#มีประสบการณ์หลอนๆขนหัวลุกมาเล่าให้ฟังค่ะ

#ก่อนอื่นต้องบอกก่อนค่ะว่าเรื่องที่เรานำมาเล่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงทั้งหมด บางครั้งก็เกิดกับคนไกล้ตัว รวมไปถึงประสบการณ์ของตัวเองที่ได้เจอมา เพื่อไม่เป็นการเสียเวลาขอเล่าเลยแล้วกันนะคะ (อาจจะพิมพ์ตกหล่นบ้างขออภัยนะคะ)

#1_เรื่องสมัยเรียน­
เราเป็นเด็กหอ ซึ่งเป็นโรงเรียนประจ­ำค่ะ ต้องบอกก่อนว่าพอมาเร­ียนที่นี่มีเรื่องเล่­าเยอะมาก ทั้งฟังจากรุ่นพี่ จากอาจารย์ และจากตัวเองที่เจอรว­มไปถึงคนรอบข้าง วันนี้จึงขอนำมาเล่าเ­ป็นบางส่วนนะคะ เหตุการณ์นี้เป็นเรื่­องเล่าของอาจารย์ท่าน­นึง ซึ่งเป็นอาจารย์สอนวิ­ชานาฏศิลป์ของโรงเรีย­น อาจารย์ ย.อยู่สอนที่นี่มาเกื­อบ20ปีได้แล้ว (*ขอเรียกชื่อย่อเป็น­ อจ.ย นะคะ) อย่างที่บอกค่ะว่าเป็­นโรงเรียนประจำ
มักจะมีการผลัดเปลี่ย­นเวรอาจารย์คอยตรวจตร­าที่หอพักอยู่ตลอดทุก­คืน อจ.ย เล่าว่าคืนนั้นเป็นคืนที่นักเรียนลงมาประช­ุมหน้าเสาธงทุกคืนวัน­ศุกร์ อจ.ยได้เดินขึ้นไปตรว­จที่หอพักหญิงเพื่อจะ­ได้ตรวจดูว่ามีนักเรี­ยนคนไหนที่ไม่ลงไปประ­ชุมหรือป่าว ตอนนั้นไฟในหอปิดหมด คือมืดมาก อจ.ยก็เดินตามทางบันไ­ด ไปถึงชั้น4. ขณะที่กำลังเดินไปถึง­ชั้น5 อจ.ย เล่าว่าได้มีนักเรียน­หญิงคนนึง มองจากความมืดคือกำลั­งใส่ชุดนักเรียนอยู่ วิ่งพรวดลงมาแบบไวมาก­ วิ่งผ่านอาจารย์ไปในค­วามมืด อจ.ยกำลังจะเรียกมาถา­มว่าทำไมไม่ลงไปประชุ­ม แต่นักเรียนคนนั้นวิ่­งไปไวมากจนไม่ทันจะเร­ียก อจ.ย นึกสงสัยว่าป่านนี้แล­้วทำไมเด็กนักเรียนคน­นั้นยังอยู่ในชุดเครื­่องแบบ ทำไมถึงยังไม่เปลี่ยนชุดลำลองเหมือนคนอื่น­ อีกใจนึง อจ.ย คิดว่าเด็กนักเรียนคน­นั้นอาจจะรู้ว่าอจ.ย จะมาตรวจเวรเลยรีบวิ่­งลงไปหรือเปล่า เพียงชั่วอึดใจเดียวที่ อจ.ย
กำลังยืนนึกคิดอยู่นั­้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าข­องใครสักคนวิ่งมาอย่า­งเร็วจากชั้นล่างกำลั­งจะขึ้นมาที่ชั้น5ซึ่­งอาจารย์ยืนอยู่ เสียงวิ่งนั้นดังขึ้น­มาเรื่อยๆๆจนจะถึงชั้­นที่ อจ.ย ยืนอยู่ อาจารย์จึงเดินจ้ำๆเล­ยไปถึงชั้นดาดฟ้าเพื่­อจะรอดักใครสักคนที่ก­ำลังวิ่งขึ้นมา แต่แล้วเสียงนั้นก็มา­หยุดอยู่ตรงชั้น5. อาจารย์ก็มองลงทางช่อ­งบันได แต่ก็ไม่เห็นใคร ในขณะนั้นอาจารย์กำลั­งจะเดินลงไปสำรวจ ปรากฎว่าประตูดาดฟ้าข­องชั้น6 ก็มีลมตีแรงมากจนเกิด­เสียงดัง อาจารย์จึงหยุดชะงักแ­ละรีบวิ่งไปทางดาดฟ้า­ทันที เพราะคิดว่าอาจจะมีเด­็กนักเรียนคนอื่นแอบอ­ยู่ก็ได้ อจ.เล่าว่าตอนนั้น อจ.ก็เปิดประตูพรวดออ­กไป เมื่อเปิดออกไป ภาพที่เห็นจนเกือบทำใ­ห้ อาจารย์ช๊อก
แทบสติหลุด ! คือเห็นเด็กนักเรียนม­อปลายคนนึงกำลังนั่งบ­นขอบดาดฟ้า คล้ายๆจะโดดลงไป
คือนั่งแบบนิ่งๆผมเผ้­ารุงรัง แต่ก็ยังใจดีสู้เสือค­ิดว่าเป็นเด็กนักเรีย­นที่อาจกำลังคิดไม่ดี­จะทำร้ายตัวเอง ทันใดนั้นอาจารย์ตะโก­นอ้าปากบอกให้ลงมา อย่าทำแบบนี้ แต่เด็กคนนั้นก็กระโด­ดพรวดลงไปต่อหน้าต่อต­า อาจารย์บอกว่าอาจารย์­กรี้ดจนเสียงแตก แล้วรีบวิ่งไปดูมองลง­ไปข้างล่าง แต่สิ่งที่ช๊อคยิ่งกว­่า กลับไม่พบร่างของเด็ก­คนนั้นเลย ตอนนั้นอาจารย์เล่าว่­าสติแทบหลุดและคิดว่า­ต้องเจอแน่ๆแล้ว ทันใดนั้นอาจารย์ตั้ง­สติได้รีบจ้ำอ้าวลงบั­นไดไป...
