เครียดกับปัญหาในบ้านค่ะ

แม่ให้พี่ชายที่เพิ่งพ้นโทษ มาอยู่บ้านเดียวกับเรา(บ้านหลังนี้พ่อสามีซื้อให้ค่ะ) สมาชิกในบ้าน มีเรา สามี แม่ ลูกเรา2คน และพี่ชาย โดยที่เรามีอาชีพค้าขาย ทำคนเดียวไม่มีลูกน้อง พอพี่ออกมา แม่เลยให้พี่มาช่วยเราที่ร้าน แต่พี่เราเหมือนคนไม่เอางาน ช่วยงานที่ร้านก็ไม่ได้มากมาย กลับมาบ้านไม่ได้ทำอะไร นอนเล่นโทรศัพท์ตั้งแต่บ่ายยันเย็น ปัญหาที่เราเจอตอนนี้คือ ภาระค่าใช้จ่าย รายได้เราประมาณ40000-45000/เดือน รับผิดชอบค่ากับข้าว ของใช้ของกินในบ้าน (แฟนเราทำงานกงสีค่ะ เงินเดือนไม่เยอะ จ่ายค่าน้ำไฟ ค่ารถ ค่าเนต ของใช้ลูกบางส่วนก็หมดแล้ว) เราบอกตรงๆว่าเครียดมาก  แม่ให้พี่ชายมาอยู่ด้วย แต่ไม่ได้แนะนำให้หาอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอัน เราเคยแนะนำให้เค้าค้าขาย เค้าก็เฉย เคยพูดกับแม่ แต่โดนว่าเหน็บกลับมา ว่าเห็นแก่ตัว ไม่เอาพี่น้อง พี่ชายอายุ34ค่ะ ร่างกายครบ32 สติปัญญาปกติทุกอย่าง แต่ไม่กระตือรือร้นที่จะหางานทำ

ทุกวันนี้เราเครียดมากๆค่ะ นน.ลงมาเยอะ เรามองไปถึงระยะยาว หากแม่เราเป็นอะไรไป เราไม่ต้องเลี้ยงพี่เราไปตลอดชีวิตเหรอ(ปกติทุกวันนี้ก็เลี้ยงอยู่แล้วค่ะ) จะมีวิธีไหนพูดให้แม่เข้าใจดีคะ ว่าพี่เราควรมีชีวิตเป็นของตัวเอง อายุเท่านี้ไม่ได้มากสำหรับการเริ่มทำอะไรสักอย่าง เราไม่มีปัญหาเรื่องที่พี่อาศัยอยู่ด้วย  แต่เราอยากให้เค้ารับผิดชอบชีวิตตัวเองให้ได้ เราคิดไกลค่ะ ว่าหากกับแม่ตายก่อน ไม่ใช่ลูกเราเหรอ ที่ต้องมาลำบากรับผิดชอบตรงนี้ต่อ เพียงเพราะลูกเราเป็นหลาน

ขอข้อคิดหรือคำแนะนำดีๆ ให้เราพูดให้แม่เข้าใจด้วยค่ะ ทุกวันนี้ไม่กล้าพูดอะไรเลยหลังจากโดนว่าวันนั้น ลืมเล่าไป ว่าหลังจากที่แม่เราว่าเราวันนั้น แม่ไม่พูดกับเราประมาณเดือนได้ค่ะ  เราไม่อยากอยู่บ้านในสภาพนั้นอีก บางครั้งเครียดถึงขนาดต้องแอบไปร้องไห้ พูดก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้ กลายเป็นตอนนี้เราต้องดิ้นรนหาอาชีพเสริม เพื่อให้ค่าใช้จ่ายพอในแต่ละเดือน ทุกข์มากๆค่ะ

ขอบคุณทุกคำแนะนำนะคะ