คือเราอยากระบายและขอความคิดเห็นเพื่อนๆหน่อยค่ะ ความรักในช่วงวัยรุ่นที่เรียนมหาลัยแล้วใกล้จะจบ ทุกคนนึกถึงอนาคตถูกไหมคะ เราอยู่กับแม่2คน ตามใจแม่มาตลอด ไปไหนกับแม่แทบทุกครั้ง แต่ติดตรงที่แม่ไม่ชอบแฟนเรามากๆ แม่บอกเขาไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วก็จะพูดไปทางฐานะครอบครัวของแฟนเรา เราคบกับแฟนมา1ปีกว่า นิสัยเขาเป็นคนปากร้ายอารมณ์ร้อนมาตั้งแต่เริ่มคบกัน เราเลยคิดว่าเราคงคบกับแฟนคนนี้ได้ไม่นาน แต่ลึกๆแล้วเขาเป็นคนที่โรแมนติก เข้ากับผู้ใหญ่ดี ซื้อของให้เรามักจะซื้อมาเป็นคู่ตลอด เราอยากได้อะไรเขาจะพยามหามาให้ โดยเราคิดว่ามันไม่เลวเลยถ้าเราคิดอยากจะใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน แต่แม่จะเป็นคนขัดตลอด ไม่ยอมปล่อย (เรืองเลยนะคะ5555)
   แม่มีเพื่อนแม่ที่อยู่ต่างประเทศ เพื่อนแม่คนนี้ก็มีลูกชาย เขาชอบเราค่ะ แต่เราด้วยความเป็นคนรักเดียวใจเดียวเราบอกเขาตลอดว่ามีแฟนแล้ว แฟนคนนี้มาก่อนเขาอีก แม่เราชอบฝรั่งคนนี้มาก แม่พูดกดดันประจำว่าแฟนไทยไม่ได้เรื่อง อยู่กันไปก็มีแต่ทะเลาะ คบฝรั่งสบายจะตาย คือเราโดนคำพูดกดดันมาตลอด มันทำให้เรารู้สึกไม่ได้ชอบฝรั่งคนนั้นขึ้นมาเลย ถึงแม้เขาจะให้ได้ตลอด แต่กับแฟนไทยของเราไม่ใช่ว่าฐานะที่บ้านจะขี้เหร่นะคะ แต่เพราะแม่แฟนอยากให้แฟนเรารู้จักหาเงินใช้เอง เขาต้องส่งตัวเองเรียน ทำงาน ส่งรถ ค่าใช้จ่ายเขาเยอะพอสมควรแต่เขาก็พยายามหามาให้เราจนได้อะคะ คือตอนนี้ไม่รู้จะไปทางไหน แม่เราเราก็รักนะคะ แต่เรื่องนี้เราอยากให้แม่เข้าใจ เราเข้าใจแม่ค่ะว่าแม่อยากให้เราสบาย อยากให้เรามีเงินใช้ แต่เราคิดว่ายังไงคนเราต้องเริ่มมาจากศูนย์ คิดคำพูดแม่ทุกวันจนเป็นไมเกรน แทบจะไม่มีกำลังใจที่อยากจะทำอะไรเลย เราอยากหายไปไกลๆมากค่ะ เพื่อจบปัญญาแบบนี้ เพื่อนๆคิดว่าไงกันบ้างคะ