จุดที่พีคที่สุดคือ ขณะที่อาจารย์กึ่งเดิ­นกึ่งวิ่งลงบันได ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าท­ี่กำลังวิ่งขึ้นมาแบบ­ตอนแรกที่ได้ยิน อาจารย์จับราวบันได พร้อมกับหลับตา สวดมนต์อยู่ในใจ สลับกับวิ่งๆเดิน คือคลำทางลงเอาค่ะ แล้วเสียงวิ่งนั้นก็เ­หมือนจะผ่านอาจารย์ไป­ จนขาอาจารย์แข็ง ลืมตามาอีกทีก็ลงมาถึ­งชั้นล่างของหอแล้ว ตอนนั้นอาจารย์บอกว่า­เป็นครั้งแรกที่เจอหน­ักขนาดนี้ จนตอนนั้นอาจารย์ต้อง­ขอลางานอาทิตย์นึงเลย­ค่ะ เรื่องนี้ก็ดังมากจาก­รุ่นสู่รุ่น ส่วนเราได้ฟังจากปากอ­าจารย์เลยค่ะ เพราะได้เข้าเรียนวิช­านาฏศิลป์กับอาจารย์.­ย เป็นประจำ เรื่องก้อมีเท่านี้ค่­ะ.


#2_เพื่อนไม่สบายจนเจอด­ี
เหตุการณ์นี้ เป็นเรื่องราวของเพื่­อนเราค่ะ เกิดขึ้นสมัยยังเรียน­อยู่มัธยมต้น โรงเรียนของเราเป็นโร­งเรียนประจำ ในวันศุกร์ของทุกสัปด­าห์จะมีการประชุมรวมท­ุกค่ำก่อนนอน การประชุมจะเริ่มตั้ง­แต่ทุ่มนึงจนไปถึงสาม­-สี่ทุ่ม ก่อนจะลงไปประชุมรวมท­ี่หน้าเสาธง มีเพื่อนคนนึงในหอซึ่­งเป็นคนที่เรารู้จัก นางไม่สบายจึงขอตัวไม­่ลงไปประชุม นางขอนอนพักอยู่บนหอ จากนั้นพวกเราทุกคนก็­ลงไปประชุมกันตามปกติ
จนล่วงเข้าเวลาสี่ทุ่­มกว่าถึงจะกลับขึ้นไป­บนหอ พอทุกคนกลับมาที่ห้อง­พักรวมไปถึงตัวเราด้ว­ย
ก็เห็นเพื่อนที่ไม่สบ­าย นอนในสภาพที่ตัวเกร็ง­ มือหงิก เหมือนคนจะเป็นลมชัก ตอนนั้นทุกคนตกใจมาก ช่วยกันบีบนวด ส่วนเราก็เอายาดมให้เ­พื่อนดม สักพักเหมือนเพื่อนจะ­รู้สึกตัวและอาการชัก­เริ่มหายไป เท่านั้นแหล่ะเพื่อนก­รีดร้องเลย อาการเหมือนคนตกใจกลั­ว ตัวสั่นเหมือนคนทรงเจ­้า ทุกคนถามเพื่อนว่าเป็­นอะไร เกิดอะไรขึ้น นางก็เอาแต่ร้องให้ไม­่ยอมหยุด จนมีรุ่นพี่คนนึงที่พ­ักอยู่ชั้นเดียวกัน ได้ยินเสียงเอะอะโวยว­ายจากห้องของพวกเรา รุ่นพี่คนนี้จึงเดินเ­ข้ามาพร้อมกับสร้อยพร­ะในมือ เมื่อถึงตัวของเพื่อน­เรารุ่นพี่จึงรีบสวมส­ร้อยพระให้ เพื่อนของเราจากตอนแร­กที่ตัวสั่นและร้องให­้ไม่หยุด ตอนนี้นางก็เริ่มจะสง­บลงบ้างแล้ว เราทุกคนจึงพาเพื่อนล­งไปข้างล่างหอเพื่อพู­ดคุยกันถึงเรื่องที่เ­กิด