คือตอนนี้รู้สึกเบื่อแล้วก็ไม่มีแรงจูงใจในการเรียนมากค่ะ ไม่อยากเรียนแล้ว แต่ก็ไม่อยากตัดอนาคตตัวเองเหมือนกัน ทั้งที่ตอน ม.ต้นก็ไม่มีปัญหาอะไร ผลการเรียนก็ไม่ได้แย่(เกรด3.5)ยังถือว่ากลางๆ เมื่อก่อนชอบไป ร.ร.มาก รู้สึกดีมากๆตอนเข้าห้องสอบ แต่พอขึ้น ม.ปลาย รู้สึกว่า อะไรๆมันแย่ลงมาก เหมือนหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยค่ะ
เรื่องของเรื่องคือ ตอนสมัครเข้า ม.ปลายเนี่ย เราเลือกเข้าสายประวัติศาสตร์-สังคม(ร.ร.มีแค่2สาย สังคมกับวิทย์) คิดว่ามันน่าจะสอนพวกพื้นฐานของคณะที่เราอยากเข้าอยู่บ้าง(อักษรฯ,มนุษย์ฯ) ความจริงอยากเรียนศิลป์-ภาษา แต่ป้าคนที่ดูแลเราอยู่เค้าไม่อยากให้ย้ายไปเรียนไกลบ้าน แบบค้านหัวชนฝาเลย ประมาณว่าเปลืองเงิน เรียนที่ไหนมันก็เหมือนกัน เราก็อยากเถียงนะแต่ปัญหาเรื่องเงินเนี่ยมันก็จริง เลยตัดใจเลือกสายที่ชอบรองลงมา ตอนไปสมัครก็มีให้เลือกสายปกตินะ แต่พอเปิดเทอมวันแรก ก็ต้องสตั้นไปเลย เค้าพึ่งมาประกาศว่า ม.4 รุ่นนี้ ผู้อำนวยการเค้าให้ลงเรียนสายวิทย์-คณิตทั้งหมด คือตัดสายสังคมออก แล้วไม่มีใบแจ้ง ไม่แจ้งในเพจโรงเรียน ไม่มีรายละเอียดอะไรเลย แค่บอกปากเปล่าว่า รุ่นนี้เปลี่ยนไปลงเรียนวิทย์-คณิตทั้งหมด ไม่มีสายสังคมนะ แล้วก็ให้เหตุผลง่ายๆแบบ เพราะO-NETรุ่นเราคะแนนสูงขึ้นมาก เราก็งงว่าแล้วมันเกี่ยวกันยังไง เค้าคิดว่าเรามาเรียนเพื่ออะไรเหรอ อยากเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้เลย แบบนี้ก็ได้? เค้าคิดถึงอนาคตเรามั้ย เข้าใจคำว่าสถานศึกษารึเปล่า เรามาเรียนเพื่อเอาความรู้ไม่ใช่เหรอ หรือเค้าคิดว่าเรามาเรียนสามปีเพื่อเอากระดาษใบนึงไปสมัครงาน?
มันเปิดเทอมแล้วจะย้ายไปที่อื่นก็ไม่ได้แล้วมั้ง ตอนแรกก็คิดว่าทนเรียนไปให้มันจบๆ ช่วง ม.4 ก็เริ่มไปสายบ้าง ขาดเรียนบ้าง ก็ผ่านมาแบบ มส.ตัว ร.ตัว แต่พอขึ้น ม.5 มาคือ มันไม่ไหวแล้ว ไม่อยากเรียน เบื่อ ทำไมเราต้องมานั่งเรียนแบบเอาเป็นเอาตายกับสิ่งที่เราไม่ได้ใช้ในอนาคต และไม่มีประโยชน์กับหน้าที่การงานที่เราจะทำหรือสามารถทำได้เลย ทำไมต้องมาเสียเงินเสียเวลากับอะไรแบบนี้ รู้สึกเหมือนยิ่งเรียนยิ่งขาดทุน เสียทั้งเวลา ทั้งเงิน ทั้งความรู้สึก ทุกวันนี้เราทั้งไปสาย ทั้งขาดเรียนบ่อย ไม่ส่งงาน บางอาทิตย์ยิ่งไม่ไปเลย รู้สึกแย่ที่ทำแบบนี้เหมือนกัน แต่รู้สึกแย่ที่ต้องไปเรียนมากกว่า อยู่ที่บ้านเราได้ความรู้มากกว่า ได้ประสปการณ์มากกว่า เหมือนการเรียนเป็นภาระ เป็นเรื่องที่เสียเวลา แถมได้ความรู้ที่จำเป็นน้อยมากๆ เลยไม่รู้ว่าจะไปทำไม
ไม่ใช่ว่าเรารู้ดีอยู่แล้วหรือเราเก่งแล้ว แต่เพราะเรายังไม่รู้ ยังไม่เก่งก็เลยอยากเรียนและจำเป็นต้องเรียน แต่ถ้าเรียนแล้วไม่ได้อะไร ยังขาดทุนอีก ใครมันจะไปอยากเรียน ที่ทนเรียนอยู่ทุกวันนี้เพราะไม่อยากให้เงินที่แม่ส่งเรียนเสียเปล่า อย่างน้อยก็เอาวุฒิการศึกษาไว้เป็นหลักประกันอนาคตแล้วกัน คิดซะว่าเป็นการถอนทุนคืน แต่ทำยังไงก็ตั้งใจเรียนสายนี้ไม่ไหวจริงๆค่ะ
