ขออนุญาตเป็นพื้นที่เล่าและระบายหน่อยนะครับ
ผมเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง จนตอนนี้คิดว่ามันส่งผลกระทบไปกับทุกด้านในชีวิต
เรื่องรูปร่างหน้าตา
เป็นคนผิวคล้ำ สูงแต่ผอมมากกกกกก
โดนล้อจนมีฉายามาตั้งแต่ม.ต้นว่า "ผี"
ตรงนี้มั้งครับที่เป็นจุดเริ่มต้น ตอนโดนล้อเราไม่ค่อยตอบโต้ แต่มีด่ากลับบ้าง ดูอาจจะไม่มีอะไร
แต่พอโดนบ่อยๆเข้า กลายเป็นปม หลายครั้งเรามานั่งคิดว่าเราน่าเกลียดขนาดนั้นเลยหรอ
มันทำให้เราไม่มีความมั่นใจไปเลย มนุษยสัมพันธ์แย่มาก ไม่ค่อยกล้าคุยกับใครหรือออกไปเจอใครเลย
เป็นคนเงียบ ไม่สบตาใคร คุยกับเพื่อนยังไม่มองหน้า คิดมาก คิดว่าคนอื่นจะมองเรายังไง
ซึ่งก่อนหน้านี้ก็เป็นเด็กปกติทั่วไป ออกไปเล่นไปเที่ยวกับเพื่อน
แต่แบบนั้นมันก็เลยทำให้ชีวิตหลังจากนั้นเกือบทั้งหมดก็คืออยู่แต่ในห้อง อินเทอร์เน็ตก็เลยเป็นคำตอบ
เพราะมันทำให้เราไม่ต้องออกไปเจอใคร ไม่ต้องออกไปโดนล้อ
ม้นก็ทำให้กลายเป็นคนติดเกมไปโดนปริยายครับ จากที่กินน้อยอยู่แล้ว ก็ห่วงเล่นเกมเพิ่มเข้าไป
เรื่องเรียน
ไม่มีเป้าหมายอะไรเลย ม.ต้นอยู่ห้องคิงห้องควีนตลอด เกรด 3.7-3.9
พอขึ้นม.ปลาย ก็เลยเลือกต่อสายวิทย์-คณิตแบบไม่ได้คิดอะไร
แต่อ่อนเลข เคมี ฟิสิกส์ ชีวะ บวกกับช่วงที่กลายเป็นเด็กติดเกม
แต่ไม่เคยสอบตกหรือมีซ่อม แค่พอผ่าน ทำให้จบออกมาด้วยเกรด 2.7 กว่า ไม่ถึง 3
แล้วก็เลือกคณะเรียนต่อง่ายๆด้วยเหตุผลที่ว่า อะไรก็ได้ที่ไม่มีเลข กับ วิทย์
ก็เลยมาจบที่นิเทศศาสตร์ กับสาขาที่ใครรู้ก็จะถามว่าเรียนไปทำไม
พอผลแอดออกก็เตรียมตัวซิ่วเลยครับ แต่พอได้มาเรียนได้เจอเพื่อน เราก็เลยคิดว่ามันก็คงไม่แย่
ก็เลยทนเรียนต่อไปครับ อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากไปเริ่มต้นใหม่แล้วครับ
เป็นคนมนุษยสัมพันธ์แย่ จะรู้จักใครก็ยาก
แล้วก็เดจาวูครับ เราถูกล้อว่าผีๆๆๆ อีกเช่นเคย
เรื่องสุดท้ายก็คงเป็นเรื่องงาน
หลังจากที่ไม่เป้าหมายอะไรเลย จนตอนนี้ อายุ 23 แล้วครับ เรียนจบแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำงาน
หลังจากเรียนจบ เราก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องมานาน ไม่ได้ลองหางานอะไรเลย (แต่เลิกติดเกมตั้งแต่ปี 2 แล้วครับ)
อายุขนาดนี้ควรจะเข้าใจและรับอะไรได้ทำไรได้แล้วใช่ไหมครับ แต่ไม่เลย
มันกลายเป็นช่วงที่หนักที่สุด
ไม่อยากทำอะไรเลย คิดมากและคิดเยอะทุกวัน ทุกวันนี้นอนไม่หลับเลย หลับๆตื่นๆตลอด
พยายามคิดบวก มองโลกบวก แต่กลับมองตัวเองติดลบตลอด
เราจะมัวมาคิดว่า เราจะทำงานได้ไหม ความสามารถเรามีพอหรือเปล่า ทำให้ไม่ได้เริ่มหางานสักที
คนจะมองเรายังไง ไม่กล้าออกไปไหนเลย เวลาเจอคนเยอะๆจะมวนๆท้อง ออกจากบ้านนับครั้งได้
ตอนนี้เรื่องโดนล้อหมดไปละครับ
แต่ว่าสลัดปมออกไปไม่ได้ เพราะยังคงอยู่ในสภาพเดิมหรือแย่กว่าเดิม และน่าจะผอมกว่าเดิมด้วยซ้ำ
หมกตัวอยู่แต่ในห้อง เป็นคนรักษาความสะอาด แต่สิวก็ขึ้น มีรอยแผลเป็น หน้าหมอง ขอบตาดำ
เป็นรอย(คิดว่าสิว แต่ขึ้นมาทีเป็นรอยเลย)เต็มหลัง เริ่มมาขึ้นข้างหน้า
เหมือนเป็นคนที่รวมปมด้อยและความอัปลักษณ์ไว้ในตัว
มีความคิดหลายครั้งที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ไปหาหมอ ก็โดนเลี้ยงไข้ ตอนนี้หน้าพังกว่าเดิม
พยายามจะกินให้เยอะ แต่เหมือนกลายเป็นคนเบื่ออาหารไปแล้ว
อยากออกกำลังกาย ไปฟิตเนส ก็ไม่กล้า ก็ทำไม่ได้
รู้ตัวเองนะ แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย
คิดว่าปีใหม่นี้จะพยายามให้มากกว่าเดิม จะต้องเริ่มต้นใหม่ ต้องเป็นคนใหม่ให้ได้ครับ
ปล.ขออนุญาตแท็กห้องโรคซึมเศร้า เพราะจากที่อ่านๆดูแล้ว ผมคงจะเสี่ยงหรืออาจจะเป็นโรคนี้ไปแล้วมั้งครับ
คนที่ไม่เคยมีความมั่นใจในตัวเองเลย
ผมเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง จนตอนนี้คิดว่ามันส่งผลกระทบไปกับทุกด้านในชีวิต
เรื่องรูปร่างหน้าตา
เป็นคนผิวคล้ำ สูงแต่ผอมมากกกกกก
โดนล้อจนมีฉายามาตั้งแต่ม.ต้นว่า "ผี"
ตรงนี้มั้งครับที่เป็นจุดเริ่มต้น ตอนโดนล้อเราไม่ค่อยตอบโต้ แต่มีด่ากลับบ้าง ดูอาจจะไม่มีอะไร
แต่พอโดนบ่อยๆเข้า กลายเป็นปม หลายครั้งเรามานั่งคิดว่าเราน่าเกลียดขนาดนั้นเลยหรอ
มันทำให้เราไม่มีความมั่นใจไปเลย มนุษยสัมพันธ์แย่มาก ไม่ค่อยกล้าคุยกับใครหรือออกไปเจอใครเลย
เป็นคนเงียบ ไม่สบตาใคร คุยกับเพื่อนยังไม่มองหน้า คิดมาก คิดว่าคนอื่นจะมองเรายังไง
ซึ่งก่อนหน้านี้ก็เป็นเด็กปกติทั่วไป ออกไปเล่นไปเที่ยวกับเพื่อน
แต่แบบนั้นมันก็เลยทำให้ชีวิตหลังจากนั้นเกือบทั้งหมดก็คืออยู่แต่ในห้อง อินเทอร์เน็ตก็เลยเป็นคำตอบ
เพราะมันทำให้เราไม่ต้องออกไปเจอใคร ไม่ต้องออกไปโดนล้อ
ม้นก็ทำให้กลายเป็นคนติดเกมไปโดนปริยายครับ จากที่กินน้อยอยู่แล้ว ก็ห่วงเล่นเกมเพิ่มเข้าไป
เรื่องเรียน
ไม่มีเป้าหมายอะไรเลย ม.ต้นอยู่ห้องคิงห้องควีนตลอด เกรด 3.7-3.9
พอขึ้นม.ปลาย ก็เลยเลือกต่อสายวิทย์-คณิตแบบไม่ได้คิดอะไร
