สวัสดีครับ ผมอายุยี่สิบกว่าๆ เรียนจบแล้ว ตอนนี้ก็กำลังอยู่ในช่วงสร้างเนื้อสร้างตัว
ผมโตมากับครอบครัวเล็กๆที่อบอุ่น เราไม่เคยมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งอะไรกันจนเป็นเรื่องใหญ่โต แต่ผมกลับรู้สึกว่านิสัยของผมมันเข้ากับคนในครอบครัวไม่ได้ โดยเฉพาะพ่อแม่
ในชีวิตวัยเด็กของเด็กเกือบทุกคนจะชอบวันหยุด ไม่ว่าจะหยุด เสาร์-อาทิตย์ หรือจะวันหยุดอะไรก็ตามแต่ เพราะจะได้อยู่บ้าน ไม่ต้องไปโรงเรียน แต่สำหรับผมมันตรงกันข้าม ผมรู้สึกเบื่อตลอดที่ต้องเจอกับวันหยุด (ถ้าไม่นับตอนเด็กที่ติดการ์ตูนช่อง9) ยิ่งตอนปิดเทอมนี่แล้วใหญ่ มันนรกชัดๆ ผมเบื่อกับอะไรต่างๆที่ต้องเจอตอนอยู่บ้าน จริงๆบ้านควรเป็นที่ที่เราอยู่แล้วสงบใจที่สุด แต่มันไม่เคยเป็นสำหรับผม ผมรู้สึกมีความสุขที่ได้ไปเจอสิ่งต่างๆ ได้ไปใช้ชีวิตข้างนอก มากกว่าที่จะอยู่บ้าน จริงๆผมเกลียดการตื่นเช้ามากนะ แต่ตอนเด็กๆผมยินดีตื่นแต่เช้ามืดเพื่อไปโรงเรียน มากกว่าจะนอนตื่นสายอยู่บ้าน และผมก็ใช้ชีวิตด้วยความรู้สึกแบบนี้มาตลอด ตั้งแต่ประถม จนกระทั่งเรียนมหาลัย
คือปัญหามันค่อยๆก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่บ้านผมเนี่ย เราจะแสดงออกถึงความรักกันอย่างเปิดเผยมาตลอด เช่น บอกรักกัน หอมแก้ม กอดกัน หรืออะไรต่างๆ เพราะแม่ผมมีแนวคิดว่า ครอบครัวที่อบอุ่นเขาจะทำอย่างนี้กัน และโตไปลูกจะได้ซึมซับ แต่ผมกลับไม่เป็นแบบนั้น ผมเป็นคนไม่ชอบพูดมาก และก็ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกมาตั้งแต่เด็ก และที่บ้านผมก็ดูจะมีปัญหากับเรื่องพวกนี้ ครอบครัวผมต้องการให้ผมแสดงออกถึงความรู้สึกมากกว่านี้ เพราะเขาบอกว่านี่คือกำลังใจที่เราจะมีให้กันได้ในครอบครัว จริงๆผมเข้าใจนะ แต่ผมไม่สามารถแก้นิสัยนี้ได้ ผมเกิดมาเป็นแบบนี้
ต้องบอกว่าที่บ้านผมเป็นคนเรียบร้อยกันหมด พ่อก็เป็นพุทธศาสนิกชนที่ดี แม่ก็จะพูดเยอะตามสไตล์แม่ทั่วไป แต่ก็เป็นแม่บ้านอยู่บ้าน รักบ้าน รักครอบครัว ส่วนพี่ผมก็จะเนิร์ดๆหน่อย แต่ผมดันตรงกันข้ามหมดเลย ผมเป็นคนไม่เรียบร้อย ผมไม่ได้นับถือศาสนาและก็จะอึดอัดมากเวลาที่บ้านชวนไปวัด ผมเป็นคนไม่เรียบร้อย และก็อึดอัดมากเวลาต้องจัดบ้านให้เป็นระเบียบตลอดเวลา และ ผมสูบบุหรี่ พอที่บ้านรู้ก็ไม่โอเคกับมันมากๆ ตอนนั้นแม่ผมมองหน้าผม แม่ร้องไห้ และบอกว่าเสียใจที่ลูกทำแบบนี้ ผมน้ำตาไหล ผมเสียใจที่เห็นแม่เสียใจ แต่ก็เสียใจที่เขาบอกให้ผมเลิก มากกว่าจะทำความเข้าใจ