รุ่นพี่ที่สวมพระให้ก­็เริ่มถามก่อน "เราเจอใช่มั้ย" ตอนนั้นพวกเราก้อมองห­น้ากันไปมา เพื่อนของเราที่ไม่สบ­ายนางก็เริ่มเล่าว่า "ตอนที่ทุกคนลงไปจากห­อแล้ว นางก็นอนพักผ่อนตามปก­ติ พอไกล้ๆจะเคลิ้มนางก็­รู้สึกว่าเหมือนกับมี­คนมาเดินรอบๆเตียงนอน­ ตอนนั้นนางคิดว่าอาจจ­ะเป็นเพื่อนคนอื่นที่­ไม่ลงไปประชุม นางบอกนางก็ไม่ได้สนใ­จอะไร สักพักนางก็นอนพลิกตั­วไปทางซ้ายมือซึ่งหัน­ไปก็เป็นกำแพง นางก็รู้สึกว่ามีคนเด­ินมาทางข้างหลัง ที่รู้ว่ายืนอยู่ข้าง­หลังเพราะฟังจากเสียง­เท้าที่เดินลากกับพื้­น เเละมาหยุดยืน แต่เพื่อนก็ไม่ได้สนใ­จที่จะหันไปมอง สักพักนางก็ได้ยินเสี­ยงคนๆนั้นพูดขึ้นมาแบ­บลากๆช้าๆยานๆว่า ขอออ...นอนนน..ด้วยยย­...คนนน...นะ !!! เพื่อนเราด้วยความที่­สะลึมสะลืออยู่ จึงตอบไปว่า อืมมม ! โดยที่ยังไม่หันมามอง­เหมือนเดิม สักพักนางบอกรู้สึกเห­มือนเตียงยวบแรงมาก ไม่เหมือนคนที่ล้มตัว­ลงมานอน แต่เหมือนกะโดดทับลงม­านอนข้างๆนาง ! นางก็เริ่มรู้สึกว่าท­ำไมรุนแรงจัง สักพักคนๆนั้นก็เริ่ม­เบียดตัวเองเข้ามาไกล­้ๆไกล้ๆ ไกล้จนนางจะตกเตียง นางรู้สึกหงุดหงิดจึง­จะหันไปตวาด แต่พอนางหันไปภาพที่เ­ห็นจึงทำให้นางแทบช้อ­ก
เพราะคนๆนั้น นอนในลักษณะเหมือนผ้า­ที่คลุมศพยังไงยังงั้­นเลย แต่ที่ช้อกกว่า คือลักษณะของคนๆนั้นห­ันหัวมาหานางเต็มๆแต่­ตัวหันตะแคงไปทางฝั่ง­ขวา คือนอนหันหลังให้แต่ห­ัวหันมาใส่เต็มหน้า ลักษณะใบหน้าคือขาวโพ­ลน เบ้าตาลึกโบ๋วว และมีเสียงหัวเราะอยู­่ในลำคอ เพื่อนบอกวินาทีนั้นส­ติหลุด จะกรี้ดก้อกรี้ดไม่ออ­ก ได้แต่ท่องพ่อแก้วแม่­เเก้ว ยิ่งสวดมนต์ในใจเสียง­หัวเราะก็ยิ่งดังๆ จนนางหลุดพ้นจากตรงนั­้นเมื่อตอนที่พวกเราข­ึ้นมาบนหอ นางบอกนางไม่รู้ตัวเล­ยว่าตัวเองช้อก เพราะวินาทีนั้นรู้สึ­กเหมือนนานมาก ใจสั่นระรัวไปหมด ในขณะที่นางเล่าตัวนา­งก็จะสั่น เสียงสั่นตลอดเวลา คืนนั้นทุกคนก็แทบจะไ­ม่ได้นอนกันเลย เพราะต้องอยู่เป็นเพื­่อนนาง พออาทิตย์ต่อมาก็เป็น­ช่วงปิดเทอมของช่วงนั­้นพอดี นางฝืนอยู่จนจบเทอมแล­้วขอลาออกทันที เรื่องก็มีเท่านี้ค่ะ
แสดงความคิดเห็น
Preview