เรื่องนี้เกิดขึ้นมาประมาณ 6 เดือนละ
พ่อเราอายุ 64 ปี ทั้งชีวิตพ่อเป็นพ่อที่ดีและน่ารักสำหรับครอบครัวมาตลอด ดูแลแม่และลูกอย่างดี ส่งเรากับพี่เรียนจนจบ มีบ้าน คอนโด รถยนต์ตามวิถีมนุษย์เงินเดือนทั่วไป เรากับพี่ไม่เคยเกเรหรือทำอะไรให้พ่อกับแม่หนักใจ เรากับพี่ทะเลาะกันบ้างตามประสาพี่น้องไม่เคยลงไม้ลงมือ มีทั้งความสุขและความทุกข์ปนๆกัน ที่ไม่ได้หนักหนาอะไร
จนพ่อเราเกษียณมา 4 ปี พ่ออยู่บ้านกับแม่ 2 คน แต่แม่เราทำงานและเดินทางบ่อย (แม่เราเดินทาง 2 เดือนครั้ง ครั้งนึงไป 2-3 วันและกลับมาบ้านมาอยู่กับพ่อ) เรากับพี่ก็ทำงานอยู่คนละจังหวัดกับพ่อแม่ บางครั้งพ่อเลยต้องอยู่บ้านคนเดียว และเราคิดว่าการไม่ใส่ใจพ่อที่ดีพอ คือสาเหตุที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อกลางปีที่แล้ว
(ความประพฤติเราตลอดเวลา 4 ปีที่หลังพ่อเกษียณา เพื่อประเมินว่าเราใส่ใจพ่อเรามาก-น้อยเท่าไหร่
- เรากลับไปหาพ่อประมาณเดือนละ 1 ครั้ง โทรคุยกับเค้า 3 วันครั้ง เทศกาลไทย-จีน สงกรานต์ ปีใหม่ เรากลับบ้านไปหาพ่อตลอด
แต่เราไม่ได้อยู่กับพ่อทุกวัน จ-ศ
- พาเค้าไปเที่ยวต่างประเทศกับครอบครัวปีละ 1 ประเทศ
- เราได้เงินโบนัสก็ส่งเงินให้เค้า ทุกปี)
สำหรับกิจกรรมของพ่อ 4 ปี หลังจากเกษียณคือ ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ สมัยมหาลัย หรือเพื่อนเก่าสมัยทำงาน เรากับแม่โอเคมากๆ ที่พ่อมีเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวเพราะไม่อยากให้เค้านั่งเหงาอยู่บ้านอย่างเดียว เมื่อก่อนพ่อจะรายงานตลอดว่าไปไหน กับเพื่อนกลุ่มไหน ส่งรูปมาให้ดู โทรศัพท์คุยกับเพื่อนก็คุยต่อหน้า ไม่ได้มีพฤติกรรมน่าสงสัยอะไร จนพักหลังพ่อคุยโทรศัพท์นานเป็นชั่วโมง พอเราเดินเข้าใกล้ พ่อก็เดินหนี หนีไปคุยหน้าบ้านบ้าง ลานจอดรถบ้าง ตอนแรกเราไม่ได้คิดไร ก็ปล่อยผ่าน จากนั้นเริ่มไปเที่ยวและหายไปทีหนึ่ง 3-4 วันโดยบอกแค่ว่าไปกับเพื่อน และไม่รายงานเหมือนเมื่อก่อน และถ้าใครโทรไปหาจะโดนพ่อดุทันทีว่าโทรมาจับผิดเค้าทำไม จนมันเกิดถี่ขึ้นเรื่อยๆ เราก็ถามพ่อตรงๆ พ่อก็บอกว่าคุยกับเพื่อน เราก็ไม่ติดใจอะไร แต่ก็รู้สึกได้ว่าพ่อพูดไม่หมด และเราคิดว่าต้องมีคนอื่นแน่ๆ แต่คิดว่าคงไม่ได้จริงจังอะไร สักพักก็คงแยกย้าย จนเวลาล่วงเลยมา เรารู้สึกว่ามันหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเรากับแม่สืบรู้ว่า ผญ คนนั้นคือใคร
