คือเรื่องมีอยู่ว่า พ่อแม่ผมเลิกกันได้3ปีแล้ว
ตอนนี้ผมอยู่ ม.1 พึ่งสิบกลางภาคเสร็จแล้วคะแนนออกมาคือผมตก คณิต เพิ่มเติมครับ ผมมาบอกแม่ ว่าเต็ม 40 ผมได้ 18 แม่ก้ไม่ได้ว่าและถามว่าไม่เข้าใจเรื่องไรผมก้เอามาให้แม่ดูแม่บอกว่าง่ายทำไมทำไม่ได้ แล้วแม่ก้เริ่มด่าผม ถามว่าทำไมไม่ถามเพื่อน ผมก้คิดในใจสอบอยู่จะถามเพื่อนได้ไง แม่เอาผมไปเปรียบเทียบกับเพื่อน ที่ได้คะแนนดีกว่าผมบอกแม่ว่ามันลอก แม่ก้ไม่ยอมเชื่อ กดดันผม ด่าไปด่ามา ก้โยงเข้าถึงเรื่องพ่อผม บอกพ่อผมผิดอย่างนู้นอย่างนี้
(คือ จะโยงไปหาพ่อผมทุกครั้งที่ด่าผม)
แล้วก้โยงไปหาป้า หาย่า บอกเขาพูดไรกับผมบ้าง ชวนไปอยู่ด้วย บอกมีพ่อใหม่ไม่กลัวเหรอ ไม่มาอยู่กับพ่อล่ะ (คือเอาจริงๆ เขาไม่ได้พูดแบบนั้น เขาแค่ถามอยากมาอยู่ด้วยไหม พ่อใหม่ดีไหมแค่นั้น) ช่วงแรกๆที่พ่อ แม่เลิกกัน ผทก้ได้เจอพ่อบ่อยอยู่ แต่ตอนมาถึง ม.1 แม่ไม่ยอมให่เจอ แม้แต่วันเกิดผม ผมอยากไปเจอหน้าพ่อแต่ก้ไม่ให้ไป
พ่อบอกจะเอาไปกินข้าว แม่ก็บอกว่าก็ได้ แต่เหมือนจะถ่วงเวลาจนพ่อผมรำคาญ แลเวบอกจะโอนตังให้ไปกินกันเอง ไม่กินล้ะช้า
หน้าก้ไม่ได้เจอ ได่แต่คุยโทรศัพท์หากันแค่นั้น ทำให้สภาพจิตใจผมไม่ค่อยดี จากคนร่าเริงก็กลายเป็นคนเงียบๆถ้าไม่สนิทก็จะไม่คุย (แล้วแม่ผมก้ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน) จึงไม่ค่อยสนิท พอผมเปลี่ยนแท่ก็โทษพ่อ เกรดผมตกก็โทษพ่อ แล้วก็เอาแต่พูดว่าพ่อใหม่อ้ะรักผม เปนห่วงผมมากกว่าอีก แต่ผมดูยังไงก็ไม่รักผมเท่าไร แม่ผมบอก ให้เข้าหาพ่อใหม่บ้าง ผมก็คิดว่าถ้าเขารักเราจริงคงเข้าหาก่อน ทุกๆวันผมสวัสดียังแทบไม่ตอบ
ไม่ค่อยพูดกับผม มึแต่น้องผมที่พูดกับพ่อใหม่ สนิทกับพ่อใหม่ เวลาแม่ด่าผมก็จะโทษแต่พ่อผม แล้วเอาดีเข้าพ่อใหม่ (อีกอย่างถ้ารักผมจริง เวลาจะด่าผมคงไม่ฝากแม่มาด่าหรอก) จนผมไม่รุ้ว่าจะเชื่อใครดี ระหว่างแม่กับพ่อ.......คิดยังไงกับเรื่องนี้คระบให้คำปรึกษาผมได้น้ะ
คิดยังไงกับแม่แบบนี้ครับ
ตอนนี้ผมอยู่ ม.1 พึ่งสิบกลางภาคเสร็จแล้วคะแนนออกมาคือผมตก คณิต เพิ่มเติมครับ ผมมาบอกแม่ ว่าเต็ม 40 ผมได้ 18 แม่ก้ไม่ได้ว่าและถามว่าไม่เข้าใจเรื่องไรผมก้เอามาให้แม่ดูแม่บอกว่าง่ายทำไมทำไม่ได้ แล้วแม่ก้เริ่มด่าผม ถามว่าทำไมไม่ถามเพื่อน ผมก้คิดในใจสอบอยู่จะถามเพื่อนได้ไง แม่เอาผมไปเปรียบเทียบกับเพื่อน ที่ได้คะแนนดีกว่าผมบอกแม่ว่ามันลอก แม่ก้ไม่ยอมเชื่อ กดดันผม ด่าไปด่ามา ก้โยงเข้าถึงเรื่องพ่อผม บอกพ่อผมผิดอย่างนู้นอย่างนี้
(คือ จะโยงไปหาพ่อผมทุกครั้งที่ด่าผม)
แล้วก้โยงไปหาป้า หาย่า บอกเขาพูดไรกับผมบ้าง ชวนไปอยู่ด้วย บอกมีพ่อใหม่ไม่กลัวเหรอ ไม่มาอยู่กับพ่อล่ะ (คือเอาจริงๆ เขาไม่ได้พูดแบบนั้น เขาแค่ถามอยากมาอยู่ด้วยไหม พ่อใหม่ดีไหมแค่นั้น) ช่วงแรกๆที่พ่อ แม่เลิกกัน ผทก้ได้เจอพ่อบ่อยอยู่ แต่ตอนมาถึง ม.1 แม่ไม่ยอมให่เจอ แม้แต่วันเกิดผม ผมอยากไปเจอหน้าพ่อแต่ก้ไม่ให้ไป
พ่อบอกจะเอาไปกินข้าว แม่ก็บอกว่าก็ได้ แต่เหมือนจะถ่วงเวลาจนพ่อผมรำคาญ แลเวบอกจะโอนตังให้ไปกินกันเอง ไม่กินล้ะช้า
หน้าก้ไม่ได้เจอ ได่แต่คุยโทรศัพท์หากันแค่นั้น ทำให้สภาพจิตใจผมไม่ค่อยดี จากคนร่าเริงก็กลายเป็นคนเงียบๆถ้าไม่สนิทก็จะไม่คุย (แล้วแม่ผมก้ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน) จึงไม่ค่อยสนิท พอผมเปลี่ยนแท่ก็โทษพ่อ เกรดผมตกก็โทษพ่อ แล้วก็เอาแต่พูดว่าพ่อใหม่อ้ะรักผม เปนห่วงผมมากกว่าอีก แต่ผมดูยังไงก็ไม่รักผมเท่าไร แม่ผมบอก ให้เข้าหาพ่อใหม่บ้าง ผมก็คิดว่าถ้าเขารักเราจริงคงเข้าหาก่อน ทุกๆวันผมสวัสดียังแทบไม่ตอบ
ไม่ค่อยพูดกับผม มึแต่น้องผมที่พูดกับพ่อใหม่ สนิทกับพ่อใหม่ เวลาแม่ด่าผมก็จะโทษแต่พ่อผม แล้วเอาดีเข้าพ่อใหม่ (อีกอย่างถ้ารักผมจริง เวลาจะด่าผมคงไม่ฝากแม่มาด่าหรอก) จนผมไม่รุ้ว่าจะเชื่อใครดี ระหว่างแม่กับพ่อ.......คิดยังไงกับเรื่องนี้คระบให้คำปรึกษาผมได้น้ะ