ได้สิครับ   ได้เห็น ๆ   

คดีแบบนี้  ร้อยทั้งร้อย   จำเลยแพ้แบบไม่มีทางสู้ครับ
เพราะคดีมันชัดตั้งแต่ขึ้นโรงพักแล้ว  หากไม่มีความชัดเจน  ไม่เชื่อมโยงถึงตัวบุคคล  ไม่มีความเสียหาย

ตำรวจไม่สนใจหรอกครับ  เสียเวลา

เมื่อจำเลยแพ้ชัวร์ ๆ   สิ่งที่จะตามมาก็คือ   ศาลสั่งให้จำเลยลงโฆษณา หรือ ตั้งกระทู้  ขอโทษโจทก์
อาจเป็นระยะเวลา 7 วัน  15 วัน  หรือ 30 วัน

คิดดูสิครับ   เมื่อศาลสั่งให้จำเลยตั้งกระทู้ขอโทษโจทก์
จะเท่หนาดไหน

กระทู้จะโดนโหวตขึ้นแนะนำทุกวัน  ประจานตัวเองทุกวัน



การขอโทษ  ต้องใช้ข้อความและถ้อยคำแบบเรียบร้อย  ห้ามมีอาการหือ  ต้องแบบหมอบก้มหัวราบคาบเลย
จะโดนเยาะหยามขนาดไหน   ใคร ๆ คงได้โอกาสเหน็บ ถากถางไปอีกเป็นปี ๆ

หากข้อความและถ้อยคำขอโทษ  มีอาการหือ  ไม่เข้าหู
โจทก์ก็สามารถร้องขอต่อศาลให้ลงโทษจำเลยได้ทันที   ฐานไม่สำนึกในการกระทำผิด

นี่หมายถึงหากจำเลยโดนไม่หนักนะครับ  แค่รอลงอาญา

แต่หากศาลท่านไม่เมตตา เพราะเห็นว่าจำเลยมีพฤติกรรมแบบ "จงใจ และ เจตนา" ชัดว่า
ต้องการทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย  คือเจตนากล่าวหา ใส่ร้ายหลายความเห็นซ้ำ ๆ  
โดยเฉพาะการพิมพ์  ซึ่งต้องผ่านการกลั่นกรอง ขบคิด   ซึ่งอ้างไม่ได้ว่าเป็นอารมณ์ชั่ววูบ  
อย่างนี้  ศาลท่านอาจไม่เมตตาก็ได้

โดยเฉพาะ  การด่าผู้หญิงแบบหยาบคายชนิดได้เห็นแล้วแทบไม่อยากอ่าน
ศาลท่านมักลงโทษเพื่อเป็นการสั่งสอนให้หลาบจำ  ไม่รอลงอาญา  ให้นอนคุกปลุกสำนึกสัก 6 เดือน หรือ 1 ปี

คราวนี้  ก็ได้เล่นเกมสบู่ตกในเรือนจำสนุกไปเลยล่ะครับ




นี่แหละครับที่เรียกว่า ได้

คือได้เห็นคำขอโทษ  ได้เห็นความรับผิดชอบ   ไม่ใช่จะมากล่าวหาใส่ร้ายใครแล้วหายหัว ไม่รับผิดชอบอะไร
มีแต่สมุนออกมาเย้ว ๆ ว่า หยุดแล้วไง   พอเหอะ   (แต่อวตารมาอย่างเคย  สมุนทำเป็นไมเห็น ไม่รู้)

ความรับผิดชอบง่าย ๆ  ไม่ยอมทำ   ก็ต้องรับผิดชอบแบบหมอบราบคาบห้ามหือล่ะครับ



จะได้เป็นบทเรียนว่า   ทีหลังอย่าทำ