ตอนผมอยู่สมัย ม.ต้น ผมเป็นเพื่อนสนิทแค่3 คน แถมเป็นเพื่อนต่างห้องอีกผมเลยอยู่คนเดียวมาตลอด เวลางานกลุ่มก็มักเป็นส่วนเกิน ทำทุกอย่างคนเดียวถามว่า อิจฉามั้ยก็ อิจฉานะ แต่ในใจเราก็กลัวว่าเค้าจะคิดกับเราลบมั้ยถ้าเราไปทำอะไรให้เค้าไม่พอใจเราจะโดนมองกลับมาแย่กว่าเดิมรึเปล่า เลยเป็นหนึ่งสาเหตุที่ไม่ค่อยเข้าสังคมเท่าไหร่ครับ
แต่แล้ววันหนึ่งผมได้มีโิอกาศไปเรียนต่อ ม.ปลาย ที่ญี่ปุ่น
ผมคิดว่าจะเปลื่ยนแปลงตัวเองจากนี้เป็นต้นไปแต่สุดท้ายแล้วผ่านไป2อาทิตย์กลับมาวนลูบเหมือนเดิมเลย จนตอนนี้ไม่มีเพื่อนเป็นคนญี่ปุ่นเลยซักคนจนผมโดนมองเป็นคนโลกส่วนตัวสูงไปแล้ว ผมเลยพยายามเข้ากับคนไทยด้วยกันเองแต่สุดท้ายก็ไม่รอด เพราะ นิสัยไม่เข้ากันเลย ผมพยายามจะปรับตัว ผมแค่อยากมีเพื่อนให้มีคนคุย ให้มีคนที่พึ่งพาได้ นิสัยดีซักคน ตอนนี้ผมรู้สึก หมดอาลัยตายอยากมาก ผมอยากลาออกพอสมควรเลย
แล้วนี่ก็ผ่านมาเทอมนึงแล้วยังไม่มีอะไรเปลื่ยนแปลงแม้แต่น้อย ผมอยากได้แนวทางมาปรับชีวิตมากๆเลยครับใครมีไอเดียดีๆ คอมเม้นต์หน่อยนเครับ
-ผมควรปรับตัวเข้ายังไงดี
-ถึงเวลาผ่านไป1ปีแล้วเราปรับตัวจะโดนมองว่าแปลกมั้ย?
ผมเข้าสังคมกับคนอื่นไม่ได้เลย ควรทำยังไงดี ขอความคิดเห็นหน่อยครับ
แต่แล้ววันหนึ่งผมได้มีโิอกาศไปเรียนต่อ ม.ปลาย ที่ญี่ปุ่น
ผมคิดว่าจะเปลื่ยนแปลงตัวเองจากนี้เป็นต้นไปแต่สุดท้ายแล้วผ่านไป2อาทิตย์กลับมาวนลูบเหมือนเดิมเลย จนตอนนี้ไม่มีเพื่อนเป็นคนญี่ปุ่นเลยซักคนจนผมโดนมองเป็นคนโลกส่วนตัวสูงไปแล้ว ผมเลยพยายามเข้ากับคนไทยด้วยกันเองแต่สุดท้ายก็ไม่รอด เพราะ นิสัยไม่เข้ากันเลย ผมพยายามจะปรับตัว ผมแค่อยากมีเพื่อนให้มีคนคุย ให้มีคนที่พึ่งพาได้ นิสัยดีซักคน ตอนนี้ผมรู้สึก หมดอาลัยตายอยากมาก ผมอยากลาออกพอสมควรเลย
แล้วนี่ก็ผ่านมาเทอมนึงแล้วยังไม่มีอะไรเปลื่ยนแปลงแม้แต่น้อย ผมอยากได้แนวทางมาปรับชีวิตมากๆเลยครับใครมีไอเดียดีๆ คอมเม้นต์หน่อยนเครับ
-ผมควรปรับตัวเข้ายังไงดี
-ถึงเวลาผ่านไป1ปีแล้วเราปรับตัวจะโดนมองว่าแปลกมั้ย?