ผญ คนนั้นคือเพื่อนสมัยเรียน ที่พ่อไปเจอตอนไปเที่ยวหลังเกษียณนี่แหละ ผญ คนนีรุ่นเดียวกับพ่อ เป็นหม้าย เป็นครอบครัวตระกูลนักธุรกิจใหญ่ในจังหวัดหนึ่งทางภาคใต้ ฐานะทางบ้านดีมากๆ มีลูกสาวรุ่นๆเดียวกันกับเรา ครอบครัวดูน่ารัก อบอุ่น ดูไม่ได้มีปัญหาอะไร เค้ารู้ว่าพ่อเราก็มีลูกสาวและยังใช้ชีวิตอยู่กับแม่เราทุกวันนะ
เวลาผ่านไปประมาณ 5 เดือน แม่เคลียร์กับพ่อตรงๆ ว่าเอาไง พ่อบอกว่า เรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้หรอก เค้าแค่อยากคุยกับ ผญ คนนั้นเฉย ไม่มีอะไรไปมากกว่านี้ และขอร้องแม่ว่า อย่าบอกลูกเรื่องนี้ แต่คือเรารู้อยู่แล้ว เพราะเราบอกแม่ตรงๆว่าพ่อมีพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป ให้ลองสังเกตดู จนทุกวันพ่อก็คิดว่าเรายังไม่รู้เรื่องนี้
แต่ปัญหาเราตอนนี้คือ เราไม่รู้จะทำตัวกับพ่อยังไง เราเสียใจและหมดความเคารพในตัวพ่อมากๆ ร้องไห้หนักมาก เพราะทั้งชีวิตเค้าคือฮีโร่เราเลยอ่ะ
และเราเคยถามพยายามให้เค้าพูดความจริงกับเรา แต่เค้ากลับว่าแม่ ว่าแม่จับผิดเค้า แม่งี่เง่า เค้าจะขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยหรือไง
แม่ได้แต่บอกเราว่า อย่าคิดร้ายใส่พ่อ อย่าว่าพ่อ พ่อเป็นคนดีนะ เค้าเลี้ยงเรามานะ....... อ่าเราไม่เถียง แต่เราก็รับเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ดีอ่ะ
ส่วนแม่ก็บอกว่าให้เวลาพ่อหน่อย แต่แม่ก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าเรา มากกว่าเราด้วยซ้ำ เพราะเค้าอยู่กับพ่อทุกวันและรู้ว่าพ่อคุยกับ ผญ คนนั้นทุกวัน
ตอนนี้เราเฉยเมยกับพ่อมากๆ พ่อถามคำเราก็ตอบคำ ไม่โทรหา ไม่พาเที่ยว ไม่ไปเหยียบบ้านย่า แต่เรายิ่งทำเรายิ่งเสียใจ เพราะเราไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนี้กับพ่อเลย โดยที่เราเองก็พูดไม่ได้ว่าเรารู้นะว่าเค้าทำอะไรอยู่ เราเคยพยายามเกริ่นๆให้เค้ารู้ตัวว่าเรารู้นะ แต่เราโดนดุกลับว่า จับผิดเค้าทำไม เราก็เลยหยุดไม่พูดต่อ เพราะยิ่งพูดยิ่งพัง เค้าไม่ฟังเลย และคำพูดพ่อที่ทำเป็นเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นนี่แหละที่ทำให้เรายิ่งเสียใจ เค้าเหมือนไม่รู้ตัวว่าเค้ากำลังทำอะไรอยู่ จนเราสงสัยว่า เรื่องมีกิ๊กสำหรับผู้ชายถือเป็นเรื่องปกติหรอ หรือเพราะเราเป็นลูก เราไม่มีสิทธิ์พูดอะไรเลยใช่รึเปล่า
