่อยมากๆ เราน้อยใจและแอบร้องไห้ และเราก็เพิ่งเลิกกับแฟน เราเอาแต่หมกตัวในห้อง ข้าวไม่กินทั้งวัน ผอมลง เราเครียดมากๆ เราเซ็งเรื่องแฟน และก็เจอคำพูดของแม่อีก เราบอกกับตัวเองว่า จะไม่มีแฟนจนกว่าชีวิตจะมั่นคง เพราะเราก็ไม่อยากอยู่คนเดียวในอนาคต และเราอยากเรียนจบเร็วๆให้แม่สบาย ไม่ต้องมานั่งขายของตอนกลางคืนอีก บ้านที่อยุ่ปัจจุบันก็เป็นบ้านของอี้ อี้รู้เห็นทุกอย่างก็ชอบยุยงว่าเราเป็นคนไม่ดี ทำให้แม่อารมณ์เสียกับเราบ่อยๆ เราเหมือนเป็นโรคซึมเศร้าไม่ค่อยออกไปไหน อยู่บ้านก็โดนแม่ด่าแม่บ่น เราอยากให้แม่เข้าใจว่า ที่เราไม่ค่อยช่วยงาน เพราะเรากำลังตั้งใจเรียน เพื่อจะได้มีงานดีๆทำ เราไม่ถนัดที่จะขายของ เราตั้งใจที่จะเลี้ยงแม่ เราอยากแก้ไขและตัดเรื่องที่ทำให้เราแย่ลงในอดีต เราคิดเสมอว่า แม่เรารักเราจริงหรือเปล่า หรือแค่ต้องการคนมาช่วยงาน คำพูดของแม่และการกระทำมันห่างเหินไปมากๆ ไม่คิดจะเรียกเราว่าลูก เวลาพูดปกติก็ๆกูๆ ของใช้ในบ้านต้องต่างคนต่างซื้อ เราก็ต้องเจียดเงินมาซื้อของใช้เองทุกครั้ง ใช้ของแม่ทีไรแม่บอก ทำไมไม่ไปซื้อเอง มาใช้ของกู ทำงานได้ตังเอาไปไหนหมด กับข้าวเราก็ต้องซื้อกินเอง เราโคตรอึดอัดมากๆ เงินที่ได้จากที่เราทำงาน เราก็เอาไปซื้อของที่อยากได้ ซื้ออะไรที่อยากกิน เพราะเงิน 160 จากแม่เราใช้ไปมหาลัยก็ไม่เคยพอสักครั้ง บางทีเราก็คิดว่าแม่ไม่ได้รักเราจริงๆ เราก็ช่วยงานแม่ทุกครั้งยกเว้นบางวัน แต่แม่ชอบพูดว่าเราไม่ช่วย มันบั่นทอนกำลังใจจากเรามากจริงๆ แม่ชอบขู่ว่างานข้างนอกมันไม่ดี พูดให้เราไม่กล้าเผชิญโลกภายนอก ชอบทวงค่าเทอมจากเรา ทั้งที่ตามกฎหมาย บุตรบุญธรรมต้องได้รับการศึกษาขั้นสูงสุด และต้องดูแลให้ดี ถึงจะรับเป็นบุตรได้ เราเรียนเราเก็บรายละเอียดทุกอย่าง ซึ่งสิ่งที่เราเจอทำให้เราท้อแท้ได้ขนาดนี้ เราจะต้องปฏิบัติตัวกับแม่ยังไงดี เรากลัวเราจะทำรุนแรงใส่แม่ และอยากให้แม่เข้าใจว่าเราไม่ใช่คนเลว เราไม่เคยบอกแม่ว่าเรามีแฟน แม่เลยคิดว่าเราติดเพื่อน คำด่าบางคำก็ว่าเราเป็น มันจุกกับคำพูดของแม่มากๆ ไม่รู้จะแก้ไขยังไงดี