อยากให้ผู้ที่เข้ามาอ่านช่วยให้คำแนะนำมากจริงๆครับ
ต้องเล่าเกริ่นก่อนว่าผมกับแฟนเพิ่งเลิกกันได้ไม่นานครับไม่ถึงเดือน สาเหตุเพราะเธอเหงาเวลาไม่ได้อยู่ใกล้กัน และผมคิดว่าเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าที่เธอเป็นด้วย เราเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันจนกระทั้งใกล้จะจบ เทอมสุดท้ายผมต้องมาฝึกงานที่กรุงเทพและอยู่ทำงานที่นี่จนเรียนจบเลย ตัวเธอเป็นคนพื้นที่อยู่ไม่ได้ไกลจากมหาวิทยาลัยมาก ส่วนตัวผมอยู่กทม. อยู่ห่างกันประมาณ 600-700 กม.
เรื่องหลักๆเริ่มจากหลังที่ผมกลับมาบ้านได้ไม่ถึง15วัน เขาก็มีแฟนใหม่ แต่ในคณะที่มีแฟนใหม่เขาก็บอกว่าเขายังรักผมอยู่นะ แต่เขาทนเหงาไม่ได้ ผมก็เข้าใจนะครับ มันมีสาเหตุมากมายเลยสำหรับแฟนผมคนนี้ที่ทำให้เหงา ผมคิดว่าน่าจะมากจากปมในวัยเด็กเลยอยากให้เพื่อนๆในพัททิปช่วยกันให้คำแนะนำหรือหาทางแก้ปัญหาครับ โดยหลักๆจะเล่าเกี่ยวกับตัวแฟนผมว่าเป็นคนยังไงและเรื่องตอนคบกันบ้าง แล้วถ้าใครอยากทราบรายละเอียดส่วนไหนเพิ่มเติมเม้นถามได้เลยครับ
แฟนผมปัจจุบันอายุ21 เรียนยังไม่จบ(เพิ่งจะย้ายคณะตอนขึ้นปี4) ตั้งแต่เด็กไม่ได้โตมากับพ่อแม่ พ่อแม่ของเขาเลิกกันตั้งแต่ยังเด็กโดยมีปู่กับย่าคอยเลี้ยงเขา ปู่กับย่าก็รักเขามากนะครับ เลี้ยงแบบค่อนข้างตามใจเลย แต่ในความคิดผมคือรักยังไงก็แทนพ่อแม่ไม่ได้ ด้วยความรู้สึกและความต่างของช่วงอายุด้วย เพราะแฟนผมยังคงรู้สึกน้อยใจและอิจฉาอยู่และก็ไม่ค่อยเข้าใจเวลาเห็นคนมีโมเม้นครอบครัวอบอุ่น ทำไมเขาไม่มีแบบนี้บ้าง ทำไมไม่ปล่อยให้เขาตายๆไปซะเลย นี่เป็นจุดที่ทำให้ผมคิดว่าเป็นหนึ่งในสาเหตุหลักที่เขาเป็นคนขี้เหงา พอโตขึ้นอยู่มัธยมก็มีแฟนบ้างตามปกติ ไม่ได้สำคัญอะไรมากช่วงนี้ พอขึ้นมหาวิทยาลัย เขาเริ่มมีแฟนตอนปี1และก็มีความจริงจังขึ้นสุดท้ายเข้าก็โดนทิ้ง ปี2 ปี3 ก็ยังมีใหม่ละโดนทิ้งมาอีก ช่วงหลังจบปี3ก่อนจะขึ้นปี4ผมก็ได้รู้จักและก็คุยกับเธอ จนช่วงเปิดเทอมเราก็ได้คุยและตกลงเป็นแฟนกัน เธอเริ่มบอกเล่าเรื่องของเธอให้ผมรับรู้มากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งการที่เธอตัดสินใจไม่ได้เรียนต่อให้จบเพราะรู้สึกว่าที่เรียนอยู่มั้ยไม่ใช่ และก็ยังไม่รู้ด้วยว่าตัวเองชอบอะไร เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ยังเป็นปัญหาของเธอตอนนี้ ตอนแรกเธอก็อยู่หอ แต่พอเธอย้ายทางบ้านก็บอกให้เธอมาอยู่กับบ้านญาติแถวที่เรียนแทน ที่บ้านนั้นเธออยู่กับ ลุง ป้า ล็ก็ลูกซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ บ้านนี้เป็นบ้านที่ลุงกับป้าเป็นคนเคร่งพอสมควรและก็ก็เข้ากับที่บ้านนี้ได้ไม่ดีเท่าไหร่ทำให้มีปัญหาบ่อยครั้ง แต่ก็ต้องอยู่ไปเรื่อยๆจนกว่าจะเรียนใหม่จบ ระหว่างอยู่ที่นี่เธอก็ทำงานในร้านหนึ่งในห้างด้วย เป็นงานพาทไทม์บริการ ซึ่งเธอก็บอกว่าไม่ค่อยใช่แนวเพราะเป็นคนเข้าหาคนไม่เก่ง ไม่ค่อยชอบคุยกับคนแปลกหน้า ช่วงปีใหม่เธอมีปัญหาหลายๆอย่างรอบตัวจนขอลาออกจากงานก่อน มากจนกระทั้งอยากไปหาหมอ สรุปคือเธอเป็นโรคซึมเศร้า เป็นช่วงหลังจากที่ผมเพิ่งกลับกทม.ได้ไม่ถึงสัปดาที่เธอรู้ว่าเธอเป็น ในช่วงที่อยู่ด้วยกันเธอเป็นคนร้องง่ายมาก มีอะไรไม่พอใจเป็ฯทำให้รู้สึกแย่หน่อยๆก็ร้องได้เลย ไม่ใช่ร้องแบบงอแงงี่เง่านะครับ เป็นการร้องที่ผมรู้ศึกได้ว่ามันเศร้าทุกครั้งที่เธอร้อง ผมทำได้แค่ช่วยปลอบจนดีขึ้นวนๆไป ตอนผมยังอยู่ที่นั่นปกติเธอจะเป็นฝ่ายมาหาผมอยู่บ่อยๆเพราะเธออยู่บ้านผมอยู่หอ ห่างกันระยะขับมอไซ 15 - 20 นาที เธอมาหาผมค่อนข้างบ่อย ยิ่งช่วงใกล้ๆจะกลับอยู่ด้วยกันบ่อยมากเพราะผมว่าแล้วปิดเทอมแล้ว ได้มีโอกาสไปส่งเธอที่บ้านบ้าง ไปที่บ้านเธอที่อยู่จังหวัดใกล้ๆได้เจอปู่กับย่าเธอนิดหน่อย วันก่อนผมกลับพ่อแม่ปมมารับเพื่อนขนของ ผมก็พามาหาพ่อแม่ด้วย เราคุยกันตั้งแต่ก่อนจะคบกันแล้วว่าโอเคมั้ยเพราะผมจะอยู่ด้วยกันได้ตลอดถึงแค่ปิดเทอม เราโอเคกันทั้งคู่ ก่อนจะกลับเธอบอกเธอจะอดทนให้ได้ เธอจะรอ ผมก็จะกลับไปเรื่อยๆนะ ยังต้องกลับไปทำเรื่องต่างๆและไปสอบในเทอมสุดท้ายอยู่
ช่วงแรกๆที่ผมกลับเราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม มีช่วงประมาณ1สัปดาเราทะเลาะกันเพราะเธอคิดว่าผมไม่ใส่ใจไม่สนใจเขาแล้ว แต่ผมก็บอกเธอไปนะว่าผมยังเหมือนเดิมแต่เปนเพราะหน้าที่ที่ต้องทำตอนอยู่นี่ทำให้มีเวลาไม่เท่าเดิม ตอนนั้งเป็นวันที่31พอดี ผมโดนเธอบล็อคเฟสไปเลย แต่สุดท้ายก็คุยและอธิบายจนกลับมาคืนดีได้ จนกระทั้งช่วงวันที่6เธอบอกผมว่าเธอรู้สึกไม่เหมือนเดิม เธอเหงาและทนไม่ได้ และเธอก็ว่าว่าเธอยังไม่ได้มีใครใหม่นะ ผมก็เข้าใจโอเค เสียใจนะแต่ก็เข้าใจ แต่จู่ๆในคืนนั้นเธอก็ขึ้นคบกับอีกคน ตอนนั้นผมก็ช็อกและเสียใจมากนะ แต่จะข้ามเรื่องนั้นไป โฟกัสที่เรื่องความเหงา
