ทุกวันนี้รู้สึกไม่มีความสุขในชีวิตเลยค่ะ ไม่รู้จะอธิบายให้ใครเข้าใจเรา เราไม่มีคนที่เราสามารถระบายออกมาได้เลย ทุกวันนี้กำลังใจเดียวที่มีอยู่คือพ่อและแม่ค่ะ แต่เราก็ไม่อยากระบายให้ท่านฟัง เนื่องจากทางครอบครัวเราก็มีปัญหาอยู่แล้ว ไม่อยากทำให้แม่ต้องไม่สบายใจอีก เราเลยคิดว่าการได้ระบายออกมาบ้าง แม้จะผ่านตัวอักษรในกระทู้พันทิป บางทีอาจจะทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้
ชีวิตเราเริ่มไม่มีความสุขหลังจากเรียนจบค่ะ เหมือนทุกอย่างมันถาโถมเข้ามา ก่อนเรียนจบเทอมสุดท้าย ครอบครัวเรามีปัญหาเรื่องการเงิน ทำให้ไม่มีเงินส่งให้เราค่ะ แต่โชคดีที่เราได้ฝึกงานกับบริษัทนึง ซึ่งเขาให้ค่าตอบแทนเป็นรายเดือน บวกกับเรามีเงินเก็บอยู่นิดหน่อยจึงทำให้เรียนจบมาได้ ตอนนั้นรู้สึกตกใจกับการเปลี่ยนแปลงไม่น้อย จากเมื่อก่อนครอบครัวเราไม่เคยมีปัญหาเรื่องเงินเลย แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยนะ ตั้งแต่เล็กจนโตเราไม่เคยต้องลำบากอะไร จนกระทั่งพ่อได้เปิดกิจการนึง ซึ่งเปิดให้พี่ชายและท่านก็หวังว่าจะทำให้ครอบครัวดีขึ้นแน่นอน แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่คิด ตั้งแต่เปิดกิจการมามีปัญหาโน่นนี่นั้นมาตลอด พ่อก็ทะเลาะกับพี่ เงินก็เริ่มหมด ทำให้ครอบครัวมีหนี้สิน ส่วนพี่ชายเราก็ไม่สามารถรับผิดชอบอะไรได้เลย ระหว่างที่เราฝึกงานแม่โทรมาเล่าให้ฟังว่าพ่อเครียด คิดจะฆ่าตัวตาย ใจเรานี่สลายเลย เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเรา
เมื่อพ่อผู้ที่เป็นเสาหลักของครอบครัวไม่สามารถหาเงินเข้าบ้านได้ ทำให้แม่ที่ทำงานประจำเป็นพนักงานโรงงาน ต้องยืนวันละ 8 ชั่วโมงก็เหนื่อยอยู่แล้ว ท่านยังต้องตื่นตอนตี 2 ของทุกวัน มาปลอกสับปะรดขาย สงสารแม่มากค่ะ ได้แต่คิดว่าเราเรียนจบเมื่อไร คงช่วยแม่ได้มากกว่านี้ มันต้องดีกว่านี้แน่นอน และเราก็มีความหวังค่ะ บริษัทที่เราฝึกงานเปิดรับพนักงาน เราอยากทำงานที่นี้มากเพราะได้เงินเดือนสูงมาก ในที่สุดเราก็ผ่านทั้งการสอบ และสัมภาษณ์ ก็รอเซนต์สัญญาค่ะ คิดว่าทุกอย่างมันจะต้องดีขึ้น ระหว่างนี้เราก็กลับบ้านที่ต่างจังหวัดไปช่วยแม่ปลอกสับปะรดค่ะ
ทุกคนเคยผิดหวังมั้ยคะ เมื่องานนี้เป็นสิ่งเดียวที่เราหวังไว้ แต่เราก็ผิดหวัง เราไม่ได้ทำงานที่บริษัทนั้นค่ะ เราเสียใจและร้องไห้ ก็ได้พ่อและแม่ที่พูดให้กำลังใจเราค่ะ ท่านบอกว่า "ลูกพ่อเก่ง ทำที่ไหนก็ได้นะลูก" จากนั้นเราก็เริ่มหางานค่ะ ไม่เลือกงานเลยค่ะ สมัครที่แรกเราก็ได้ทำงานเลย แต่ก็เงินเดือนน้อย เราทำงานอยู่ที่กรุงเทพ ไหนจะค่ากิน ค่าหอ ก็ช่วยเหลือครอบครัวได้นิดหน่อย แต่เราก็อดทนทำไปก่อนและคิดว่าจะทำไม่นาน เพราะจะเก็บเงินรับปริญญา และก็รอสอบงานอื่นค่ะ
