เรื่องราวของผมอาจจะยาวและย้อนไกลไปหน่อยนะครับ แต่ผมก็อยากระบายให้ใครก็ได้ ฟังผมบ้าง แนะนำผมหน่อยว่าผมควรทำไงดี
ที่ผมกำลังเล่านี่คือเรื่องจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้น สมมุติว่าแฟนผมชื่อ B ผมจำได้ว่า ผมแอบชอบเธอตั้งแต่เรียน ม.1 แล้วเหมือนBเองก็แอบชอบผมเหมือนกัน ผมชอบแอบมองเธอ เราสบตากันบ่อยๆ เราเรียนอยู่ห้องเดียวกันครับ พอเข้า ม2 ก็จะมีเพื่อนสนิทของเราทั้งสองเขาพอจะมองออก ว่าเราแอบชอบกัน เพียงแต่ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยออกไป B เธอจะเป็นคนน่ารัก ผิวขาว ร่าเริง เป็นที่รักของทุกคนเข้าคนง่าย แต่กับผมเธอจะออกอายๆ หน่อย แต่มันก็ทำให้ผมเคลิ้มทีเดียว ปิดเทอมทีไร เราจะเขียนจดหมายหากันเสมอ เธอชอบหมีพู จดหมายเธอจะเป็นรูปหมีพู เราแอบชอบกันมา จน ม.3 เหตุการณ์ก็ เปลี่ยน เมื่อห้องเรามีเพื่อนใหม่เข้ามา เป็นผู้ชาย เข้ามาเป็นเพื่อนสนิทผม พวกเราสนิทกันเป็นกลุ่ม เพื่อนผมคนนี้มันแอบชอบ เพื่อนของ B ที่อยู่อีก โรงเรียนหนึ่ง มันจึงขอให้ B ช่วยจีบให้ ฉะนั้นเวลาเรียน พวกเขามักเปลี่ยนที่นั่งกับคนอื่นไปนั่งด้วยกันเพื่อคุยกัน มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากเมื่อเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดที่เรียน ผมเริ่มงอนตัวเอง เริ่มสับสน ทำอะไรไม่ถูก ผมเริ่มหลบหน้าเธอบ้าง อารมณ์แบบไม่อยากเจอภาพบาดใจ
ผมกล้าพูดได้เลยว่าตอนนั้นผมรัก B มาก แต่จะให้เข้าไปบอกรักเธอผมก็ไม่กล้า แล้วสิ่งที่ผมกลัว มันก็มาถึงจริงๆ เพื่อนผมมันอกหักจากเพื่อนของ B ด้วยความที่มันก็ยังสนิทกับ B มาก และ B อาจจะเห็นว่าผมเปลี่ยนไป พวกเขาก็เลยหันมาคบกัน ผมเสียใจที่สุด แต่ผมก็ได้แต่เก็บไว้ ไม่กล้าแสดงออก เพราะเราต้องเรียนด้วยกันทุกวัน ผมต้องเจอภาพที่เขาอยู่ด้วยกันทุกวัน มันทรมารมาก ผมก็เลยคบกับเพื่อนอีกคนนึงมันเลย ด้วยความไม่ตั้งใจ ผมแค่เหงาอยากผ่านช่วงเวลานี้ให้ได้ พอจบ ม.3 พวกเราก็ย้ายโรงเรียนกันทุกคน B กับเพื่อนผม เขาย้ายไปเรียนที่โรงเรียนในเมือง ส่วนผม ย้ายไปอีกโรงเรียนหนึ่งที่ไกลกว่าเดิม ผมขอพ่อไปเองครับ พ่อผมก็โอเค พอผมเรียนที่ใหม่ไม่นาน