ผมรู้สึกว่าเวลาอยู่บ้านผมไม่สามารถเป็นตัวเองได้ ทั้งๆที่มันคือที่ที่เราควรเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุด ผมรู้สึกว่าผมไม่สามารถคุย หรือปรึกษาอะไรกับคนในครอบครัวได้ เพราะชีวิตเราไม่เหมือนกัน แนวคิด ทัศนคติต่างๆ ของเราก็ต่างกัน
จริงๆผมพยายามแก้นิสัยหลายอย่างๆ แต่บางอย่างมันแก้ไม่ได้ มันเป็นมากกว่านิสัย และสุดท้ายผมก็ทำใจรับได้ว่า มันไม่ได้เป็นปัญหาที่นิสัย แต่ปัญหาคือตัวผมเองที่เป็นแบบนี้ ผมเกิดมาเป็นแบบนี้ นิสัยผมไม่เหมือนกับคนในครอบครัว
ผมคิดว่าผมควรออกไปอยู่คนเดียว ผมรักพ่อกับแม่ แต่บางทีรักกันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันก็ได้ มันอาจจะดีกว่า คือเอาจริงๆถ้าเป็นแฟนกัน เราคงบอกเลิกกัน ด้วยเหตุผลที่ว่าเราเข้ากันไม่ได้ไปแล้วแหละ ฮ่าๆ
ใครเคยมีความรู้สึกนี้ก่อตัวขึ้นมาในใจบ้างไหมครับ? การที่เราไม่เหมือนคนอื่นๆในครอบครัว แต่มันแก้ไม่ได้ เพราะเราเป็นแบบนี้จริงๆ และคุณดีลกับมันยังไงบ้างครับ?
ปล. จริงๆมันมีอีกหลายอย่าง หลายเหตุผลเลยแหละครับ แต่ผมไม่รู้จะพิมพ์ไงให้หมด ผมพิมพ์ไปก็งงไป ไม่ค่อยได้เล่าเรื่องอะไรแบบนี้เท่าไหร่
คุณเคยรู้สึกไหมว่า นิสัยเราไม่เหมือนกับคนอื่นๆในครอบครัว
ผมโตมากับครอบครัวเล็กๆที่อบอุ่น เราไม่เคยมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งอะไรกันจนเป็นเรื่องใหญ่โต แต่ผมกลับรู้สึกว่านิสัยของผมมันเข้ากับคนในครอบครัวไม่ได้ โดยเฉพาะพ่อแม่
ในชีวิตวัยเด็กของเด็กเกือบทุกคนจะชอบวันหยุด ไม่ว่าจะหยุด เสาร์-อาทิตย์ หรือจะวันหยุดอะไรก็ตามแต่ เพราะจะได้อยู่บ้าน ไม่ต้องไปโรงเรียน แต่สำหรับผมมันตรงกันข้าม ผมรู้สึกเบื่อตลอดที่ต้องเจอกับวันหยุด (ถ้าไม่นับตอนเด็กที่ติดการ์ตูนช่อง9) ยิ่งตอนปิดเทอมนี่แล้วใหญ่ มันนรกชัดๆ ผมเบื่อกับอะไรต่างๆที่ต้องเจอตอนอยู่บ้าน จริงๆบ้านควรเป็นที่ที่เราอยู่แล้วสงบใจที่สุด แต่มันไม่เคยเป็นสำหรับผม ผมรู้สึกมีความสุขที่ได้ไปเจอสิ่งต่างๆ ได้ไปใช้ชีวิตข้างนอก มากกว่าที่จะอยู่บ้าน จริงๆผมเกลียดการตื่นเช้ามากนะ แต่ตอนเด็กๆผมยินดีตื่นแต่เช้ามืดเพื่อไปโรงเรียน มากกว่าจะนอนตื่นสายอยู่บ้าน และผมก็ใช้ชีวิตด้วยความรู้สึกแบบนี้มาตลอด ตั้งแต่ประถม จนกระทั่งเรียนมหาลัย