คือหลังจากที่ผมโดนทิ้งผมก็ยังคุยกับเธออยู่นะ มันอาจฟังดูแปลกๆแต่ก็นั่นแหละผมยังรุ้สึกมีความหวังอยู่ ผมคุยกับเธอเธอบอกว่าเธอก็ยังรักผมนะ เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงตัดสินใจแบบนั้นไป มีช่วงที่เธอโวยวายแล้วพยายาามให้ผมตัดใจโดยบอกว่าเธอแค่เหงา เธอแค่ต้องการคนที่อยู่ใกล้ๆอยู่ด้วยได้ จับต้องได้ ผมไม่รู้เหมือนกันนะว่าที่เธอบอกมาเป็นความรู้สึกจริงๆของเธอหรือแค่อยากให้ผมตัดใจหรือเธอยังไม่เข้าใจตัวเอง ซึ่งในมุมมองผมมันเป็นสิ่งที่ไม่ควร เพราะผมว่ามันจะไม่ดีต่อตัวเธอเอง หลายๆอย่างในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันทำให้รู้ว่าเธอยังเป็นคนตัดสินใจอะไรไม่รอบคอบ ไม่ค่อยคิดถึงอนาคตให้ดี ใช้อารมณ์อยู่บ่อยๆ สำหรับผมเธอคือคนที่น่าสงสารมากๆคนนึงเลย ผมรู้สึกว่าเธอยังไม่เข้าใจตัวเอง ยังจัดการกับปมในอดีตไม่ได้ ยังไม่เข้าใจความเหงาของตัวเอง ผมเลยอยากช่วยเธอมากๆเพราะถ้าอนาคตเธอยังไม่โตขึ้นแบบนี้ไม่รู้ชีวิตเธอข้างหน้าจะเป็นยังไง ตอนนี้เราก็ยังคุยกันอยู่ ล่าสุดเธอบอกเธออยากไปไกลๆ ไปไหนก็ได้ไม่อยากเจอใครแล้ว ผมเลยตั้งกระทู้นี้มาถามความเห็นและคำแนะนำครับว่าควรช่วยเธอยังไงดีบ้าง ส่วนในเรื่องรายละเอียดต่างๆที่ท่านใดอยากรู้เม้นถามเพิ่มได้ครับเช่นว่าปกติทำไรกันบ้าง เธอชอบทำไรมั้ย หรือเกี่ยวกับความคิดด้านต่างๆของเธอ เพราะรายละเอียดมันเยอะมาก โพสหมดไม่ไหวจริงๆ
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกครับ เรียบเรียงยังไม่เป็น อาจตกหล่นเนื้อหาหรือมีพิมผิดต้องขออภัยด้วยครับ
มีอะไรที่ควรปรับปรุงแนะนำได้เต็มที่เลยครับ
แฟน(เก่า)เป็นคนขี้เหงาครับ อยากหาวิธีช่วยแก้ปัญหา
ต้องเล่าเกริ่นก่อนว่าผมกับแฟนเพิ่งเลิกกันได้ไม่นานครับไม่ถึงเดือน สาเหตุเพราะเธอเหงาเวลาไม่ได้อยู่ใกล้กัน และผมคิดว่าเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าที่เธอเป็นด้วย เราเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันจนกระทั้งใกล้จะจบ เทอมสุดท้ายผมต้องมาฝึกงานที่กรุงเทพและอยู่ทำงานที่นี่จนเรียนจบเลย ตัวเธอเป็นคนพื้นที่อยู่ไม่ได้ไกลจากมหาวิทยาลัยมาก ส่วนตัวผมอยู่กทม. อยู่ห่างกันประมาณ 600-700 กม.
เรื่องหลักๆเริ่มจากหลังที่ผมกลับมาบ้านได้ไม่ถึง15วัน เขาก็มีแฟนใหม่ แต่ในคณะที่มีแฟนใหม่เขาก็บอกว่าเขายังรักผมอยู่นะ แต่เขาทนเหงาไม่ได้ ผมก็เข้าใจนะครับ มันมีสาเหตุมากมายเลยสำหรับแฟนผมคนนี้ที่ทำให้เหงา ผมคิดว่าน่าจะมากจากปมในวัยเด็กเลยอยากให้เพื่อนๆในพัททิปช่วยกันให้คำแนะนำหรือหาทางแก้ปัญหาครับ โดยหลักๆจะเล่าเกี่ยวกับตัวแฟนผมว่าเป็นคนยังไงและเรื่องตอนคบกันบ้าง แล้วถ้าใครอยากทราบรายละเอียดส่วนไหนเพิ่มเติมเม้นถามได้เลยครับ