พอขึ้น ม.5 ผมก็ย้ายกลับมาที่โรงเรียนเดิม คราวนี้แหละผมได้ข่าวจากเพื่อนเก่าๆที่เคยเรียนด้วยกันตอน ม.ต้น บอกว่า B เลิกกันกับแฟนแล้ว บอกว่า B เสียใจมาก ผมรู้เรื่องราวของพวกเขาทุกอย่างว่าเป็นยังไง ทำอะไรกันบ้าง เพราะเพื่อนที่อยู่หอพักเดียวกันกับ B เล่าให้ฟัง ผมก็ได้แต่หวังว่าจะเจอ B อีกสักครั้ง แล้ววันนั้นก็มาถึง ผมเจอ B โดยบังเอิญ เราทักทายกัน ลึกๆผมดีใจมาก แต่ก็ได้แต่เก็บอาการไว้ เธอให้เบอร์โทรศัพท์ที่หอพักเธอมาให้ผม ผมเขียนใส่สมุดขายหัวเราะที่ผมเพิ่งไปซื้อมาใหม่ๆ ดูเธอยังน่ารักสดใสเหมือนเดิม ผมนึกในใจ ผมหลงรักเธออีกแล้ว จากนั้นผมก็โทรติดต่อกันบ่อยๆ ส่วนมากผมจะโทรไป บ้านผมยังไม่มีโทรศัพท์ ต้องโทรตู้ จนเรานัดเจอกันที่ตัวเมืองที่เธออยู่ ผมไปหาเธอบ่อยขึ้น จนผมได้ไปนอนที่ห้องพักกับเธอ 2 คน วันนั้นมันมืดแล้ว ฝนก็ตก ซึ่งบ้านผมอยู่ห่างไปต่างอำเภอกว่า 70 กิโล ผมขับรถจักยานยนต์มา เรานอนด้วยกัน แต่ไม่มีอะไรกัน
เธอหนุนแขนผม เรายังไม่บอกรักกันด้วยซ้ำ แต่ผมรู้แล้วว่าผมรักเธอมากแค่ไหน เธอนอนหลับ ผมมองเห็นเสื้อที่เธอใส่มันถลกขึ้นมาเกือบถึงหน้าอก ผมเลยเอามือดึงเสื้อเธอให้กลับลงมาที่เดิม แล้วเราก็หลับไป ตอนนั้นผมรักเธอมาก ผมมีความสุขมาก ผมแค่ไม่อยากทำร้ายเธอ ไม่ไม่อยากพลาดเสียเธอไปอีก ตอนนั้นเราอยู่ ม.5 กันครับ หลับไปจนสว่างผมก็กลับ พอเย็นอีกวันผมโทรหาเธออีกเธอบอกว่าเธอรู้สึกดีกับผมที่ผมไม่ฉวยโอกาส เธอรู้สึกตัวดีตลอด แล้วเราก็บอกรักกันครั้งแรก....
เราคบกันมาเรื่อยๆ เชื่อใจรักกันมาตลอดจนเราเข้าเรียน ปวส. ช่วงก่อนนั้นก็แอบได้เสียกันแล้ว พออายุ 19 ปี B ท้อง เราเลยออกจากโรงเรียนมาแต่งงานกัน B คลอดลูกคนแรกตอนเราอายุ 20 เป็นผู้ชาย เราเลี้ยงลูกของเราเอง ตังก็ไม่มี อาศัยบ้านแม่ยายแกก็ให้เงินใช้เป็นรายวันไปก่อน พอลูกอายุ ใกล้จะครบปี เราก็ย้ายบ้านเข้ามาอยู่ในตัวเมือง ตอนนั้นแม่ยายซื้อไว้ เราอยู่กัน 3คน พ่อแม่ลูก ตอนนั้นเราอายุ 21 ลูกได้ 1 ขวบ ตอนเช้าผมจะไปขายของที่ตลาด ตอนเย็นเราซ้อนรถจักรยานยนต์ไปซื้อของมาเตรียมไว้ขายตอนเช้า ชีวิตเรียบง่ายมีความสุข ทุกวันนี้เรามีลูกด้วยกัน 3 คนแล้ว พวกเรายิ้มด้วยกัน ทุกข์ด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน กินอิ่มด้วยกัน อดอยากด้วยกัน ผ่านเรื่องราวทั้งดีและร้ายมาด้วยกัน กอดกันร้องให้ก็บ่อย มีทุกอย่าง มันเป็นมากกว่าครอบครับ มันเป็นมากกว่าคำว่าสามีภรรยากันแล้ว ตอนนี้เราอายุ 32 แล้ว อยู่ด้วยกันมาตลอด ไม่เคยห่างกัน และไม่เคยคิดที่จะแยกห่างกัน อาจมีบ้างไม่เข้าใจกัน แต่ทุกครั้งก็ผ่านมาได้
