เรื่องของผมคือ เเฟนผมไปเที่ยว เเล้วไม่ได้บอกผม พอผมมารู้ที่หลังผมก้อถามว่า
ผม : ไปเที่ยวมาหรอ ไปกับใคร
เเฟน : ใช่ไปมา ไป 3 คน
ผม : เเละทำไมไม่กลับบ้าน ไม่ชอบนะเปนเเบบนี้อะ
(คือเรื่องที่เกิดคือตอนหลังเลิกเรียน)
เเฟน : ให้เพื่อนไปส่งบ้านเเล้วขอเเม่ไป
ผม : เปนเเบบนี้ไม่ไหวนะ เริ่มติดเพื่อนเเล้ว
เเฟน : ผิดไรอะ
ผม : ที่พูดก้อเพราะเปนห่วงนะ
เเฟน : เค้าดูเเลตัวเองได้
ผม : รู้เเล้วว่าดูเเลตัวเองได้เเต่จะรู้หรอว่าอุบัติเหตุจะเกิดตอนไหนอะ
เเฟน : ไม่อยากคุยด้วยเลยวะพอคุยด้วยเเล้วก้อชวนทะเลาะ.....พอเหอะ
ผม : ที่พูดไม่ได้ชวนทะเลาะปะ ที่พูดก้อเพราะเปนห่วง
เเฟน : อืม รู้เเล้วว่าเปนห่วง เเต่เป็นห่วงมากเกินไปวะ
หลังจากนั้นมันก้อเลิกออนเฟสไป ก้อจบสนทนาไว้เเค่ตรงนี้เอง ผมอยากถามว่ามันผิดไหมที่เราเปนเเบบนี้อะคับ (ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาตอบนะคับ)
การที่เราเป็นห่วงเเฟน มันผิดไหม?
ผม : ไปเที่ยวมาหรอ ไปกับใคร
เเฟน : ใช่ไปมา ไป 3 คน
ผม : เเละทำไมไม่กลับบ้าน ไม่ชอบนะเปนเเบบนี้อะ
(คือเรื่องที่เกิดคือตอนหลังเลิกเรียน)
เเฟน : ให้เพื่อนไปส่งบ้านเเล้วขอเเม่ไป
ผม : เปนเเบบนี้ไม่ไหวนะ เริ่มติดเพื่อนเเล้ว
เเฟน : ผิดไรอะ
ผม : ที่พูดก้อเพราะเปนห่วงนะ
เเฟน : เค้าดูเเลตัวเองได้
ผม : รู้เเล้วว่าดูเเลตัวเองได้เเต่จะรู้หรอว่าอุบัติเหตุจะเกิดตอนไหนอะ
เเฟน : ไม่อยากคุยด้วยเลยวะพอคุยด้วยเเล้วก้อชวนทะเลาะ.....พอเหอะ
ผม : ที่พูดไม่ได้ชวนทะเลาะปะ ที่พูดก้อเพราะเปนห่วง
เเฟน : อืม รู้เเล้วว่าเปนห่วง เเต่เป็นห่วงมากเกินไปวะ
หลังจากนั้นมันก้อเลิกออนเฟสไป ก้อจบสนทนาไว้เเค่ตรงนี้เอง ผมอยากถามว่ามันผิดไหมที่เราเปนเเบบนี้อะคับ (ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาตอบนะคับ)