สวัดดีค่ะตอนนี้หนูอายุ 16 ปี แล้วหนูรู้สึกว่าแม่หนูเขาไม่ค่อยรักหนูเลยหนูถามตัวเอง ซ้ำๆเขาไม่เคยรักเราเลยใช่มั้ย เวลาเขาทะเลาะกับหนูแต่ละครั้งจะมีคำว่า หยาบๆด่าแต่ละครั้งบางครั้งก็ด่าว่าเกิดมาทำไม ลูกอักตัญญู ทำให้กูแค่นี้ก็ไม่ได้และคำหยาบๆอีกต่างๆๆนานาแล้วส่วนตัวหนูก็เป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้วเราจึกเลือกเงียบไม่พูดไม่อะไรปล่อยให้เขาด่าไปแล้วเราค่อยกับเข้ามาในห้องร้องไห้และหยิกตัวเองทุบตัวเองเรื่องเล็กๆน้อยๆเขาก็ด่าเราเหมือนเราเป็นตัวอะไรมีครั้งหนึงเราแค่ไม่ไปซื้อของให้เราบอกเขาว่าเรากลัวหมากัด แต่เขาไม่ฟังเขาตีเอาเข็มขัดตี
แล้วก็จับเราตบเราตอนนั้นเราอายุประมาณ12 เราร้องไห้ต่อหน้าเขาเขาบอกให้หยุดแต่เราไม่หยุดเขาจับเราเข้าไปขังในห้องนอนแล้วก็ล็อคประตูจากข้างนอกแล้วบอกเราว่าวันนี่ไม่ออกมากินข้าว เราได้แต่นอนร้องไห้เรายังจำเรื่องวันนั้นได้และก็หลายๆเรื่องที่แม่เขาตีเราด่าเราจนตอนนี้ 16 เราไม่ค่อยคุยกับคนในบ้านวันหนึงเราพูดแค่ 2-3 คำ บางวันก็ไม่พูดกับใครเลยไม่ค่อยอยากเข้าสังคมเท่าไรชอบอยู่แต่ในห้องมากกว่าหรือถ้าไม่มีใครอยู่บ้านหนูจะรู้สึกว่ามีความสุขมากเพราะหนูจะทำอะไรก็ได้แม่ไม่ค่อยเข้าใจเราเท่าไร เราเรียนสาย วิทย์-คณิต เรียนก็หนักแล้วเรายังต้องเรียนพิเศษตอนเย็นอีกกว่าจะเลิกก็ 4โมงครึ่งแล้วเราก็กว่าจะรอรถกลับบ้านตั้ง2ต่อแม่ก็ไม่เข้าใจเราเคยบอกแล้วเขาก็หาว่าที่กลับค่ำๆเพราะเราหนีเที่ยวทั้งๆที่เราก็เรียนเสร็จก็กลับว่าเรายังนู้นยังนี้แฟนเขาก็ไม่ให้มีถ้ามีเขาเคยพูดว่าถ้ารู้ว่ามีนะกูจะตัดหางปล่อยวัดเลยเราก็ไม่พูดอะไรได้แต่เงียบเราไม่ชอบคำด่าของเขาเวลาด่าเราแต่ละทีเขาไม่ค่อยนึกถึงจิตใจเราเท่าไรเขาไม่ค่อยมีเวลาให้ทำแต่งานไม่ค่อยได้พาเราไปเที่ยวทำงานกลับมาถึงบ้านประมาณ3-4ทุ่มเราก็นอนแล้วเวลาเราขอไปไหนกับเพื่อนเขาก็ไม่ค่อยให้ไปบอกว่าเลิกเรียนแล้วให้รีบกลับบ้านไม่มีใครอยู่บ้านพอเรากลับบ้านมาก็อาบน้ำอ่านหนังสืออ่านนิยายทำการบ้านบางครั้งเราก็อยากออกไปไหนบางบางครั้งเราเหนื่อยร้องไห้คนเดียวโครตบ่อยยิ่งตอนเวลาแม่เขาด่าเราเสร็จเราจะเข้าห้องแล้วละเบิดมันออกมาเลยร้องจนเอามือจิกตัวเองเราเคยคิดฆ่าตัวตายหลายครั้งแล้วแต่เราก็คิดอีกด้านนึงว่ายังตายไม่ได้มันทรมานมากกับความรู้สึกแบบนี้