เวลาทะเลาะกันงอนกัน หรือนั่งมองฺ B ตอนเธอหลับ ผมจะคิดถึงใบหน้าสมัย ม.ต้น ของเธอที่แอบยิ้มให้กัน มันทำให้ผมยิ้มในใจทุกครั้ง ผมคิดตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมภูมิใจเสมอที่มีภรรยาแสนดี มีลูกน่ารัก มีครอบครับที่อบอุ่น ผมไม่เคยคิดระแวงเธอเลย
แล้ว เมื่อวัน ที่ 6 ม.ค. 61 ที่ผ่านมา อยู่ดีๆสิ่งที่ผมกลัวที่สุดในชีวิตมันก็เกิดขึ้นจริงๆ เธอมาสารภาพว่า เธอไปมีใจสัมพันธ์กับคนอื่น ผมช็อค????????แบบไม่ได้ตั้งตัวมาก่อน ถามเธอว่านานรึยัง เธอบกว่าเดือนกว่าๆ ตอนไปทำงาน ผมเข่าอ่อน หมดแรงไปไม่เป็น เธอบอกไม่อยากโกหกผม ผมถามว่าผมทำอะไรผิดหรอ เธอบอกผมไม่ผิดหรอกเธอเผลอใจไปเอง ผมขับรถออกบ้านเลย เมาครับ กลับมาบ้านเข้าห้องน้ำ ร้องเลย ผมเป็นอยู่ 2 วัน คุยกันแต่ผมไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกครับ ตั้งสติไม่ได้ ผมบอกให้เลิกคบได้มั้ยกับคนนั้น เธอบอกเธอทำใจไม่ได้ แต่เธอก็ยังรักผมอยู่ แต่ก็ลืมเขาไม่ลง ผมยิ่งเสียใจหนักเข้าไปอีก ใจนึงก็รักมาก ผมไม่เคยนึกโกรธเธอเลย ผมสงสารลูก ลูกยังเล็ก ผมพยายามทำทุกอย่างให้กลับมาเหมือนเดิม ความสุขที่มีด้วยกันตลอดมา มองดูลูกแล้วอยากร้องให้ 2 ,3 วันมานี้ ผมกินไม่ได้ นอนไม่หลับ หลับไม่ลง ผมอยากกอดเธอ อยาก ขอร้องเธอว่าหยุด “”” ผมคิดว่าหมดแล้วสิ่งที่กำลังสร้าง กำลังทำเพื่ออนาคต ตอนนั้นผมไปไม่เป็นจริงๆ ไม่คิดว่าจะเป็นไปขนาดนี้
.........วันนี้ผมพยายามตั้งสติได้แล้ว ฟังที่เธอพยายามอธิบาย เข้าใจสิ่งที่เธอต้องการแล้ว เธออยากมีชีวิตอิสระของเธอบ้าง เธอบอกว่า เรามีลูกตั้งแต่ยังเล็ก ไม่ได้ใช้ชีวิตได้เต็มที่ เธอรู้สึกอึดอัด เธออยากไปตามใจ จินตนาการโดยไม่มีใครมาห้าม อยากโลดแล่น มีชีวิตที่เป็นของเธอเอง เธออยากให้ผมเข้าใจ เธอเลือกแล้ว ( เธอทนโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลยหรอ)
ผมคงต้องเลิกรั้งเธอแล้วทำใจยอมรับมันให้ได้ รั้งไว้เหมือนผมมันคนเห็นแก่ตัว เราตกลงจะอยู่แบบเพื่อนกัน ดูแลลูกให้ดีที่สุดด้วยกัน เราต้องเจอหน้ากันทุกวัน ผมคงทำใจได้ยาก ไม่ใช่ไม่อยากเจอเธอ ก็เพราะรักมากนี่แหละเข้าใจอารมณ์รักคนที่เขาแทบหมดรักเราแล้วมันทรมาร แต่ผมต้องผ่านให้ได้ ยังไงก็ยังเหลือไอ้ 3 ตัวที่เป็นหัวใจของผมอยู่เพื่อดามหัวใจห้องที่มันพังทลายให้กลับมาเร็วๆ ขอให้ผมเข้มแข็งพอเร็วๆทีเถอะ พรุ่งนี้ผมจะเป็นยังไงยังไม่รู้เลย
ภรรยาสารภาพว่ามีคนอื่นผมควรทำไงต่อไปดี
ที่ผมกำลังเล่านี่คือเรื่องจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้น สมมุติว่าแฟนผมชื่อ B ผมจำได้ว่า ผมแอบชอบเธอตั้งแต่เรียน ม.1 แล้วเหมือนBเองก็แอบชอบผมเหมือนกัน ผมชอบแอบมองเธอ เราสบตากันบ่อยๆ เราเรียนอยู่ห้องเดียวกันครับ พอเข้า ม2 ก็จะมีเพื่อนสนิทของเราทั้งสองเขาพอจะมองออก ว่าเราแอบชอบกัน เพียงแต่ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยออกไป B เธอจะเป็นคนน่ารัก ผิวขาว ร่าเริง เป็นที่รักของทุกคนเข้าคนง่าย แต่กับผมเธอจะออกอายๆ หน่อย แต่มันก็ทำให้ผมเคลิ้มทีเดียว ปิดเทอมทีไร เราจะเขียนจดหมายหากันเสมอ เธอชอบหมีพู จดหมายเธอจะเป็นรูปหมีพู เราแอบชอบกันมา จน ม.3 เหตุการณ์ก็ เปลี่ยน เมื่อห้องเรามีเพื่อนใหม่เข้ามา เป็นผู้ชาย เข้ามาเป็นเพื่อนสนิทผม พวกเราสนิทกันเป็นกลุ่ม เพื่อนผมคนนี้มันแอบชอบ เพื่อนของ B ที่อยู่อีก โรงเรียนหนึ่ง มันจึงขอให้ B ช่วยจีบให้ ฉะนั้นเวลาเรียน พวกเขามักเปลี่ยนที่นั่งกับคนอื่นไปนั่งด้วยกันเพื่อคุยกัน มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากเมื่อเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดที่เรียน ผมเริ่มงอนตัวเอง เริ่มสับสน ทำอะไรไม่ถูก ผมเริ่มหลบหน้าเธอบ้าง อารมณ์แบบไม่อยากเจอภาพบาดใจ
ผมกล้าพูดได้เลยว่าตอนนั้นผมรัก B มาก แต่จะให้เข้าไปบอกรักเธอผมก็ไม่กล้า แล้วสิ่งที่ผมกลัว มันก็มาถึงจริงๆ เพื่อนผมมันอกหักจากเพื่อนของ B ด้วยความที่มันก็ยังสนิทกับ B มาก และ B อาจจะเห็นว่าผมเปลี่ยนไป พวกเขาก็เลยหันมาคบกัน ผมเสียใจที่สุด แต่ผมก็ได้แต่เก็บไว้ ไม่กล้าแสดงออก เพราะเราต้องเรียนด้วยกันทุกวัน ผมต้องเจอภาพที่เขาอยู่ด้วยกันทุกวัน มันทรมารมาก ผมก็เลยคบกับเพื่อนอีกคนนึงมันเลย ด้วยความไม่ตั้งใจ ผมแค่เหงาอยากผ่านช่วงเวลานี้ให้ได้ พอจบ ม.3 พวกเราก็ย้ายโรงเรียนกันทุกคน B กับเพื่อนผม เขาย้ายไปเรียนที่โรงเรียนในเมือง ส่วนผม ย้ายไปอีกโรงเรียนหนึ่งที่ไกลกว่าเดิม ผมขอพ่อไปเองครับ พ่อผมก็โอเค พอผมเรียนที่ใหม่ไม่นาน
พอขึ้น ม.5 ผมก็ย้ายกลับมาที่โรงเรียนเดิม คราวนี้แหละผมได้ข่าวจากเพื่อนเก่าๆที่เคยเรียนด้วยกันตอน ม.ต้น บอกว่า B เลิกกันกับแฟนแล้ว บอกว่า B เสียใจมาก ผมรู้เรื่องราวของพวกเขาทุกอย่างว่าเป็นยังไง ทำอะไรกันบ้าง เพราะเพื่อนที่อยู่หอพักเดียวกันกับ B เล่าให้ฟัง ผมก็ได้แต่หวังว่าจะเจอ B อีกสักครั้ง แล้ววันนั้นก็มาถึง ผมเจอ B โดยบังเอิญ เราทักทายกัน ลึกๆผมดีใจมาก แต่ก็ได้แต่เก็บอาการไว้ เธอให้เบอร์โทรศัพท์ที่หอพักเธอมาให้ผม ผมเขียนใส่สมุดขายหัวเราะที่ผมเพิ่งไปซื้อมาใหม่ๆ ดูเธอยังน่ารักสดใสเหมือนเดิม ผมนึกในใจ ผมหลงรักเธออีกแล้ว จากนั้นผมก็โทรติดต่อกันบ่อยๆ ส่วนมากผมจะโทรไป บ้านผมยังไม่มีโทรศัพท์ ต้องโทรตู้ จนเรานัดเจอกันที่ตัวเมืองที่เธออยู่ ผมไปหาเธอบ่อยขึ้น จนผมได้ไปนอนที่ห้องพักกับเธอ 2 คน วันนั้นมันมืดแล้ว ฝนก็ตก ซึ่งบ้านผมอยู่ห่างไปต่างอำเภอกว่า 70 กิโล ผมขับรถจักยานยนต์มา เรานอนด้วยกัน แต่ไม่มีอะไรกัน
เธอหนุนแขนผม เรายังไม่บอกรักกันด้วยซ้ำ แต่ผมรู้แล้วว่าผมรักเธอมากแค่ไหน เธอนอนหลับ ผมมองเห็นเสื้อที่เธอใส่มันถลกขึ้นมาเกือบถึงหน้าอก ผมเลยเอามือดึงเสื้อเธอให้กลับลงมาที่เดิม แล้วเราก็หลับไป ตอนนั้นผมรักเธอมาก ผมมีความสุขมาก ผมแค่ไม่อยากทำร้ายเธอ ไม่ไม่อยากพลาดเสียเธอไปอีก ตอนนั้นเราอยู่ ม.5 กันครับ หลับไปจนสว่างผมก็กลับ พอเย็นอีกวันผมโทรหาเธออีกเธอบอกว่าเธอรู้สึกดีกับผมที่ผมไม่ฉวยโอกาส เธอรู้สึกตัวดีตลอด แล้วเราก็บอกรักกันครั้งแรก....
เราคบกันมาเรื่อยๆ เชื่อใจรักกันมาตลอดจนเราเข้าเรียน ปวส. ช่วงก่อนนั้นก็แอบได้เสียกันแล้ว พออายุ 19 ปี B ท้อง เราเลยออกจากโรงเรียนมาแต่งงานกัน B คลอดลูกคนแรกตอนเราอายุ 20 เป็นผู้ชาย เราเลี้ยงลูกของเราเอง ตังก็ไม่มี อาศัยบ้านแม่ยายแกก็ให้เงินใช้เป็นรายวันไปก่อน พอลูกอายุ ใกล้จะครบปี เราก็ย้ายบ้านเข้ามาอยู่ในตัวเมือง ตอนนั้นแม่ยายซื้อไว้ เราอยู่กัน 3คน พ่อแม่ลูก ตอนนั้นเราอายุ 21 ลูกได้ 1 ขวบ ตอนเช้าผมจะไปขายของที่ตลาด ตอนเย็นเราซ้อนรถจักรยานยนต์ไปซื้อของมาเตรียมไว้ขายตอนเช้า ชีวิตเรียบง่ายมีความสุข ทุกวันนี้เรามีลูกด้วยกัน 3 คนแล้ว พวกเรายิ้มด้วยกัน ทุกข์ด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน กินอิ่มด้วยกัน อดอยากด้วยกัน ผ่านเรื่องราวทั้งดีและร้ายมาด้วยกัน กอดกันร้องให้ก็บ่อย มีทุกอย่าง มันเป็นมากกว่าครอบครับ มันเป็นมากกว่าคำว่าสามีภรรยากันแล้ว ตอนนี้เราอายุ 32 แล้ว อยู่ด้วยกันมาตลอด ไม่เคยห่างกัน และไม่เคยคิดที่จะแยกห่างกัน อาจมีบ้างไม่เข้าใจกัน แต่ทุกครั้งก็ผ่านมาได้
เวลาทะเลาะกันงอนกัน หรือนั่งมองฺ B ตอนเธอหลับ ผมจะคิดถึงใบหน้าสมัย ม.ต้น ของเธอที่แอบยิ้มให้กัน มันทำให้ผมยิ้มในใจทุกครั้ง ผมคิดตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมภูมิใจเสมอที่มีภรรยาแสนดี มีลูกน่ารัก มีครอบครับที่อบอุ่น ผมไม่เคยคิดระแวงเธอเลย
แล้ว เมื่อวัน ที่ 6 ม.ค. 61 ที่ผ่านมา อยู่ดีๆสิ่งที่ผมกลัวที่สุดในชีวิตมันก็เกิดขึ้นจริงๆ เธอมาสารภาพว่า เธอไปมีใจสัมพันธ์กับคนอื่น ผมช็อค????????แบบไม่ได้ตั้งตัวมาก่อน ถามเธอว่านานรึยัง เธอบกว่าเดือนกว่าๆ ตอนไปทำงาน ผมเข่าอ่อน หมดแรงไปไม่เป็น เธอบอกไม่อยากโกหกผม ผมถามว่าผมทำอะไรผิดหรอ เธอบอกผมไม่ผิดหรอกเธอเผลอใจไปเอง ผมขับรถออกบ้านเลย เมาครับ กลับมาบ้านเข้าห้องน้ำ ร้องเลย ผมเป็นอยู่ 2 วัน คุยกันแต่ผมไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกครับ ตั้งสติไม่ได้ ผมบอกให้เลิกคบได้มั้ยกับคนนั้น เธอบอกเธอทำใจไม่ได้ แต่เธอก็ยังรักผมอยู่ แต่ก็ลืมเขาไม่ลง ผมยิ่งเสียใจหนักเข้าไปอีก ใจนึงก็รักมาก ผมไม่เคยนึกโกรธเธอเลย ผมสงสารลูก ลูกยังเล็ก ผมพยายามทำทุกอย่างให้กลับมาเหมือนเดิม ความสุขที่มีด้วยกันตลอดมา มองดูลูกแล้วอยากร้องให้ 2 ,3 วันมานี้ ผมกินไม่ได้ นอนไม่หลับ หลับไม่ลง ผมอยากกอดเธอ อยาก ขอร้องเธอว่าหยุด “”” ผมคิดว่าหมดแล้วสิ่งที่กำลังสร้าง กำลังทำเพื่ออนาคต ตอนนั้นผมไปไม่เป็นจริงๆ ไม่คิดว่าจะเป็นไปขนาดนี้
.........วันนี้ผมพยายามตั้งสติได้แล้ว ฟังที่เธอพยายามอธิบาย เข้าใจสิ่งที่เธอต้องการแล้ว เธออยากมีชีวิตอิสระของเธอบ้าง เธอบอกว่า เรามีลูกตั้งแต่ยังเล็ก ไม่ได้ใช้ชีวิตได้เต็มที่ เธอรู้สึกอึดอัด เธออยากไปตามใจ จินตนาการโดยไม่มีใครมาห้าม อยากโลดแล่น มีชีวิตที่เป็นของเธอเอง เธออยากให้ผมเข้าใจ เธอเลือกแล้ว ( เธอทนโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลยหรอ)
ผมคงต้องเลิกรั้งเธอแล้วทำใจยอมรับมันให้ได้ รั้งไว้เหมือนผมมันคนเห็นแก่ตัว เราตกลงจะอยู่แบบเพื่อนกัน ดูแลลูกให้ดีที่สุดด้วยกัน เราต้องเจอหน้ากันทุกวัน ผมคงทำใจได้ยาก ไม่ใช่ไม่อยากเจอเธอ ก็เพราะรักมากนี่แหละเข้าใจอารมณ์รักคนที่เขาแทบหมดรักเราแล้วมันทรมาร แต่ผมต้องผ่านให้ได้ ยังไงก็ยังเหลือไอ้ 3 ตัวที่เป็นหัวใจของผมอยู่เพื่อดามหัวใจห้องที่มันพังทลายให้กลับมาเร็วๆ ขอให้ผมเข้มแข็งพอเร็วๆทีเถอะ พรุ่งนี้ผมจะเป็นยังไงยังไม่รู้เลย