เราใช้เวลาสองปีเพื่อหาความชอบของตัวเอง เพื่อรู้ว่าเราอยากเป็นอะไร ทำอะไรได้บ้างถ้าโตขึ้น ใช้เวลาอีกหนึ่งปีเตรียมความพร้อมตัวเองก่อนเรียนสายที่ตัวเองจะเข้า คือเราไม่อยากเสียเวลาเปล่า เพราะมีอะไรที่อยากทำอีกเยอะในอนาคต อะไรที่ทำได้ตอนนี้ก็รีบทำ รู้สึกแบบ...เราลงทุนไปแล้วอีกนิดเดียวเราก็ได้กำไร แต่อยู่ดีๆก็มีใครไม่รู้มายืดเวลาเราออกไปอีกสามปี เหมือนกลับไปจุดเริ่มต้น เหมือนปั่นจักรยานขึ้นเขาไปถึงกลางทางแล้วดันเหยียบตะปูที่ใครก็ไม่รู้หว่านไว้ แล้วเราก็ไหลลงไปอยู่ตีนเขาเหมือนเดิม
เป็นไปได้ก็อยากกลับไปตั้งใจเรียน เรียนให้ได้คะแนนดีๆ แบบไม่มีอคติเหมือนกันค่ะ ยังไงก็ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ ตอนนี้ความอคติมันบังตามากๆ อยากได้มุมมองใหม่ๆ หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้เราคิดได้ว่าการตั้งใจเรียนสายนี้มันไม่ใช่การเสียเวลา เคยหามุมมองใหม่ๆ เคยสะกดจิตตัวเองว่ามันไม่มีอะไรได้ดั่งใจเราทุกอย่าง ยอมรับความจริงนะยอมรับความจริง พยายามทำตัวเป็นผู้เป็นคนแล้วค่ะ555 แต่ไปไม่รอดสักที แบบมีความต่อต้านอยู่ลึกๆ เหมือนรู้ว่ายึดติดเกินไปแต่ก็ปล่อยไม่ได้
ที่พิมพ์ยาวๆมาทั้งหมดนี่หลายๆคนอาจจะบอกว่าไร้สาระนะคะ แต่อยากได้คำแนะนำ แล้วก็อยากเปลี่ยนตัวเองมากๆ แต่ถ้ายังไงก็คิดซะว่าเป็นกระทู้ระบายปัญหาแล้วกันนะคะ
ถ้ามีคำแนะนำก็ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
เลือกเรียนสายสังคมแต่ถูกเปลี่ยนเป็นสายวิทย์ ทั้งเบื่อทั้งทรมาร หมดกำลังใจเรียนมากค่ะ
เรื่องของเรื่องคือ ตอนสมัครเข้า ม.ปลายเนี่ย เราเลือกเข้าสายประวัติศาสตร์-สังคม(ร.ร.มีแค่2สาย สังคมกับวิทย์) คิดว่ามันน่าจะสอนพวกพื้นฐานของคณะที่เราอยากเข้าอยู่บ้าง(อักษรฯ,มนุษย์ฯ) ความจริงอยากเรียนศิลป์-ภาษา แต่ป้าคนที่ดูแลเราอยู่เค้าไม่อยากให้ย้ายไปเรียนไกลบ้าน แบบค้านหัวชนฝาเลย ประมาณว่าเปลืองเงิน เรียนที่ไหนมันก็เหมือนกัน เราก็อยากเถียงนะแต่ปัญหาเรื่องเงินเนี่ยมันก็จริง เลยตัดใจเลือกสายที่ชอบรองลงมา ตอนไปสมัครก็มีให้เลือกสายปกตินะ แต่พอเปิดเทอมวันแรก ก็ต้องสตั้นไปเลย เค้าพึ่งมาประกาศว่า ม.4 รุ่นนี้ ผู้อำนวยการเค้าให้ลงเรียนสายวิทย์-คณิตทั้งหมด คือตัดสายสังคมออก แล้วไม่มีใบแจ้ง ไม่แจ้งในเพจโรงเรียน ไม่มีรายละเอียดอะไรเลย แค่บอกปากเปล่าว่า รุ่นนี้เปลี่ยนไปลงเรียนวิทย์-คณิตทั้งหมด ไม่มีสายสังคมนะ แล้วก็ให้เหตุผลง่ายๆแบบ เพราะO-NETรุ่นเราคะแนนสูงขึ้นมาก เราก็งงว่าแล้วมันเกี่ยวกันยังไง เค้าคิดว่าเรามาเรียนเพื่ออะไรเหรอ อยากเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้เลย แบบนี้ก็ได้? เค้าคิดถึงอนาคตเรามั้ย เข้าใจคำว่าสถานศึกษารึเปล่า เรามาเรียนเพื่อเอาความรู้ไม่ใช่เหรอ หรือเค้าคิดว่าเรามาเรียนสามปีเพื่อเอากระดาษใบนึงไปสมัครงาน?