บางครั้งนึกอยากให้เขาพูดเพราะๆเหมือนแม่คนอื่นบางบอกว่ารักเราบางเราขอเเค่นั้น
หนูเป็นโรคซึมเศร้าใช่มั้ยค่ะ
แล้วก็จับเราตบเราตอนนั้นเราอายุประมาณ12 เราร้องไห้ต่อหน้าเขาเขาบอกให้หยุดแต่เราไม่หยุดเขาจับเราเข้าไปขังในห้องนอนแล้วก็ล็อคประตูจากข้างนอกแล้วบอกเราว่าวันนี่ไม่ออกมากินข้าว เราได้แต่นอนร้องไห้เรายังจำเรื่องวันนั้นได้และก็หลายๆเรื่องที่แม่เขาตีเราด่าเราจนตอนนี้ 16 เราไม่ค่อยคุยกับคนในบ้านวันหนึงเราพูดแค่ 2-3 คำ บางวันก็ไม่พูดกับใครเลยไม่ค่อยอยากเข้าสังคมเท่าไรชอบอยู่แต่ในห้องมากกว่าหรือถ้าไม่มีใครอยู่บ้านหนูจะรู้สึกว่ามีความสุขมากเพราะหนูจะทำอะไรก็ได้แม่ไม่ค่อยเข้าใจเราเท่าไร เราเรียนสาย วิทย์-คณิต เรียนก็หนักแล้วเรายังต้องเรียนพิเศษตอนเย็นอีกกว่าจะเลิกก็ 4โมงครึ่งแล้วเราก็กว่าจะรอรถกลับบ้านตั้ง2ต่อแม่ก็ไม่เข้าใจเราเคยบอกแล้วเขาก็หาว่าที่กลับค่ำๆเพราะเราหนีเที่ยวทั้งๆที่เราก็เรียนเสร็จก็กลับว่าเรายังนู้นยังนี้แฟนเขาก็ไม่ให้มีถ้ามีเขาเคยพูดว่าถ้ารู้ว่ามีนะกูจะตัดหางปล่อยวัดเลยเราก็ไม่พูดอะไรได้แต่เงียบเราไม่ชอบคำด่าของเขาเวลาด่าเราแต่ละทีเขาไม่ค่อยนึกถึงจิตใจเราเท่าไรเขาไม่ค่อยมีเวลาให้ทำแต่งานไม่ค่อยได้พาเราไปเที่ยวทำงานกลับมาถึงบ้านประมาณ3-4ทุ่มเราก็นอนแล้วเวลาเราขอไปไหนกับเพื่อนเขาก็ไม่ค่อยให้ไปบอกว่าเลิกเรียนแล้วให้รีบกลับบ้านไม่มีใครอยู่บ้านพอเรากลับบ้านมาก็อาบน้ำอ่านหนังสืออ่านนิยายทำการบ้านบางครั้งเราก็อยากออกไปไหนบางบางครั้งเราเหนื่อยร้องไห้คนเดียวโครตบ่อยยิ่งตอนเวลาแม่เขาด่าเราเสร็จเราจะเข้าห้องแล้วละเบิดมันออกมาเลยร้องจนเอามือจิกตัวเองเราเคยคิดฆ่าตัวตายหลายครั้งแล้วแต่เราก็คิดอีกด้านนึงว่ายังตายไม่ได้มันทรมานมากกับความรู้สึกแบบนี้
บางครั้งนึกอยากให้เขาพูดเพราะๆเหมือนแม่คนอื่นบางบอกว่ารักเราบางเราขอเเค่นั้น