แฟนผมปัจจุบันอายุ21 เรียนยังไม่จบ(เพิ่งจะย้ายคณะตอนขึ้นปี4) ตั้งแต่เด็กไม่ได้โตมากับพ่อแม่ พ่อแม่ของเขาเลิกกันตั้งแต่ยังเด็กโดยมีปู่กับย่าคอยเลี้ยงเขา ปู่กับย่าก็รักเขามากนะครับ เลี้ยงแบบค่อนข้างตามใจเลย แต่ในความคิดผมคือรักยังไงก็แทนพ่อแม่ไม่ได้ ด้วยความรู้สึกและความต่างของช่วงอายุด้วย เพราะแฟนผมยังคงรู้สึกน้อยใจและอิจฉาอยู่และก็ไม่ค่อยเข้าใจเวลาเห็นคนมีโมเม้นครอบครัวอบอุ่น ทำไมเขาไม่มีแบบนี้บ้าง ทำไมไม่ปล่อยให้เขาตายๆไปซะเลย นี่เป็นจุดที่ทำให้ผมคิดว่าเป็นหนึ่งในสาเหตุหลักที่เขาเป็นคนขี้เหงา พอโตขึ้นอยู่มัธยมก็มีแฟนบ้างตามปกติ ไม่ได้สำคัญอะไรมากช่วงนี้ พอขึ้นมหาวิทยาลัย เขาเริ่มมีแฟนตอนปี1และก็มีความจริงจังขึ้นสุดท้ายเข้าก็โดนทิ้ง ปี2 ปี3 ก็ยังมีใหม่ละโดนทิ้งมาอีก ช่วงหลังจบปี3ก่อนจะขึ้นปี4ผมก็ได้รู้จักและก็คุยกับเธอ จนช่วงเปิดเทอมเราก็ได้คุยและตกลงเป็นแฟนกัน เธอเริ่มบอกเล่าเรื่องของเธอให้ผมรับรู้มากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งการที่เธอตัดสินใจไม่ได้เรียนต่อให้จบเพราะรู้สึกว่าที่เรียนอยู่มั้ยไม่ใช่ และก็ยังไม่รู้ด้วยว่าตัวเองชอบอะไร เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ยังเป็นปัญหาของเธอตอนนี้ ตอนแรกเธอก็อยู่หอ แต่พอเธอย้ายทางบ้านก็บอกให้เธอมาอยู่กับบ้านญาติแถวที่เรียนแทน ที่บ้านนั้นเธออยู่กับ ลุง ป้า ล็ก็ลูกซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ บ้านนี้เป็นบ้านที่ลุงกับป้าเป็นคนเคร่งพอสมควรและก็ก็เข้ากับที่บ้านนี้ได้ไม่ดีเท่าไหร่ทำให้มีปัญหาบ่อยครั้ง แต่ก็ต้องอยู่ไปเรื่อยๆจนกว่าจะเรียนใหม่จบ ระหว่างอยู่ที่นี่เธอก็ทำงานในร้านหนึ่งในห้างด้วย เป็นงานพาทไทม์บริการ ซึ่งเธอก็บอกว่าไม่ค่อยใช่แนวเพราะเป็นคนเข้าหาคนไม่เก่ง ไม่ค่อยชอบคุยกับคนแปลกหน้า ช่วงปีใหม่เธอมีปัญหาหลายๆอย่างรอบตัวจนขอลาออกจากงานก่อน มากจนกระทั้งอยากไปหาหมอ สรุปคือเธอเป็นโรคซึมเศร้า เป็นช่วงหลังจากที่ผมเพิ่งกลับกทม.ได้ไม่ถึงสัปดาที่เธอรู้ว่าเธอเป็น ในช่วงที่อยู่ด้วยกันเธอเป็นคนร้องง่ายมาก มีอะไรไม่พอใจเป็ฯทำให้รู้สึกแย่หน่อยๆก็ร้องได้เลย ไม่ใช่ร้องแบบงอแงงี่เง่านะครับ เป็นการร้องที่ผมรู้ศึกได้ว่ามันเศร้าทุกครั้งที่เธอร้อง ผมทำได้แค่ช่วยปลอบจนดีขึ้นวนๆไป ตอนผมยังอยู่ที่นั่นปกติเธอจะเป็นฝ่ายมาหาผมอยู่บ่อยๆเพราะเธออยู่บ้านผมอยู่หอ ห่างกันระยะขับมอไซ 15 - 20 นาที เธอมาหาผมค่อนข้างบ่อย ยิ่งช่วงใกล้ๆจะกลับอยู่ด้วยกันบ่อยมากเพราะผมว่าแล้วปิดเทอมแล้ว ได้มีโอกาสไปส่งเธอที่บ้านบ้าง ไปที่บ้านเธอที่อยู่จังหวัดใกล้ๆได้เจอปู่กับย่าเธอนิดหน่อย วันก่อนผมกลับพ่อแม่ปมมารับเพื่อนขนของ ผมก็พามาหาพ่อแม่ด้วย เราคุยกันตั้งแต่ก่อนจะคบกันแล้วว่าโอเคมั้ยเพราะผมจะอยู่ด้วยกันได้ตลอดถึงแค่ปิดเทอม เราโอเคกันทั้งคู่ ก่อนจะกลับเธอบอกเธอจะอดทนให้ได้ เธอจะรอ ผมก็จะกลับไปเรื่อยๆนะ ยังต้องกลับไปทำเรื่องต่างๆและไปสอบในเทอมสุดท้ายอยู่