มันเปิดเทอมแล้วจะย้ายไปที่อื่นก็ไม่ได้แล้วมั้ง ตอนแรกก็คิดว่าทนเรียนไปให้มันจบๆ ช่วง ม.4 ก็เริ่มไปสายบ้าง ขาดเรียนบ้าง ก็ผ่านมาแบบ มส.ตัว ร.ตัว แต่พอขึ้น ม.5 มาคือ มันไม่ไหวแล้ว ไม่อยากเรียน เบื่อ ทำไมเราต้องมานั่งเรียนแบบเอาเป็นเอาตายกับสิ่งที่เราไม่ได้ใช้ในอนาคต และไม่มีประโยชน์กับหน้าที่การงานที่เราจะทำหรือสามารถทำได้เลย ทำไมต้องมาเสียเงินเสียเวลากับอะไรแบบนี้ รู้สึกเหมือนยิ่งเรียนยิ่งขาดทุน เสียทั้งเวลา ทั้งเงิน ทั้งความรู้สึก ทุกวันนี้เราทั้งไปสาย ทั้งขาดเรียนบ่อย ไม่ส่งงาน บางอาทิตย์ยิ่งไม่ไปเลย รู้สึกแย่ที่ทำแบบนี้เหมือนกัน แต่รู้สึกแย่ที่ต้องไปเรียนมากกว่า อยู่ที่บ้านเราได้ความรู้มากกว่า ได้ประสปการณ์มากกว่า เหมือนการเรียนเป็นภาระ เป็นเรื่องที่เสียเวลา แถมได้ความรู้ที่จำเป็นน้อยมากๆ เลยไม่รู้ว่าจะไปทำไม
ไม่ใช่ว่าเรารู้ดีอยู่แล้วหรือเราเก่งแล้ว แต่เพราะเรายังไม่รู้ ยังไม่เก่งก็เลยอยากเรียนและจำเป็นต้องเรียน แต่ถ้าเรียนแล้วไม่ได้อะไร ยังขาดทุนอีก ใครมันจะไปอยากเรียน ที่ทนเรียนอยู่ทุกวันนี้เพราะไม่อยากให้เงินที่แม่ส่งเรียนเสียเปล่า อย่างน้อยก็เอาวุฒิการศึกษาไว้เป็นหลักประกันอนาคตแล้วกัน คิดซะว่าเป็นการถอนทุนคืน แต่ทำยังไงก็ตั้งใจเรียนสายนี้ไม่ไหวจริงๆค่ะ
เราใช้เวลาสองปีเพื่อหาความชอบของตัวเอง เพื่อรู้ว่าเราอยากเป็นอะไร ทำอะไรได้บ้างถ้าโตขึ้น ใช้เวลาอีกหนึ่งปีเตรียมความพร้อมตัวเองก่อนเรียนสายที่ตัวเองจะเข้า คือเราไม่อยากเสียเวลาเปล่า เพราะมีอะไรที่อยากทำอีกเยอะในอนาคต อะไรที่ทำได้ตอนนี้ก็รีบทำ รู้สึกแบบ...เราลงทุนไปแล้วอีกนิดเดียวเราก็ได้กำไร แต่อยู่ดีๆก็มีใครไม่รู้มายืดเวลาเราออกไปอีกสามปี เหมือนกลับไปจุดเริ่มต้น เหมือนปั่นจักรยานขึ้นเขาไปถึงกลางทางแล้วดันเหยียบตะปูที่ใครก็ไม่รู้หว่านไว้ แล้วเราก็ไหลลงไปอยู่ตีนเขาเหมือนเดิม
เป็นไปได้ก็อยากกลับไปตั้งใจเรียน เรียนให้ได้คะแนนดีๆ แบบไม่มีอคติเหมือนกันค่ะ ยังไงก็ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ ตอนนี้ความอคติมันบังตามากๆ อยากได้มุมมองใหม่ๆ หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้เราคิดได้ว่าการตั้งใจเรียนสายนี้มันไม่ใช่การเสียเวลา เคยหามุมมองใหม่ๆ เคยสะกดจิตตัวเองว่ามันไม่มีอะไรได้ดั่งใจเราทุกอย่าง ยอมรับความจริงนะยอมรับความจริง พยายามทำตัวเป็นผู้เป็นคนแล้วค่ะ555 แต่ไปไม่รอดสักที แบบมีความต่อต้านอยู่ลึกๆ เหมือนรู้ว่ายึดติดเกินไปแต่ก็ปล่อยไม่ได้
ที่พิมพ์ยาวๆมาทั้งหมดนี่หลายๆคนอาจจะบอกว่าไร้สาระนะคะ แต่อยากได้คำแนะนำ แล้วก็อยากเปลี่ยนตัวเองมากๆ แต่ถ้ายังไงก็คิดซะว่าเป็นกระทู้ระบายปัญหาแล้วกันนะคะ
ถ้ามีคำแนะนำก็ขอบคุณมากๆเลยค่ะ