แต่อ่อนเลข เคมี ฟิสิกส์ ชีวะ บวกกับช่วงที่กลายเป็นเด็กติดเกม
แต่ไม่เคยสอบตกหรือมีซ่อม แค่พอผ่าน ทำให้จบออกมาด้วยเกรด 2.7 กว่า ไม่ถึง 3
แล้วก็เลือกคณะเรียนต่อง่ายๆด้วยเหตุผลที่ว่า อะไรก็ได้ที่ไม่มีเลข กับ วิทย์
ก็เลยมาจบที่นิเทศศาสตร์ กับสาขาที่ใครรู้ก็จะถามว่าเรียนไปทำไม
พอผลแอดออกก็เตรียมตัวซิ่วเลยครับ แต่พอได้มาเรียนได้เจอเพื่อน เราก็เลยคิดว่ามันก็คงไม่แย่
ก็เลยทนเรียนต่อไปครับ อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากไปเริ่มต้นใหม่แล้วครับ
เป็นคนมนุษยสัมพันธ์แย่ จะรู้จักใครก็ยาก
แล้วก็เดจาวูครับ เราถูกล้อว่าผีๆๆๆ อีกเช่นเคย
เรื่องสุดท้ายก็คงเป็นเรื่องงาน
หลังจากที่ไม่เป้าหมายอะไรเลย จนตอนนี้ อายุ 23 แล้วครับ เรียนจบแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำงาน
หลังจากเรียนจบ เราก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องมานาน ไม่ได้ลองหางานอะไรเลย (แต่เลิกติดเกมตั้งแต่ปี 2 แล้วครับ)
อายุขนาดนี้ควรจะเข้าใจและรับอะไรได้ทำไรได้แล้วใช่ไหมครับ แต่ไม่เลย
มันกลายเป็นช่วงที่หนักที่สุด
ไม่อยากทำอะไรเลย คิดมากและคิดเยอะทุกวัน ทุกวันนี้นอนไม่หลับเลย หลับๆตื่นๆตลอด
พยายามคิดบวก มองโลกบวก แต่กลับมองตัวเองติดลบตลอด
เราจะมัวมาคิดว่า เราจะทำงานได้ไหม ความสามารถเรามีพอหรือเปล่า ทำให้ไม่ได้เริ่มหางานสักที
คนจะมองเรายังไง ไม่กล้าออกไปไหนเลย เวลาเจอคนเยอะๆจะมวนๆท้อง ออกจากบ้านนับครั้งได้
ตอนนี้เรื่องโดนล้อหมดไปละครับ
แต่ว่าสลัดปมออกไปไม่ได้ เพราะยังคงอยู่ในสภาพเดิมหรือแย่กว่าเดิม และน่าจะผอมกว่าเดิมด้วยซ้ำ
หมกตัวอยู่แต่ในห้อง เป็นคนรักษาความสะอาด แต่สิวก็ขึ้น มีรอยแผลเป็น หน้าหมอง ขอบตาดำ
เป็นรอย(คิดว่าสิว แต่ขึ้นมาทีเป็นรอยเลย)เต็มหลัง เริ่มมาขึ้นข้างหน้า
เหมือนเป็นคนที่รวมปมด้อยและความอัปลักษณ์ไว้ในตัว
มีความคิดหลายครั้งที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ไปหาหมอ ก็โดนเลี้ยงไข้ ตอนนี้หน้าพังกว่าเดิม
พยายามจะกินให้เยอะ แต่เหมือนกลายเป็นคนเบื่ออาหารไปแล้ว
อยากออกกำลังกาย ไปฟิตเนส ก็ไม่กล้า ก็ทำไม่ได้
รู้ตัวเองนะ แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย
คิดว่าปีใหม่นี้จะพยายามให้มากกว่าเดิม จะต้องเริ่มต้นใหม่ ต้องเป็นคนใหม่ให้ได้ครับ
ปล.ขออนุญาตแท็กห้องโรคซึมเศร้า เพราะจากที่อ่านๆดูแล้ว ผมคงจะเสี่ยงหรืออาจจะเป็นโรคนี้ไปแล้วมั้งครับ