คือปัญหามันค่อยๆก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่บ้านผมเนี่ย เราจะแสดงออกถึงความรักกันอย่างเปิดเผยมาตลอด เช่น บอกรักกัน หอมแก้ม กอดกัน หรืออะไรต่างๆ เพราะแม่ผมมีแนวคิดว่า ครอบครัวที่อบอุ่นเขาจะทำอย่างนี้กัน และโตไปลูกจะได้ซึมซับ แต่ผมกลับไม่เป็นแบบนั้น ผมเป็นคนไม่ชอบพูดมาก และก็ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกมาตั้งแต่เด็ก และที่บ้านผมก็ดูจะมีปัญหากับเรื่องพวกนี้ ครอบครัวผมต้องการให้ผมแสดงออกถึงความรู้สึกมากกว่านี้ เพราะเขาบอกว่านี่คือกำลังใจที่เราจะมีให้กันได้ในครอบครัว จริงๆผมเข้าใจนะ แต่ผมไม่สามารถแก้นิสัยนี้ได้ ผมเกิดมาเป็นแบบนี้
ต้องบอกว่าที่บ้านผมเป็นคนเรียบร้อยกันหมด พ่อก็เป็นพุทธศาสนิกชนที่ดี แม่ก็จะพูดเยอะตามสไตล์แม่ทั่วไป แต่ก็เป็นแม่บ้านอยู่บ้าน รักบ้าน รักครอบครัว ส่วนพี่ผมก็จะเนิร์ดๆหน่อย แต่ผมดันตรงกันข้ามหมดเลย ผมเป็นคนไม่เรียบร้อย ผมไม่ได้นับถือศาสนาและก็จะอึดอัดมากเวลาที่บ้านชวนไปวัด ผมเป็นคนไม่เรียบร้อย และก็อึดอัดมากเวลาต้องจัดบ้านให้เป็นระเบียบตลอดเวลา และ ผมสูบบุหรี่ พอที่บ้านรู้ก็ไม่โอเคกับมันมากๆ ตอนนั้นแม่ผมมองหน้าผม แม่ร้องไห้ และบอกว่าเสียใจที่ลูกทำแบบนี้ ผมน้ำตาไหล ผมเสียใจที่เห็นแม่เสียใจ แต่ก็เสียใจที่เขาบอกให้ผมเลิก มากกว่าจะทำความเข้าใจ
ผมรู้สึกว่าเวลาอยู่บ้านผมไม่สามารถเป็นตัวเองได้ ทั้งๆที่มันคือที่ที่เราควรเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุด ผมรู้สึกว่าผมไม่สามารถคุย หรือปรึกษาอะไรกับคนในครอบครัวได้ เพราะชีวิตเราไม่เหมือนกัน แนวคิด ทัศนคติต่างๆ ของเราก็ต่างกัน
จริงๆผมพยายามแก้นิสัยหลายอย่างๆ แต่บางอย่างมันแก้ไม่ได้ มันเป็นมากกว่านิสัย และสุดท้ายผมก็ทำใจรับได้ว่า มันไม่ได้เป็นปัญหาที่นิสัย แต่ปัญหาคือตัวผมเองที่เป็นแบบนี้ ผมเกิดมาเป็นแบบนี้ นิสัยผมไม่เหมือนกับคนในครอบครัว
ผมคิดว่าผมควรออกไปอยู่คนเดียว ผมรักพ่อกับแม่ แต่บางทีรักกันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันก็ได้ มันอาจจะดีกว่า คือเอาจริงๆถ้าเป็นแฟนกัน เราคงบอกเลิกกัน ด้วยเหตุผลที่ว่าเราเข้ากันไม่ได้ไปแล้วแหละ ฮ่าๆ
ใครเคยมีความรู้สึกนี้ก่อตัวขึ้นมาในใจบ้างไหมครับ? การที่เราไม่เหมือนคนอื่นๆในครอบครัว แต่มันแก้ไม่ได้ เพราะเราเป็นแบบนี้จริงๆ และคุณดีลกับมันยังไงบ้างครับ?
ปล. จริงๆมันมีอีกหลายอย่าง หลายเหตุผลเลยแหละครับ แต่ผมไม่รู้จะพิมพ์ไงให้หมด ผมพิมพ์ไปก็งงไป ไม่ค่อยได้เล่าเรื่องอะไรแบบนี้เท่าไหร่