สวัสดีค่ะ หนูไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง เเต่มันอาจจะงงๆหน่อย ทนๆอ่านหน่อยนะคะ ยิ้ม หนูเคยตั้งกระทู้เกี่ยวกับปัญหาชีวิตมาเเล้ว
ตอนนี้มันก็ยังเป็นปัญหา ซ้ำๆ เดิมๆ เหมือน เดจาวู เดือนหน้าหนูจะขึ้นม.3 เเล้วค่ะ ครอบครัวหนูมี 5 คน มียาย มีพี่ชาย พี่สาว แม่ เเละหนู พ่อหนูเสียตอนหนูอยู่ ป.6 มันเริ่มมาจาก หลังจากที่พ่อเสีย แม่ก็หาเงินคนเดียว แม่จะหงุดหงิดง่ายเป็นธรรมดา ตอนนั้นหนูก็ยังเด็ก ยังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไป แม่ทำอาชีพขายของ ช่วงหลังๆมานี้ของขายไม่ค่อยดี ทำให้เงินไม่ค่อยทัน เเม่ต้องผ่อนค่ารถ เเล้วหนี้นิดหน่อย เเล้วก็มีค่าเทอมหนู ส่วนพี่สาวเรียนจบเเล้วค่ะ พี่เรียนครู พี่ชายอยู่ปี 3 เเต่พี่ได้ทุน ค่าเทอมหนูสำหรับคนแถวๆบ้านมันเเพลงอยู่ 14000บาท หนูเคยคุยกับเเม่ ว่าย้ายโรงเรียนดีมั้ยมันเเพง แม่บอกว่าไม่เป็นไรซื้อสังคมให้ลูก ปล.โรงเรียนเก่าเราประวัติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จากนั้นเเม่ก็อารมณ์เสียใส่บ้อยๆ แบบมันน่ากลัว สมมติถ้านั่งกันอยู๋กับพี่ๆ เวลาเราพูดอะไรเเม่ชอบบอกว่า
อย่ามายุ่งกูเป็นเเม่ ไม่มีสิทธ์ เจอคำพูดพวกนี้บ่อยมาก ทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นเด็กมีปัญหา เราชอบทะเลาะกับยาย เพราะตอนพ่ออยูายายชอบด่าพ่อลับหลังให้เราได้ยิน จนตอนนี้พ่อเสีย ยายชอบด่าเราว่า สันดานเปรตๆ อาจจะเป้นเพราะหนูชอบเถียงยายมั้งค่ะ เเต่ไม่ได้เถียงเเรงขาดนั้น ยายเป็นคนทีอบใช้งานเยี่ยงทาส พอเราทำไม่ได้ หรือ เราทำเฉย ยายก็อ้างถึงพ่อตลอด ปล.ยายชอบด่าเจ็บ ตัดมาที่พี่สาวเราบ้างค่ะ พี่สาวชอบเหวี่ยงใส่เรา เเต่เราทำอะไรไม่ได้ เพราะ เวลาที่พี่ดกรธพี่เหมือนคนสติหลุด น่ากลัวมากๆ เวลาอญู๋๕นเดียวพี่ชอบรีดเเขนตัวเอง บางทีเวลาอยู๋บ้านสองคน ก็เจอเศษบุหรี่ในห้องพี่
เวลาแม่เครียดมากๆ แม่จะร้องไห้ เเล้วชอบบอกว่าอยากตาย บอกว่าตัวเองบ้า พี่สาวเราเคยคิดที่จะฆ่าตัวตายเเต่ไม่ตาย ไม่มีใครรู้ เราเลยรู้สึกนอยด์นิดๆทำไมเราถึงเกิดมาเป็นแบบนี้ แอบอิจฉาบ้านอื่นๆที่เค้าแฮปปี้กว่าเรา อยากได้อะไรได้ อยากไปเที่ยวไหนได้ไป เราโชคดีที่มีเพื่อนดี เรามีเพื่อนไม่เยอะ อาจจะเพราะเราเป็นเด็กมีปัญหามั้ง เราเลยเฉยๆ เเต่ก็เสียใจเเหละ เพื่อนที่เราไว้ใจจริงๆมีเเค่ 2-3 คนเอง เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ ปรึกษาได้ทุกเรื่อง