ช่วงแรกๆที่ผมกลับเราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม มีช่วงประมาณ1สัปดาเราทะเลาะกันเพราะเธอคิดว่าผมไม่ใส่ใจไม่สนใจเขาแล้ว แต่ผมก็บอกเธอไปนะว่าผมยังเหมือนเดิมแต่เปนเพราะหน้าที่ที่ต้องทำตอนอยู่นี่ทำให้มีเวลาไม่เท่าเดิม ตอนนั้งเป็นวันที่31พอดี ผมโดนเธอบล็อคเฟสไปเลย แต่สุดท้ายก็คุยและอธิบายจนกลับมาคืนดีได้ จนกระทั้งช่วงวันที่6เธอบอกผมว่าเธอรู้สึกไม่เหมือนเดิม เธอเหงาและทนไม่ได้ และเธอก็ว่าว่าเธอยังไม่ได้มีใครใหม่นะ ผมก็เข้าใจโอเค เสียใจนะแต่ก็เข้าใจ แต่จู่ๆในคืนนั้นเธอก็ขึ้นคบกับอีกคน ตอนนั้นผมก็ช็อกและเสียใจมากนะ แต่จะข้ามเรื่องนั้นไป โฟกัสที่เรื่องความเหงา
คือหลังจากที่ผมโดนทิ้งผมก็ยังคุยกับเธออยู่นะ มันอาจฟังดูแปลกๆแต่ก็นั่นแหละผมยังรุ้สึกมีความหวังอยู่ ผมคุยกับเธอเธอบอกว่าเธอก็ยังรักผมนะ เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงตัดสินใจแบบนั้นไป มีช่วงที่เธอโวยวายแล้วพยายาามให้ผมตัดใจโดยบอกว่าเธอแค่เหงา เธอแค่ต้องการคนที่อยู่ใกล้ๆอยู่ด้วยได้ จับต้องได้ ผมไม่รู้เหมือนกันนะว่าที่เธอบอกมาเป็นความรู้สึกจริงๆของเธอหรือแค่อยากให้ผมตัดใจหรือเธอยังไม่เข้าใจตัวเอง ซึ่งในมุมมองผมมันเป็นสิ่งที่ไม่ควร เพราะผมว่ามันจะไม่ดีต่อตัวเธอเอง หลายๆอย่างในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันทำให้รู้ว่าเธอยังเป็นคนตัดสินใจอะไรไม่รอบคอบ ไม่ค่อยคิดถึงอนาคตให้ดี ใช้อารมณ์อยู่บ่อยๆ สำหรับผมเธอคือคนที่น่าสงสารมากๆคนนึงเลย ผมรู้สึกว่าเธอยังไม่เข้าใจตัวเอง ยังจัดการกับปมในอดีตไม่ได้ ยังไม่เข้าใจความเหงาของตัวเอง ผมเลยอยากช่วยเธอมากๆเพราะถ้าอนาคตเธอยังไม่โตขึ้นแบบนี้ไม่รู้ชีวิตเธอข้างหน้าจะเป็นยังไง ตอนนี้เราก็ยังคุยกันอยู่ ล่าสุดเธอบอกเธออยากไปไกลๆ ไปไหนก็ได้ไม่อยากเจอใครแล้ว ผมเลยตั้งกระทู้นี้มาถามความเห็นและคำแนะนำครับว่าควรช่วยเธอยังไงดีบ้าง ส่วนในเรื่องรายละเอียดต่างๆที่ท่านใดอยากรู้เม้นถามเพิ่มได้ครับเช่นว่าปกติทำไรกันบ้าง เธอชอบทำไรมั้ย หรือเกี่ยวกับความคิดด้านต่างๆของเธอ เพราะรายละเอียดมันเยอะมาก โพสหมดไม่ไหวจริงๆ
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกครับ เรียบเรียงยังไม่เป็น อาจตกหล่นเนื้อหาหรือมีพิมผิดต้องขออภัยด้วยครับ
มีอะไรที่ควรปรับปรุงแนะนำได้เต็มที่เลยครับ