สวัสดีครับพี่ๆเพื่อนชาวพันทิปทุกคน วันนี้แต่งนิยายมาให้ลองอ่านกันครับพึ่งหัดแต่ง (มีเรื่องจริงที่แฝงลงไปด้วยนะครับ)555
ทั้งนี้ชอบไม่ชอบหรือผิดพลาดตรงไหนแนะนำได้นะครับ
เอาละเริ่มกันเลยดีกว่า
“ในคืนที่เงียบสงัด ลมที่เย็นจนแทบหนาว สายหมอกที่บางตา ปรากฎร่างของหญิงสาวงามคนหนึ่งผิวพรรณผ่องใส อยู่ในชุดโบราณสีเลือกนก คุณครับคุณคือใครครับ ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาหญิงสาวคนนั้นทำแค่เพียงร้องไห้และก่อนที่เธอจะจากไปมีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในหัว
“เราจะได้พบกันในไม่ช้า”
ก๊อกๆ ไอ้นิลโว้ย ไอ้นิลตื่นได้แล้ววันนี้เราต้องออกเดินทางนะเว้ย เสียงเคาะประตูกับเสียงเรียกทำให้นิลต้องลุกจากเตียงมาเปิดประตูให้เจ้าไม้เพื่อนรัก
‘ เตรียมของเสร็จยังวะวันนี้เราต้องเดินทางนะไอ้นิล ’
‘เออ เสร็จแล้ว’
เดียวข้าอาบน้ำแต่งตัวละไปกันได้เลย
ในเวลาก่อนรุ่งสางนิลกับไม้ไปรวมตัวกับเพื่อนคนอื่นๆที่โถงคณะสังคมศาสตร์ เนื่องจากนิสิตเอกประวัติศาสตร์ ต้องออกค่ายไปทำจิตอาสาที่เชียงใหม่ นิลกับไม้มาถึงก่อนเป็นคนแรกๆคงเพราะว่าทั้ง2 เป็นลูกชาวไร่ชาวนาที่เข้ามาเรียนในเมืองกรุงต่างจังหวัดแบบนี้
‘เห้อถ้ายังไม่ถึงเวลากันจริงๆก็ยังไม่มากันได้ ‘
ทำให้นิลมีเวลาคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในความฝันเมื่อคืน เธอคือใครกันนะงามเหลือเกินแล้วเราจะพบกันเมื่อไหร่หนอ ทุกคนเตรียมออกเดินทาง โครงเหล็กที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์นำพาผู้คนเกือบ70ชีวิตแล่นไปตามท้องถนนเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงที่หมาย
‘เอาละครับ เนื่องจากผู้ใหญ่บ้านที่เราจะไปพักกันแจ้งมาว่าเมื่อคืนลมแรงทำให้ต้นไม้ล้มขวางทางเข้า เดี๋ยวทางผู้ใหญ่บ้านจะส่งพรานมารับนะครับ จากนี้ไปเราต้องเดิน ตรวจดูสัมภาระของตัวเองดีๆนะ’
‘ครูค่ะยังไม่ถึงอีกหรอ เหนื่อยเดินไม่ไหวแล้วขอพักสักแปปนึงได้ไหมค่ะ’
‘พรานขอพักสักแปปนึงได้ไหม’
พรานชัยทำท่าทีตรวจภูมิทัศน์รอบๆ
‘ครูแถวนี้ผมว่าไม่ดีที่เราจะพักกันตรงนี้ เดินอีกหน่อยจะมีที่ดีกว่านี้’
‘เอาละพวกเราจะไปพักกันข้างหน้าดูแลเพื่อนด้วย’
เจ้านิลกับเจ้าไม้เป็นคนเดินปิดท้ายเพราะพวกผู้ชายจะต้องมีหน้าที่แบกสัมภาระต่างๆ
‘เห้ยไอ้นิล รู้สึกเหมือนกูปะวะ ว่าเหมือนมีใครจ้องมองมาที่เรา’
‘อืม....เหมือนจะตั้งแต่ที่เรามาเหยียบที่นี่แล้ว’
คำสัญญา.....