ตอนนี้เราได้ทำงานมา 6 เดือนกว่าแล้ว เงินเดือนขึ้นมานิดนึง แต่เรากลับรู้สึกทุกข์ใจค่ะ ไม่มีความสุขกับการทำงานเลย ตื่นเช้ามาก็คิดอยากลาออกงาน ปัญหาเกิดจากงานเราค่อนข้างเร่งรีบและกดดัน อีกอย่างรู้สึกว่าไม่คุ้มค่ากับความเหนื่อยและความเครียดเลย ทำงานเลิกดึกดื่นก็ไม่ได้โอที ซ้ำยังต้องหอบงานมาทำที่บ้าน สุขภาพจิตย้ำแย่ ทุกวันนี้ไม่มีความสุขเลยค่ะ เราอยากลาออก แต่ก็ยังหางานใหม่ไม่ได้ ไปสอบหลายที่ก็ไม่ติด รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง ไม่เก่งเลยจริงๆ รู้สึกท้อค่ะ ถ้าเราเป็นคนเก่งกว่านี้ก็คงจะดี
ตอนปีใหม่มีโอกาสได้กลับบ้านเห็นแม่ยังคงทำงานหนัก เห็นพ่อจากที่เคยมีเงินได้ไปสังสรรค์กับเพื่อนต้องมาเก็บตัวอยู่บ้าน มีเงินติดตัวไม่กี่ร้อยบาท ยิ่งทำให้เรารู้สึกผิดหวังกับตัวเองมาก ที่ไม่สามารถช่วยเหลือครอบครัวได้มากกว่านี้
จากปัญหาหนี้สินของครอบครัว ปัญหาเรื่องงาน ทุกวันนี้เราไม่มีความสุขเลยจริงๆ เราอยากออกจากงานแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะยังมีภาระต้องให้ครอบครัว ทำให้เราไม่มีเงินเก็บเลย ท้อค่ะ บางครั้งเห็นเพื่อนๆเขามีชีวิตดี ได้ไปเที่ยวโน่นนี่ ซื้อของที่อยากได้ เราก็แอบน้อยใจตัวเองเหมือนกัน ที่แม้กระทั่งจะซื้อกระเป๋าสักใบๆละ 300 เรายังต้องคิดแล้วคิดอีก เพราะกลัวจะใช้ไม่พอจนถึงสิ้นเดือน ไม่ชอบชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย
ไม่ชอบชีวิตตอนนี้เลย
ชีวิตเราเริ่มไม่มีความสุขหลังจากเรียนจบค่ะ เหมือนทุกอย่างมันถาโถมเข้ามา ก่อนเรียนจบเทอมสุดท้าย ครอบครัวเรามีปัญหาเรื่องการเงิน ทำให้ไม่มีเงินส่งให้เราค่ะ แต่โชคดีที่เราได้ฝึกงานกับบริษัทนึง ซึ่งเขาให้ค่าตอบแทนเป็นรายเดือน บวกกับเรามีเงินเก็บอยู่นิดหน่อยจึงทำให้เรียนจบมาได้ ตอนนั้นรู้สึกตกใจกับการเปลี่ยนแปลงไม่น้อย จากเมื่อก่อนครอบครัวเราไม่เคยมีปัญหาเรื่องเงินเลย แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยนะ ตั้งแต่เล็กจนโตเราไม่เคยต้องลำบากอะไร จนกระทั่งพ่อได้เปิดกิจการนึง ซึ่งเปิดให้พี่ชายและท่านก็หวังว่าจะทำให้ครอบครัวดีขึ้นแน่นอน แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่คิด ตั้งแต่เปิดกิจการมามีปัญหาโน่นนี่นั้นมาตลอด พ่อก็ทะเลาะกับพี่ เงินก็เริ่มหมด ทำให้ครอบครัวมีหนี้สิน ส่วนพี่ชายเราก็ไม่สามารถรับผิดชอบอะไรได้เลย ระหว่างที่เราฝึกงานแม่โทรมาเล่าให้ฟังว่าพ่อเครียด คิดจะฆ่าตัวตาย ใจเรานี่สลายเลย เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเรา
เมื่อพ่อผู้ที่เป็นเสาหลักของครอบครัวไม่สามารถหาเงินเข้าบ้านได้ ทำให้แม่ที่ทำงานประจำเป็นพนักงานโรงงาน ต้องยืนวันละ 8 ชั่วโมงก็เหนื่อยอยู่แล้ว ท่านยังต้องตื่นตอนตี 2 ของทุกวัน มาปลอกสับปะรดขาย สงสารแม่มากค่ะ ได้แต่คิดว่าเราเรียนจบเมื่อไร คงช่วยแม่ได้มากกว่านี้ มันต้องดีกว่านี้แน่นอน และเราก็มีความหวังค่ะ บริษัทที่เราฝึกงานเปิดรับพนักงาน เราอยากทำงานที่นี้มากเพราะได้เงินเดือนสูงมาก ในที่สุดเราก็ผ่านทั้งการสอบ และสัมภาษณ์ ก็รอเซนต์สัญญาค่ะ คิดว่าทุกอย่างมันจะต้องดีขึ้น ระหว่างนี้เราก็กลับบ้านที่ต่างจังหวัดไปช่วยแม่ปลอกสับปะรดค่ะ
ทุกคนเคยผิดหวังมั้ยคะ เมื่องานนี้เป็นสิ่งเดียวที่เราหวังไว้ แต่เราก็ผิดหวัง เราไม่ได้ทำงานที่บริษัทนั้นค่ะ เราเสียใจและร้องไห้ ก็ได้พ่อและแม่ที่พูดให้กำลังใจเราค่ะ ท่านบอกว่า "ลูกพ่อเก่ง ทำที่ไหนก็ได้นะลูก" จากนั้นเราก็เริ่มหางานค่ะ ไม่เลือกงานเลยค่ะ สมัครที่แรกเราก็ได้ทำงานเลย แต่ก็เงินเดือนน้อย เราทำงานอยู่ที่กรุงเทพ ไหนจะค่ากิน ค่าหอ ก็ช่วยเหลือครอบครัวได้นิดหน่อย แต่เราก็อดทนทำไปก่อนและคิดว่าจะทำไม่นาน เพราะจะเก็บเงินรับปริญญา และก็รอสอบงานอื่นค่ะ
ตอนนี้เราได้ทำงานมา 6 เดือนกว่าแล้ว เงินเดือนขึ้นมานิดนึง แต่เรากลับรู้สึกทุกข์ใจค่ะ ไม่มีความสุขกับการทำงานเลย ตื่นเช้ามาก็คิดอยากลาออกงาน ปัญหาเกิดจากงานเราค่อนข้างเร่งรีบและกดดัน อีกอย่างรู้สึกว่าไม่คุ้มค่ากับความเหนื่อยและความเครียดเลย ทำงานเลิกดึกดื่นก็ไม่ได้โอที ซ้ำยังต้องหอบงานมาทำที่บ้าน สุขภาพจิตย้ำแย่ ทุกวันนี้ไม่มีความสุขเลยค่ะ เราอยากลาออก แต่ก็ยังหางานใหม่ไม่ได้ ไปสอบหลายที่ก็ไม่ติด รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง ไม่เก่งเลยจริงๆ รู้สึกท้อค่ะ ถ้าเราเป็นคนเก่งกว่านี้ก็คงจะดี
ตอนปีใหม่มีโอกาสได้กลับบ้านเห็นแม่ยังคงทำงานหนัก เห็นพ่อจากที่เคยมีเงินได้ไปสังสรรค์กับเพื่อนต้องมาเก็บตัวอยู่บ้าน มีเงินติดตัวไม่กี่ร้อยบาท ยิ่งทำให้เรารู้สึกผิดหวังกับตัวเองมาก ที่ไม่สามารถช่วยเหลือครอบครัวได้มากกว่านี้
จากปัญหาหนี้สินของครอบครัว ปัญหาเรื่องงาน ทุกวันนี้เราไม่มีความสุขเลยจริงๆ เราอยากออกจากงานแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะยังมีภาระต้องให้ครอบครัว ทำให้เราไม่มีเงินเก็บเลย ท้อค่ะ บางครั้งเห็นเพื่อนๆเขามีชีวิตดี ได้ไปเที่ยวโน่นนี่ ซื้อของที่อยากได้ เราก็แอบน้อยใจตัวเองเหมือนกัน ที่แม้กระทั่งจะซื้อกระเป๋าสักใบๆละ 300 เรายังต้องคิดแล้วคิดอีก เพราะกลัวจะใช้ไม่พอจนถึงสิ้นเดือน ไม่ชอบชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย