พึ่งตั้งกระทู้ค่ะ ผิดพลาดตรงไหนก็ขอโทษด้วยนะคะ มันอาจจะยาวหน่อย แต่มันเป็นความรู้สึกของเราที่อึดอัดใจจริงๆค่ะ
เราแค่อยากระบายความรู้สึกค่ะ อยากปรึกษา เพราะบางทีเราอาจจะมองไม่เห็นในหลายแง่มุมที่เราอาจคิดไม่ถึง
เราคบกับแฟนมาได้ 2-3 ปีแล้วค่ะ ตั้งแต่เรียนมัธยม เรากับเค้าอายุเท่ากัน ตอนนี้ 20 นิดๆ ซึ่งสมัยเรียนมัธยมมันก็ใหม่ๆ อะไรๆมันก็ดีไป เรายอมรับเค้าได้ เค้ายอมรับเค้าได้ คิดว่ามันจะไปกันได้ดี แต่ไม่เคยคิดแบบว่าคนนี้แหละใช่ คนนี้แหละพ่อของลูก มีคิดถึงอนาคตบ้าง เช่นจะทำอะไร อยากมีบ้านมีรถ ทั่วๆไปค่ะ แต่ถึงยังไงก็โฟกัสที่ปัจจุบันมากกว่า ตอนแรกคิดว่าเค้าจะสามารถเป็นผู้นำเราในอนาคตได้(อาจจะไม่ดีมาก แต่ก็นำได้) คิดว่าจะดีกว่านี้อ่ะค่ะ แต่พอไปๆมาๆ เราเริ่มมองไม่เห็นความเป็นผู้นำ ความลูกแหง่ที่เริ่มจะทำอะไรที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง ต้องตามใจพ่อแม่ตลอด พ่อแม่ขออะไรก็ไปแบบนั้น ขัดยาก บางทีอยู่ที่อื่นที่ลับสายตาพ่อแม่เป็นแบบนึง พออยู่กะพ่อแม่ก็ไม่ใช่แบบนั้น เราเริ่มเหนื่อยกับความใจอ่อนที่เรามี เราไม่สามารถทิ้งเค้าได้ เราตัดใจไม่ได้ ความรักที่เริ่มจะเป็นทุกข์มากกว่าสุข แต่ก็ใช่ว่าจะมีแค่ทุกข์อย่างเดียว ความสุขที่เรามีคนเคียงข้าง มันย่อมสุขใจที่เรามีเค้าอยู่ แต่ในใจลึกๆ ก็เบื่อหน่ายกับนิสัยของผู้ชายคนนี้เต็มที่ ขอยกบางเรื่องที่เรารู้สึกไม่โอเคนะคะ
- พื้นฐานครอบครัวต่างกันการเลี้ยงดูต่างกัน บ้านเค้าจะแบบคล้ายๆ ชนบท นอกเมือง คนสมัยโบราณหน่อย ทำงานรับจ้างอยู่ที่บ้าน ไม่เที่ยวห้าง เดินซื้อของแบบที่คนสมัยใหม่ทำกัน ใช้เงินประหยัดมากกก บ้านไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวก เช่น ไมโครเวฟ เครื่องทำน้ำอุ่น นอนตั้งแต่สามทุ่ม ถ้าพ่อแม่นอน ลูกก็ต้องปิดไฟนอนด้วย ถึงแม้จะลูกจะแอบคลุมโปงเล่นโทรศัพท์ก็ตาม คุยโทรศัพท์ตอนกลางคืนก็ต้องกระซิบกระซาบ(แยกห้องนอน แต่เป็นบ้านไม้ ถ้าเปิดไฟหรือมีเสียงก็จะได้ยินได้ง่าย) และก็มีตรรกะแบบ อยากเล่นไลน์ โทรศัพท์เครื่องละพันก็เล่นไลน์ได้ แต่ไม่ยอมซื้อ หรือไปเที่ยวทำไม เสียเงิน อยู่บ้านทำงานหาเงินดีกว่า
แต่ครอบครัวเรา พ่อแม่เรา เราจะมีความเป็นคนเมืองมากกว่ามาก รับราชการ ทำงานบริษัท อะไรประมาณนี้ในเมือง รู้จักการไปเที่ยวพักผ่อนต่างจังหวัด การหาความสุขกายให้ตัวเอง ซึ่งไม่ได้บังคับ หรือจะต้องเกรงใจพ่อแม่เท่าเค้า กล้าอธิบายในสิ่งที่เราเป็น ที่มันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ครอบครัว เราคิดว่า ทำไมล่ะ ทำไมต้องเกรงใจอะไรขนาดนั้น ทำไมไม่เป็นตัวของตัวเอง รักอิสระบ้าง นิสัยเราจะกล้าเสี่ยง กล้าได้กล้าเสีย แต่เค้าจะอยู่ใน safe zone ตลอด ขี้กลัว ไม่กล้าลองอะไรใหม่ๆ ไม่ค่อยเป็นผู้นำ
- ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยไม่ไกลบ้านมากนัก ไม่กี่ ชม ก็ถึง ตอนอยู่มหาลัย(หอนั่นแหละค่ะ) เพื่อนชวนไปเที่ยวไหนไปหมด ลุยสุด กลับเช้ายังได้ ถ้าอีกวันไม่มีเรียน แต่พอกลับบ้านที แค่ออกมากินข้าว กินอะไรที่อยากกินตอนกลางวัน(ที่เค้าชอบ ที่มีเฉพาะที่จังหวัดนี้) ก็ไม่ค่อยอยากออก ให้เหตุผลว่าขี้เกียจ แต่ความจริงแล้ว ไม่ใช่แบบนั้น เราคิดว่าเป็นเพราะเค้าเกรงใจพ่อแม่เค้า ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนั้นจริงหรือป่าว
มีวันนึงออกมาตอนบ่าย ยังไม่ทันทุ่มแม่โทรตามแล้ว ต้องรีบกลับ จะไปเที่ยวดอยใกล้ๆ ก็กลัว ขับรถขึ้นดอย(ไม่ไกล และไม่ชันมาก คิดว่าถ้าเค้าอยากไป ไม่เกินความสามารถที่จะคอนโทรลรถได้ ถ้าเค้าอยากไปนะ) แต่เค้ากลับกลัวเย็นเกิน ทั้งๆที่ ขับรถไปอีกแค่ไม่ถึงครึ่ง ชม. ก็ถึง รีบกลับบ้าน เราเบื่อสถานการณ์แบบนี้มากๆ เรารู้สึกว่า เราควรที่จะได้โอกาสที่ดี ไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี่บ้างตามสมควร ไม่ใช่อย่างที่เป็นอยู่
เราเป็นผู้หญิง เรายังมีอิสระมากกว่า แม่เราไม่เคยโทรตามจิกเลย ทั้งๆ ที่รู้ว่าไปกับแฟน บางอย่างไม่เล่าก็ไม่ถาม ไปไหนมาไหน แต่เราซะเอง ที่จะบอกท่าว่าเราไปทำนั่นทำนี่มา
- ออกมาเจอเพื่อน สังสรรค์ตามร้านเหล้า ตอนอยู่มหาลัย ไปได้หมด ขอแค่ว่าง ดึกเท่าไหร่ก็ได้หมด ไม่เคยขัด สนุกเฮฮา พออยู่บ้าน เกรงใจพ่อแม่ หรือคิดถึงบ้านก็ไม่รู้ ไม่ออกมาเลย มีตรรกะแบบว่า กินฟรีกับญาติพี่น้องจะดีกว่าออกมา แต่ความคิดเราคือ เราก็มีสังคม เพื่อนเก่าไหม มาเจอบ้าง ไม่ใช่ทั้งวันทั้งคืน ไม่ได้อยู่บ้านเลยสักหน่อย คนเราก็ต้องมีสังคมที่อื่นบ้าง เราคิดแบบนี้ ไม่รู้จะเห็นแก่ตัวมากไปไหม แต่สังคมที่เราอยู่กับเค้าอยู่มันต่างกันจริงๆ
- เค้าเป็นผู้ชายไม่ค่อยพูด และก็ไม่ค่อยมองเห็นความผิดของตัวเอง เช่นเค้าทำผิดต่อเรา เราด่าว่าเค้า แต่เค้าก็ไม่พอใจเรา คิดว่าเค้าเสียความรู้สึกที่เราว่าเค้า แต่ไม่มองสาเหตุว่า ทำไมเราถึงว่าเค้า เค้าทำอะไร เราเหนื่อย แต่เราก็อยากให้เค้าปรับเปลี่ยน หรือเข้าหาเราบ้าง ไม่ใช่จะเป็นแบบนี้ รับได้ก็รับรับไม่ได้ก็ไป แบบนี้เราก็เหนื่อย
เป็นแค่บางเรื่องที่เรารู้สึกอึดอัดแบบไม่รู้จะทำยังไงดี เราเบื่อ แต่ตอนอยู่มหาลัย ที่ไม่มีครอบครัวเค้ามาเกี่ยวข้อง มันก็มีความสุขดี ทะเลาะกันบ้าง ตามประสา แต่ก็ราบรื่น อยากทำอะไรก็ได้ทำ ไม่เหมือนเวลาเค้าอยู่บ้าน เราไม่รู้ว่าเราเห็นแก่ตัวไหม ที่รู้สึกแบบนี้ เวลาเราปรึกษาเพื่อน บ้างก็บอกว่าเราหาคนที่ดีกว่านี้ได้นะ บ้างก็บอกว่า เรารัก จะให้เลิกรักมันก็ไม่ได้ ใจเรา ใจนึงก็อยากเลิก ด้วยเหตุผลต่างๆ นาๆ แต่อีกใจมันก็รัก มันไม่ใช่มีเรื่องผู้หญิง หรือมือที่สามมาเกี่ยวข้อง แต่มันก็มีเรื่องให้อึดอัดใจอยู่ดี ขอบคุณที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้นะคะ เราแค่อยากระบาย เผื่อว่าชาวพันทิปจะมีแง่คิดอะไรให้เราได้คิด ได้มองเห็นตัวเองบ้าง ขอบคุณพื้นที่ระบายค่ะ ใครมีอะไรอยากแนะนำเรา หรือให้แง่คิด ก็ขอบคุณไว้โอกาสนี้นะคะ
รู้สึกศีลไม่เสมอกับแฟนที่คบอยู่ อยากปรึกษา
เราแค่อยากระบายความรู้สึกค่ะ อยากปรึกษา เพราะบางทีเราอาจจะมองไม่เห็นในหลายแง่มุมที่เราอาจคิดไม่ถึง
เราคบกับแฟนมาได้ 2-3 ปีแล้วค่ะ ตั้งแต่เรียนมัธยม เรากับเค้าอายุเท่ากัน ตอนนี้ 20 นิดๆ ซึ่งสมัยเรียนมัธยมมันก็ใหม่ๆ อะไรๆมันก็ดีไป เรายอมรับเค้าได้ เค้ายอมรับเค้าได้ คิดว่ามันจะไปกันได้ดี แต่ไม่เคยคิดแบบว่าคนนี้แหละใช่ คนนี้แหละพ่อของลูก มีคิดถึงอนาคตบ้าง เช่นจะทำอะไร อยากมีบ้านมีรถ ทั่วๆไปค่ะ แต่ถึงยังไงก็โฟกัสที่ปัจจุบันมากกว่า ตอนแรกคิดว่าเค้าจะสามารถเป็นผู้นำเราในอนาคตได้(อาจจะไม่ดีมาก แต่ก็นำได้) คิดว่าจะดีกว่านี้อ่ะค่ะ แต่พอไปๆมาๆ เราเริ่มมองไม่เห็นความเป็นผู้นำ ความลูกแหง่ที่เริ่มจะทำอะไรที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง ต้องตามใจพ่อแม่ตลอด พ่อแม่ขออะไรก็ไปแบบนั้น ขัดยาก บางทีอยู่ที่อื่นที่ลับสายตาพ่อแม่เป็นแบบนึง พออยู่กะพ่อแม่ก็ไม่ใช่แบบนั้น เราเริ่มเหนื่อยกับความใจอ่อนที่เรามี เราไม่สามารถทิ้งเค้าได้ เราตัดใจไม่ได้ ความรักที่เริ่มจะเป็นทุกข์มากกว่าสุข แต่ก็ใช่ว่าจะมีแค่ทุกข์อย่างเดียว ความสุขที่เรามีคนเคียงข้าง มันย่อมสุขใจที่เรามีเค้าอยู่ แต่ในใจลึกๆ ก็เบื่อหน่ายกับนิสัยของผู้ชายคนนี้เต็มที่ ขอยกบางเรื่องที่เรารู้สึกไม่โอเคนะคะ
- พื้นฐานครอบครัวต่างกันการเลี้ยงดูต่างกัน บ้านเค้าจะแบบคล้ายๆ ชนบท นอกเมือง คนสมัยโบราณหน่อย ทำงานรับจ้างอยู่ที่บ้าน ไม่เที่ยวห้าง เดินซื้อของแบบที่คนสมัยใหม่ทำกัน ใช้เงินประหยัดมากกก บ้านไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวก เช่น ไมโครเวฟ เครื่องทำน้ำอุ่น นอนตั้งแต่สามทุ่ม ถ้าพ่อแม่นอน ลูกก็ต้องปิดไฟนอนด้วย ถึงแม้จะลูกจะแอบคลุมโปงเล่นโทรศัพท์ก็ตาม คุยโทรศัพท์ตอนกลางคืนก็ต้องกระซิบกระซาบ(แยกห้องนอน แต่เป็นบ้านไม้ ถ้าเปิดไฟหรือมีเสียงก็จะได้ยินได้ง่าย) และก็มีตรรกะแบบ อยากเล่นไลน์ โทรศัพท์เครื่องละพันก็เล่นไลน์ได้ แต่ไม่ยอมซื้อ หรือไปเที่ยวทำไม เสียเงิน อยู่บ้านทำงานหาเงินดีกว่า
แต่ครอบครัวเรา พ่อแม่เรา เราจะมีความเป็นคนเมืองมากกว่ามาก รับราชการ ทำงานบริษัท อะไรประมาณนี้ในเมือง รู้จักการไปเที่ยวพักผ่อนต่างจังหวัด การหาความสุขกายให้ตัวเอง ซึ่งไม่ได้บังคับ หรือจะต้องเกรงใจพ่อแม่เท่าเค้า กล้าอธิบายในสิ่งที่เราเป็น ที่มันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ครอบครัว เราคิดว่า ทำไมล่ะ ทำไมต้องเกรงใจอะไรขนาดนั้น ทำไมไม่เป็นตัวของตัวเอง รักอิสระบ้าง นิสัยเราจะกล้าเสี่ยง กล้าได้กล้าเสีย แต่เค้าจะอยู่ใน safe zone ตลอด ขี้กลัว ไม่กล้าลองอะไรใหม่ๆ ไม่ค่อยเป็นผู้นำ
- ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยไม่ไกลบ้านมากนัก ไม่กี่ ชม ก็ถึง ตอนอยู่มหาลัย(หอนั่นแหละค่ะ) เพื่อนชวนไปเที่ยวไหนไปหมด ลุยสุด กลับเช้ายังได้ ถ้าอีกวันไม่มีเรียน แต่พอกลับบ้านที แค่ออกมากินข้าว กินอะไรที่อยากกินตอนกลางวัน(ที่เค้าชอบ ที่มีเฉพาะที่จังหวัดนี้) ก็ไม่ค่อยอยากออก ให้เหตุผลว่าขี้เกียจ แต่ความจริงแล้ว ไม่ใช่แบบนั้น เราคิดว่าเป็นเพราะเค้าเกรงใจพ่อแม่เค้า ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนั้นจริงหรือป่าว
มีวันนึงออกมาตอนบ่าย ยังไม่ทันทุ่มแม่โทรตามแล้ว ต้องรีบกลับ จะไปเที่ยวดอยใกล้ๆ ก็กลัว ขับรถขึ้นดอย(ไม่ไกล และไม่ชันมาก คิดว่าถ้าเค้าอยากไป ไม่เกินความสามารถที่จะคอนโทรลรถได้ ถ้าเค้าอยากไปนะ) แต่เค้ากลับกลัวเย็นเกิน ทั้งๆที่ ขับรถไปอีกแค่ไม่ถึงครึ่ง ชม. ก็ถึง รีบกลับบ้าน เราเบื่อสถานการณ์แบบนี้มากๆ เรารู้สึกว่า เราควรที่จะได้โอกาสที่ดี ไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี่บ้างตามสมควร ไม่ใช่อย่างที่เป็นอยู่
เราเป็นผู้หญิง เรายังมีอิสระมากกว่า แม่เราไม่เคยโทรตามจิกเลย ทั้งๆ ที่รู้ว่าไปกับแฟน บางอย่างไม่เล่าก็ไม่ถาม ไปไหนมาไหน แต่เราซะเอง ที่จะบอกท่าว่าเราไปทำนั่นทำนี่มา
- ออกมาเจอเพื่อน สังสรรค์ตามร้านเหล้า ตอนอยู่มหาลัย ไปได้หมด ขอแค่ว่าง ดึกเท่าไหร่ก็ได้หมด ไม่เคยขัด สนุกเฮฮา พออยู่บ้าน เกรงใจพ่อแม่ หรือคิดถึงบ้านก็ไม่รู้ ไม่ออกมาเลย มีตรรกะแบบว่า กินฟรีกับญาติพี่น้องจะดีกว่าออกมา แต่ความคิดเราคือ เราก็มีสังคม เพื่อนเก่าไหม มาเจอบ้าง ไม่ใช่ทั้งวันทั้งคืน ไม่ได้อยู่บ้านเลยสักหน่อย คนเราก็ต้องมีสังคมที่อื่นบ้าง เราคิดแบบนี้ ไม่รู้จะเห็นแก่ตัวมากไปไหม แต่สังคมที่เราอยู่กับเค้าอยู่มันต่างกันจริงๆ
- เค้าเป็นผู้ชายไม่ค่อยพูด และก็ไม่ค่อยมองเห็นความผิดของตัวเอง เช่นเค้าทำผิดต่อเรา เราด่าว่าเค้า แต่เค้าก็ไม่พอใจเรา คิดว่าเค้าเสียความรู้สึกที่เราว่าเค้า แต่ไม่มองสาเหตุว่า ทำไมเราถึงว่าเค้า เค้าทำอะไร เราเหนื่อย แต่เราก็อยากให้เค้าปรับเปลี่ยน หรือเข้าหาเราบ้าง ไม่ใช่จะเป็นแบบนี้ รับได้ก็รับรับไม่ได้ก็ไป แบบนี้เราก็เหนื่อย
เป็นแค่บางเรื่องที่เรารู้สึกอึดอัดแบบไม่รู้จะทำยังไงดี เราเบื่อ แต่ตอนอยู่มหาลัย ที่ไม่มีครอบครัวเค้ามาเกี่ยวข้อง มันก็มีความสุขดี ทะเลาะกันบ้าง ตามประสา แต่ก็ราบรื่น อยากทำอะไรก็ได้ทำ ไม่เหมือนเวลาเค้าอยู่บ้าน เราไม่รู้ว่าเราเห็นแก่ตัวไหม ที่รู้สึกแบบนี้ เวลาเราปรึกษาเพื่อน บ้างก็บอกว่าเราหาคนที่ดีกว่านี้ได้นะ บ้างก็บอกว่า เรารัก จะให้เลิกรักมันก็ไม่ได้ ใจเรา ใจนึงก็อยากเลิก ด้วยเหตุผลต่างๆ นาๆ แต่อีกใจมันก็รัก มันไม่ใช่มีเรื่องผู้หญิง หรือมือที่สามมาเกี่ยวข้อง แต่มันก็มีเรื่องให้อึดอัดใจอยู่ดี ขอบคุณที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้นะคะ เราแค่อยากระบาย เผื่อว่าชาวพันทิปจะมีแง่คิดอะไรให้เราได้คิด ได้มองเห็นตัวเองบ้าง ขอบคุณพื้นที่ระบายค่ะ ใครมีอะไรอยากแนะนำเรา หรือให้แง่คิด ก็ขอบคุณไว้โอกาสนี้นะคะ