ทั้งนี้ชอบไม่ชอบหรือผิดพลาดตรงไหนแนะนำได้นะครับ
เอาละเริ่มกันเลยดีกว่า
“ในคืนที่เงียบสงัด ลมที่เย็นจนแทบหนาว สายหมอกที่บางตา ปรากฎร่างของหญิงสาวงามคนหนึ่งผิวพรรณผ่องใส อยู่ในชุดโบราณสีเลือกนก คุณครับคุณคือใครครับ ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาหญิงสาวคนนั้นทำแค่เพียงร้องไห้และก่อนที่เธอจะจากไปมีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในหัว
“เราจะได้พบกันในไม่ช้า”
ก๊อกๆ ไอ้นิลโว้ย ไอ้นิลตื่นได้แล้ววันนี้เราต้องออกเดินทางนะเว้ย เสียงเคาะประตูกับเสียงเรียกทำให้นิลต้องลุกจากเตียงมาเปิดประตูให้เจ้าไม้เพื่อนรัก
‘ เตรียมของเสร็จยังวะวันนี้เราต้องเดินทางนะไอ้นิล ’
‘เออ เสร็จแล้ว’
เดียวข้าอาบน้ำแต่งตัวละไปกันได้เลย
ในเวลาก่อนรุ่งสางนิลกับไม้ไปรวมตัวกับเพื่อนคนอื่นๆที่โถงคณะสังคมศาสตร์ เนื่องจากนิสิตเอกประวัติศาสตร์ ต้องออกค่ายไปทำจิตอาสาที่เชียงใหม่ นิลกับไม้มาถึงก่อนเป็นคนแรกๆคงเพราะว่าทั้ง2 เป็นลูกชาวไร่ชาวนาที่เข้ามาเรียนในเมืองกรุงต่างจังหวัดแบบนี้
‘เห้อถ้ายังไม่ถึงเวลากันจริงๆก็ยังไม่มากันได้ ‘
ทำให้นิลมีเวลาคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในความฝันเมื่อคืน เธอคือใครกันนะงามเหลือเกินแล้วเราจะพบกันเมื่อไหร่หนอ ทุกคนเตรียมออกเดินทาง โครงเหล็กที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์นำพาผู้คนเกือบ70ชีวิตแล่นไปตามท้องถนนเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงที่หมาย
‘เอาละครับ เนื่องจากผู้ใหญ่บ้านที่เราจะไปพักกันแจ้งมาว่าเมื่อคืนลมแรงทำให้ต้นไม้ล้มขวางทางเข้า เดี๋ยวทางผู้ใหญ่บ้านจะส่งพรานมารับนะครับ จากนี้ไปเราต้องเดิน ตรวจดูสัมภาระของตัวเองดีๆนะ’
‘ครูค่ะยังไม่ถึงอีกหรอ เหนื่อยเดินไม่ไหวแล้วขอพักสักแปปนึงได้ไหมค่ะ’
‘พรานขอพักสักแปปนึงได้ไหม’
พรานชัยทำท่าทีตรวจภูมิทัศน์รอบๆ
‘ครูแถวนี้ผมว่าไม่ดีที่เราจะพักกันตรงนี้ เดินอีกหน่อยจะมีที่ดีกว่านี้’
‘เอาละพวกเราจะไปพักกันข้างหน้าดูแลเพื่อนด้วย’
เจ้านิลกับเจ้าไม้เป็นคนเดินปิดท้ายเพราะพวกผู้ชายจะต้องมีหน้าที่แบกสัมภาระต่างๆ
‘เห้ยไอ้นิล รู้สึกเหมือนกูปะวะ ว่าเหมือนมีใครจ้องมองมาที่เรา’
‘อืม....เหมือนจะตั้งแต่ที่เรามาเหยียบที่นี่แล้ว’