ทุกวันนี้ อยู่กับพ่อแบบเงียบใส่กัน ไม่คุยกัน ส่วนพ่อก็ไลน์คุยกับ ผญ คนนั้นเวลาอยู่กับเรา (เรามองเห็นจากโทรศัพท์เค้า) ทุกวันเราได้คิดแต่เรื่องนี้มาตลอดว่าทำไงให้มันจบไปซักที มันทรมานจัง ทั้งเศร้า ทั้งเสียใจ แต่ไม่สามารถทำตัวปกติกับพ่อเหมือนที่เคยเป็นได้อ่ะ รักพ่อมาก แต่ก็รับเค้าเรื่องนี้ไม่ได้
เราพยายามตั้งสติและแยกแยะการกระทำของเราอยู่เท่าทีทำได้ตอนนี้คือ
- ไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของพ่อกับแม่ ให้เค้าเคลียร์กันเอง
- ถ้าแม่ถามถึงพ่อ เราจะบอกแม่ว่าให้ไปถามพ่อเอง ถ้าพ่อถามถึงแม่ เราจะบอกพ่อว่าให้ไปคุยกับแม่เอง (ถ้าจำเป็นต้องตอบจะตอบตามความจริงที่เราเห็นไม่โกหก แต่เอนเอียงไปในทางที่อยากให้เข้าใจกันและกันทั้งคู่)
- ไม่เข้าไปคุยกับ ผญ คนนั้นเพื่อไปขอเคลียร์ให้เค้าเลิกยุ่งกับพ่อ เราไม่โทษว่า ผญ คนนี้ผิดฝ่ายเดียว พ่อเราก็ผิดเหมือนกัน เพราะเรื่องแบบนี้ ตบมือข้างเดียวไม่ดัง ส่วนเรากับแม่ก็ผิดที่ใส่ใจพ่อไม่พอ
- พยายามจัดการความรู้สึกของตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะพ่อยังไงก็เป็นพ่อ (ข้อนี้ยากสด ไม่รู้จะทนได้แค่ไหน)
- ปลงและยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้น
ไม่ทราบว่ามีใครแนะนำอะไรได้เพิ่มเติมมั๊ยคะ ตอนนี้เรื่องนี้มันอยู่ในหัวเราตลอดเลยอ่ะ
พ่อมีกิ๊ก ควรทำไงดี
พ่อเราอายุ 64 ปี ทั้งชีวิตพ่อเป็นพ่อที่ดีและน่ารักสำหรับครอบครัวมาตลอด ดูแลแม่และลูกอย่างดี ส่งเรากับพี่เรียนจนจบ มีบ้าน คอนโด รถยนต์ตามวิถีมนุษย์เงินเดือนทั่วไป เรากับพี่ไม่เคยเกเรหรือทำอะไรให้พ่อกับแม่หนักใจ เรากับพี่ทะเลาะกันบ้างตามประสาพี่น้องไม่เคยลงไม้ลงมือ มีทั้งความสุขและความทุกข์ปนๆกัน ที่ไม่ได้หนักหนาอะไร
จนพ่อเราเกษียณมา 4 ปี พ่ออยู่บ้านกับแม่ 2 คน แต่แม่เราทำงานและเดินทางบ่อย (แม่เราเดินทาง 2 เดือนครั้ง ครั้งนึงไป 2-3 วันและกลับมาบ้านมาอยู่กับพ่อ) เรากับพี่ก็ทำงานอยู่คนละจังหวัดกับพ่อแม่ บางครั้งพ่อเลยต้องอยู่บ้านคนเดียว และเราคิดว่าการไม่ใส่ใจพ่อที่ดีพอ คือสาเหตุที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อกลางปีที่แล้ว
(ความประพฤติเราตลอดเวลา 4 ปีที่หลังพ่อเกษียณา เพื่อประเมินว่าเราใส่ใจพ่อเรามาก-น้อยเท่าไหร่
- เรากลับไปหาพ่อประมาณเดือนละ 1 ครั้ง โทรคุยกับเค้า 3 วันครั้ง เทศกาลไทย-จีน สงกรานต์ ปีใหม่ เรากลับบ้านไปหาพ่อตลอด
แต่เราไม่ได้อยู่กับพ่อทุกวัน จ-ศ
- พาเค้าไปเที่ยวต่างประเทศกับครอบครัวปีละ 1 ประเทศ
- เราได้เงินโบนัสก็ส่งเงินให้เค้า ทุกปี)