พักหลังมานี้คือช่วงปิดเทอม เราเจอปัญหาแบบนี้บ่อยมาก เราร้องหาพ่อทุกวันเลย ต้องเเอบร้องคนเดียวกับเสื้อพ่อ เพราะถ้าแม่ได้ยินเดี๋ยวเเม่ตี เราเคยคิดว่าเราอยากตาย เเต่ก็บาปไง เราลองไปอ่านกระทู้อื่นๆที่เค้ามีปัญหาคล้ายๆเรา มีบางคนเเย่กว่าเราเค้ายังผ่านมาได้ เราก็มีกำลังใจขึ้นมานิดนึง บางอันบอกว่า การศึกษาจะยกระดับชีวิตได้ เราเลยตั้งใจว่าจะเรียนให้สูงๆ เลยแอบหาที่เรียนไว้บ้างๆ ตอนม.4 เเต่เราไม่ตังค์ไปติวไม่กล้าขอแม่ด้วย เลยอยากให้เพื่อนๆแนะนำว่าเราควรทำไง หากเจอปัญหาพวกนี้บ่อยๆ เเละควรทำยังไงกับการกำหนดชีวิตเราดี เราไม่รู้ว่าเราตั้งกระทู้นี้ไปทำไมแต่เราอยากระบายเเละอยากได้ความคิดเห็นที่หลากหลายมั้ง อย่างน้อยได้พูดออกไปกับคนที่มีวุฒิภาวะสูงกว่าเรา อาจจะให้คำแนะนำได้ดีกว่าเเหละ
(แต่เเม่เราก็ใจดีอยู่นะ เราติดค่ายๆหนึ่งด้วย เป็นค่ายทำโครงงาน เเล้วก็มีทุนให้ สนุกดี อีกอย่าง เราว่าเราน่าจะเป็นคนร่าเริงอยู่นะ )
ปล.การเรียนเราไม่ได้แย่นะ เเต่ก็ไม่ได้เก่ง
ขอบคุณค่ะ
มีเพื่อนมีครอบครัวเเต่ก็เหงามากๆ
ตอนนี้มันก็ยังเป็นปัญหา ซ้ำๆ เดิมๆ เหมือน เดจาวู เดือนหน้าหนูจะขึ้นม.3 เเล้วค่ะ ครอบครัวหนูมี 5 คน มียาย มีพี่ชาย พี่สาว แม่ เเละหนู พ่อหนูเสียตอนหนูอยู่ ป.6 มันเริ่มมาจาก หลังจากที่พ่อเสีย แม่ก็หาเงินคนเดียว แม่จะหงุดหงิดง่ายเป็นธรรมดา ตอนนั้นหนูก็ยังเด็ก ยังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไป แม่ทำอาชีพขายของ ช่วงหลังๆมานี้ของขายไม่ค่อยดี ทำให้เงินไม่ค่อยทัน เเม่ต้องผ่อนค่ารถ เเล้วหนี้นิดหน่อย เเล้วก็มีค่าเทอมหนู ส่วนพี่สาวเรียนจบเเล้วค่ะ พี่เรียนครู พี่ชายอยู่ปี 3 เเต่พี่ได้ทุน ค่าเทอมหนูสำหรับคนแถวๆบ้านมันเเพลงอยู่ 14000บาท หนูเคยคุยกับเเม่ ว่าย้ายโรงเรียนดีมั้ยมันเเพง แม่บอกว่าไม่เป็นไรซื้อสังคมให้ลูก ปล.โรงเรียนเก่าเราประวัติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จากนั้นเเม่ก็อารมณ์เสียใส่บ้อยๆ แบบมันน่ากลัว สมมติถ้านั่งกันอยู๋กับพี่ๆ เวลาเราพูดอะไรเเม่ชอบบอกว่า
