คือปกติแต่ก่อนผมเป็นคนหัวเราะง่าย ยิ้มง่าย พอผมโตขึ้นหน่อย ผมก็ได้รับงานหรือเรื่องต้องรับผิดชอบ พอผมทำพลาดผมก็โดนว่าโดนตำหนิ ทำนองว่า ถ้าแค่นี้คุณทำไม่ได้อนาคตคุณจะอยู่ยังไงตอนนั้นผมเริ่มไม่ชอบละ เพราะ ปกติผมไม่ชอบให้ใครมาพูดแบบ ก็แค่คนโง่ ทำอะไรก็ได้แค่นี้
พอนานๆเข้าเหมือนผมทำพลาดหลายครั้ง ช่วงแรกผมก็รู้สึกเครียดเพราะความคิดผมมันเริ่มกลัวขึ้นมาว่า 'วันพรุ่งนี้จะทำพลาดมั้ย' จนนานๆเข้าผมเริ่มเศร้า เพราะปัญหาแต่ละอย่างเริ่มเข้ามารุมเล้า เศร้าถึงขั้นว่าทำร้ายตัวเอง ตอนทำร้ายตัวเองมันไม่รู้สึกเจ็บนะ[เจ็บอยู่แต่น้อย] มันรู้สึกหัวใจเต้นรัว ความคิดมีแต่เรื่องเศร้าๆ หายใจขัดๆ อารมณ์ชอบขึ้นๆลงๆ มีครั้งนึงผมหงุดหงิดขึ้นมาหรือโมโห ก็จะชอบทำลายข้าวของ นานๆเข้า ในใจลึกๆผมยังเศร้าแบบ กลัวเรื่องในอนาคต พยายามคิดในทางที่ดี แต่ก็รู้สึกแบบ มันไม่มีทางเป็นไปได้ ผมเคยลองไปปรึกษาเพื่อน [ที่ผมคิดว่าสนิท] ว่าปัญหาผมทำไมรู้สึกมันใหญ่ เพื่อนผมก็ตอบมาว่า 'แค่นี้เอง อย่าทำตัวอ้อนแอ้นสิ ปัญหาของกูยังใหญ่กว่าของเลยด้วยซ้ำ' ตอนนั้นผมโครตเศร้าอ่ะ555 แต่ก็นะพอถึงปัจจุบัน มีแต่คนบอกว่าผมไม่ยิ้มเลย เล่นมุขอะไรแทนที่ผมจะตลกเหมือนคนอื่น ผมยังหน้านิ่ง ในหัวผมก็ไม่ได้เศร้าอะไรมากครับเพราะผมพยายามลืมอดีตให้ได้ จน ณ ตอนนี้ผมรู้สึกเฉยๆครับ แต่ความคิดผมมันไม่เหมือนคนปกติ(?) ผมชอบจินตนาการว่าผมเอามีดไปแทงหอยคอหรือ ทำร้ายคนอื่นๆหลายคนแบบไม่เลือกหน้า แต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมก็แค่คิด เว้นสะแต่ถ้าผมคิดเรื่องพวกนี้แล้วหงุดหงิดผมจะชอบทำลายข้าวของ

ที่ผมเล่ามา
ผมยังปกติมั้ยครับ