สำหรับกิจกรรมของพ่อ 4 ปี หลังจากเกษียณคือ ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ สมัยมหาลัย หรือเพื่อนเก่าสมัยทำงาน เรากับแม่โอเคมากๆ ที่พ่อมีเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวเพราะไม่อยากให้เค้านั่งเหงาอยู่บ้านอย่างเดียว เมื่อก่อนพ่อจะรายงานตลอดว่าไปไหน กับเพื่อนกลุ่มไหน ส่งรูปมาให้ดู โทรศัพท์คุยกับเพื่อนก็คุยต่อหน้า ไม่ได้มีพฤติกรรมน่าสงสัยอะไร จนพักหลังพ่อคุยโทรศัพท์นานเป็นชั่วโมง พอเราเดินเข้าใกล้ พ่อก็เดินหนี หนีไปคุยหน้าบ้านบ้าง ลานจอดรถบ้าง ตอนแรกเราไม่ได้คิดไร ก็ปล่อยผ่าน จากนั้นเริ่มไปเที่ยวและหายไปทีหนึ่ง 3-4 วันโดยบอกแค่ว่าไปกับเพื่อน และไม่รายงานเหมือนเมื่อก่อน และถ้าใครโทรไปหาจะโดนพ่อดุทันทีว่าโทรมาจับผิดเค้าทำไม จนมันเกิดถี่ขึ้นเรื่อยๆ เราก็ถามพ่อตรงๆ พ่อก็บอกว่าคุยกับเพื่อน เราก็ไม่ติดใจอะไร แต่ก็รู้สึกได้ว่าพ่อพูดไม่หมด และเราคิดว่าต้องมีคนอื่นแน่ๆ แต่คิดว่าคงไม่ได้จริงจังอะไร สักพักก็คงแยกย้าย จนเวลาล่วงเลยมา เรารู้สึกว่ามันหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเรากับแม่สืบรู้ว่า ผญ คนนั้นคือใคร
ผญ คนนั้นคือเพื่อนสมัยเรียน ที่พ่อไปเจอตอนไปเที่ยวหลังเกษียณนี่แหละ ผญ คนนีรุ่นเดียวกับพ่อ เป็นหม้าย เป็นครอบครัวตระกูลนักธุรกิจใหญ่ในจังหวัดหนึ่งทางภาคใต้ ฐานะทางบ้านดีมากๆ มีลูกสาวรุ่นๆเดียวกันกับเรา ครอบครัวดูน่ารัก อบอุ่น ดูไม่ได้มีปัญหาอะไร เค้ารู้ว่าพ่อเราก็มีลูกสาวและยังใช้ชีวิตอยู่กับแม่เราทุกวันนะ
เวลาผ่านไปประมาณ 5 เดือน แม่เคลียร์กับพ่อตรงๆ ว่าเอาไง พ่อบอกว่า เรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้หรอก เค้าแค่อยากคุยกับ ผญ คนนั้นเฉย ไม่มีอะไรไปมากกว่านี้ และขอร้องแม่ว่า อย่าบอกลูกเรื่องนี้ แต่คือเรารู้อยู่แล้ว เพราะเราบอกแม่ตรงๆว่าพ่อมีพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป ให้ลองสังเกตดู จนทุกวันพ่อก็คิดว่าเรายังไม่รู้เรื่องนี้
แต่ปัญหาเราตอนนี้คือ เราไม่รู้จะทำตัวกับพ่อยังไง เราเสียใจและหมดความเคารพในตัวพ่อมากๆ ร้องไห้หนักมาก เพราะทั้งชีวิตเค้าคือฮีโร่เราเลยอ่ะ
และเราเคยถามพยายามให้เค้าพูดความจริงกับเรา แต่เค้ากลับว่าแม่ ว่าแม่จับผิดเค้า แม่งี่เง่า เค้าจะขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยหรือไง
แม่ได้แต่บอกเราว่า อย่าคิดร้ายใส่พ่อ อย่าว่าพ่อ พ่อเป็นคนดีนะ เค้าเลี้ยงเรามานะ....... อ่าเราไม่เถียง แต่เราก็รับเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ดีอ่ะ
ส่วนแม่ก็บอกว่าให้เวลาพ่อหน่อย แต่แม่ก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าเรา มากกว่าเราด้วยซ้ำ เพราะเค้าอยู่กับพ่อทุกวันและรู้ว่าพ่อคุยกับ ผญ คนนั้นทุกวัน
ตอนนี้เราเฉยเมยกับพ่อมากๆ พ่อถามคำเราก็ตอบคำ ไม่โทรหา ไม่พาเที่ยว ไม่ไปเหยียบบ้านย่า แต่เรายิ่งทำเรายิ่งเสียใจ เพราะเราไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนี้กับพ่อเลย โดยที่เราเองก็พูดไม่ได้ว่าเรารู้นะว่าเค้าทำอะไรอยู่ เราเคยพยายามเกริ่นๆให้เค้ารู้ตัวว่าเรารู้นะ แต่เราโดนดุกลับว่า จับผิดเค้าทำไม เราก็เลยหยุดไม่พูดต่อ เพราะยิ่งพูดยิ่งพัง เค้าไม่ฟังเลย และคำพูดพ่อที่ทำเป็นเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นนี่แหละที่ทำให้เรายิ่งเสียใจ เค้าเหมือนไม่รู้ตัวว่าเค้ากำลังทำอะไรอยู่ จนเราสงสัยว่า เรื่องมีกิ๊กสำหรับผู้ชายถือเป็นเรื่องปกติหรอ หรือเพราะเราเป็นลูก เราไม่มีสิทธิ์พูดอะไรเลยใช่รึเปล่า
ทุกวันนี้ อยู่กับพ่อแบบเงียบใส่กัน ไม่คุยกัน ส่วนพ่อก็ไลน์คุยกับ ผญ คนนั้นเวลาอยู่กับเรา (เรามองเห็นจากโทรศัพท์เค้า) ทุกวันเราได้คิดแต่เรื่องนี้มาตลอดว่าทำไงให้มันจบไปซักที มันทรมานจัง ทั้งเศร้า ทั้งเสียใจ แต่ไม่สามารถทำตัวปกติกับพ่อเหมือนที่เคยเป็นได้อ่ะ รักพ่อมาก แต่ก็รับเค้าเรื่องนี้ไม่ได้
เราพยายามตั้งสติและแยกแยะการกระทำของเราอยู่เท่าทีทำได้ตอนนี้คือ
- ไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของพ่อกับแม่ ให้เค้าเคลียร์กันเอง
- ถ้าแม่ถามถึงพ่อ เราจะบอกแม่ว่าให้ไปถามพ่อเอง ถ้าพ่อถามถึงแม่ เราจะบอกพ่อว่าให้ไปคุยกับแม่เอง (ถ้าจำเป็นต้องตอบจะตอบตามความจริงที่เราเห็นไม่โกหก แต่เอนเอียงไปในทางที่อยากให้เข้าใจกันและกันทั้งคู่)
- ไม่เข้าไปคุยกับ ผญ คนนั้นเพื่อไปขอเคลียร์ให้เค้าเลิกยุ่งกับพ่อ เราไม่โทษว่า ผญ คนนี้ผิดฝ่ายเดียว พ่อเราก็ผิดเหมือนกัน เพราะเรื่องแบบนี้ ตบมือข้างเดียวไม่ดัง ส่วนเรากับแม่ก็ผิดที่ใส่ใจพ่อไม่พอ
- พยายามจัดการความรู้สึกของตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะพ่อยังไงก็เป็นพ่อ (ข้อนี้ยากสด ไม่รู้จะทนได้แค่ไหน)
- ปลงและยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้น
ไม่ทราบว่ามีใครแนะนำอะไรได้เพิ่มเติมมั๊ยคะ ตอนนี้เรื่องนี้มันอยู่ในหัวเราตลอดเลยอ่ะ