อย่ามายุ่งกูเป็นเเม่ ไม่มีสิทธ์ เจอคำพูดพวกนี้บ่อยมาก ทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นเด็กมีปัญหา เราชอบทะเลาะกับยาย เพราะตอนพ่ออยูายายชอบด่าพ่อลับหลังให้เราได้ยิน จนตอนนี้พ่อเสีย ยายชอบด่าเราว่า สันดานเปรตๆ อาจจะเป้นเพราะหนูชอบเถียงยายมั้งค่ะ เเต่ไม่ได้เถียงเเรงขาดนั้น ยายเป็นคนทีอบใช้งานเยี่ยงทาส พอเราทำไม่ได้ หรือ เราทำเฉย ยายก็อ้างถึงพ่อตลอด ปล.ยายชอบด่าเจ็บ ตัดมาที่พี่สาวเราบ้างค่ะ พี่สาวชอบเหวี่ยงใส่เรา เเต่เราทำอะไรไม่ได้ เพราะ เวลาที่พี่ดกรธพี่เหมือนคนสติหลุด น่ากลัวมากๆ เวลาอญู๋๕นเดียวพี่ชอบรีดเเขนตัวเอง บางทีเวลาอยู๋บ้านสองคน ก็เจอเศษบุหรี่ในห้องพี่
เวลาแม่เครียดมากๆ แม่จะร้องไห้ เเล้วชอบบอกว่าอยากตาย บอกว่าตัวเองบ้า พี่สาวเราเคยคิดที่จะฆ่าตัวตายเเต่ไม่ตาย ไม่มีใครรู้ เราเลยรู้สึกนอยด์นิดๆทำไมเราถึงเกิดมาเป็นแบบนี้ แอบอิจฉาบ้านอื่นๆที่เค้าแฮปปี้กว่าเรา อยากได้อะไรได้ อยากไปเที่ยวไหนได้ไป เราโชคดีที่มีเพื่อนดี เรามีเพื่อนไม่เยอะ อาจจะเพราะเราเป็นเด็กมีปัญหามั้ง เราเลยเฉยๆ เเต่ก็เสียใจเเหละ เพื่อนที่เราไว้ใจจริงๆมีเเค่ 2-3 คนเอง เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ ปรึกษาได้ทุกเรื่อง
พักหลังมานี้คือช่วงปิดเทอม เราเจอปัญหาแบบนี้บ่อยมาก เราร้องหาพ่อทุกวันเลย ต้องเเอบร้องคนเดียวกับเสื้อพ่อ เพราะถ้าแม่ได้ยินเดี๋ยวเเม่ตี เราเคยคิดว่าเราอยากตาย เเต่ก็บาปไง เราลองไปอ่านกระทู้อื่นๆที่เค้ามีปัญหาคล้ายๆเรา มีบางคนเเย่กว่าเราเค้ายังผ่านมาได้ เราก็มีกำลังใจขึ้นมานิดนึง บางอันบอกว่า การศึกษาจะยกระดับชีวิตได้ เราเลยตั้งใจว่าจะเรียนให้สูงๆ เลยแอบหาที่เรียนไว้บ้างๆ ตอนม.4 เเต่เราไม่ตังค์ไปติวไม่กล้าขอแม่ด้วย เลยอยากให้เพื่อนๆแนะนำว่าเราควรทำไง หากเจอปัญหาพวกนี้บ่อยๆ เเละควรทำยังไงกับการกำหนดชีวิตเราดี เราไม่รู้ว่าเราตั้งกระทู้นี้ไปทำไมแต่เราอยากระบายเเละอยากได้ความคิดเห็นที่หลากหลายมั้ง อย่างน้อยได้พูดออกไปกับคนที่มีวุฒิภาวะสูงกว่าเรา อาจจะให้คำแนะนำได้ดีกว่าเเหละ
(แต่เเม่เราก็ใจดีอยู่นะ เราติดค่ายๆหนึ่งด้วย เป็นค่ายทำโครงงาน เเล้วก็มีทุนให้ สนุกดี อีกอย่าง เราว่าเราน่าจะเป็นคนร่าเริงอยู่นะ )
ปล.การเรียนเราไม่ได้แย่นะ เเต่ก็ไม่ได้เก่ง
ขอบคุณค่ะ