เคยแอบชอบคนๆนึงมาตั้งแต่ม.4แล้ว แต่เค้าไม่รู้ตัวน่ะ เราไม่กล้าบอกเพราะกลัวโดนปฏิเสธ พอขึ้นม.5 เค้าก็มาขึ้นรถรับส่งคันเดียวกันกับเรา(ฟินไปอีก) เราไม่เคยคุยกันเลย บางครั้งก็ได้นั่งใกล้กันนะ แต่เราก็ทำเฉยๆเข้าไว้ อยู่แบบนี้มา2ปีจนจบม.6 เราก็แยกย้ายกันไป แล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ถึงเราจะมีแฟนกี่คนๆ เราก็ไม่เคยลืมเค้าได้เลย เราก็ไปเรียนต่อปวส. เราก็เรียนไปทำงานไป เราไม่ได้เจอกันปีกว่าๆ แล้ววันนึงเรากลับจากทำงาน แม่เราก็ชวนไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ที่โรงพญาบาล แล้วเราก็ได้เจ้าเค้าอีกครั้งในวันนั้น ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เจอกันอีกเราดีใจมากกกก แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ พอกลับบ้านมา ก็เห็นเค้ามาไลค์รูปในเฟสบุ๊ค วันนั้นก็พึ่งรู้น่ะว่าเป็นเพื่อนกันในเฟสด้วย แล้วเราก็ได้คุยกันในเฟสบุ๊ค แล้วเราก็เริ่มรู้สึกกับเค้ายิ่งกว่าเดิม เราก็คุยๆกันทุกวัน ทุกเวลาด้วยซ้ำมั้ง คำพูดคำจาก็เหมือนจะชอบเราอยู่น่ะ(รึว่าเราเข้าข้างตัวเอง55) แต่ที่แน่ๆเราอะคิดกับเค้ามากกว่าเพื่อนไปแล้ว แล้วจู่ๆวันนึงเค้าก็หายไป เราก็ไม่ได้คุยกันอีก ก็อยากทักไปน่ะแต่ไม่กล้า อยากจะบอกความในใจซะด้วยซ้ำแต่ก็กลัวเค้าไม่ได้คิดกับเราแบบที่เราคิดกับเค้า #เป็นผู้หญิงนี่มันแสนจะลำบาก