เรื่องมีอยู่ว่า..
เราเคยเจอคน คนนึงที่เรารักเขามาก แต่กลับทำในสิ่งที่ไม่ดีใส่เขาตอนนั้นอยากทำให้เขาเกลียดเรา แล้วเขาก็เกลียดเราจริงๆ ถ้าย้อนเวลาไปได้อยากจะแก้ไขในสิ่งที่ทำผิดพลั่งลงไป แต่ก็นั้นแหละที่เรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว นี่ก็ผ่านมาจะ 2 ปีแล้วเรายังไม่ลืมเรื่องเขาเลยยังวนเวียนอยู่ในความทรงจำทุกๆ ครั้งนี่นึกถึง ไม่ว่าเวลาไปในสถานที่ ที่เคยไปก็จะมีภาพนั้นมาวนเวียนอยู่ในหัวเสมอ เรายังจำได้ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันและทุกอย่างที่เป็นตัวเขา เราไม่เข้าใจทำไมมันยากที่จะลืม ยิ่งเวลาไปร้านเหล้ามันทำให้เรารู้สึกคิดถึงเขามากกว่าเดิมเพราะเราชอบไปดื่มด้วยกันบ่อยๆ จนทุกวันนี้เราแทบไม่อยากเข้าร้านเหล้า เพราะไม่อยากนึกถึงเขา เหมือนเขาเป็นคนที่สอนให้เรารู้จักกับความรักต่อจากพ่อแม่ที่มีให้มา เรารู้สึกว่าเรานี่มันโง่จริงๆ ทั้งๆ ที่อยากดูแลเขาสุดท้ายต้องปล่อยให้เขาไปพบเจอคนที่ดีกว่า เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาซะเลย ตอนนี้เราเองก็รู้นะว่าเขาคงเกลียดเรามากจริงๆ มันเลยยากที่เราจะเข้าไปคุยเข้าไปทักทาย เพราะเขาเองก็มีคนที่เขารักอยู่แล้ว เราเองก็มีคนที่เราต้องดูแลมากกว่าคนในความคิด แต่เพราะอะไรนะเราถึงไม่ลืมเขาสักทีเหมือนติดอยู่ในวังวล เดิมๆ เหมือนพยายามวิ่งหนีเงาของตัวเอง เหมือนเราเดิมออกมาไกลแสนไกล แต่สุดท้ายแล้วเราดันเดินเป็นวงกลม ..
"เคยเป็นแบบไหน... ก็คงต้องเป็นแบบนั้น"
ใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ มาพูดคุยแบ่งปันความรู้สึกกันนะ
https://www.youtube.com/watch?v=bYGfv-q8ECE 
คุณเคยรู้สึกคิดถึงใครบางคน...ที่เราปล่อยให้เขาหายจากเราไปบ้างหรือเปล่า ?
เราเคยเจอคน คนนึงที่เรารักเขามาก แต่กลับทำในสิ่งที่ไม่ดีใส่เขาตอนนั้นอยากทำให้เขาเกลียดเรา แล้วเขาก็เกลียดเราจริงๆ ถ้าย้อนเวลาไปได้อยากจะแก้ไขในสิ่งที่ทำผิดพลั่งลงไป แต่ก็นั้นแหละที่เรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว นี่ก็ผ่านมาจะ 2 ปีแล้วเรายังไม่ลืมเรื่องเขาเลยยังวนเวียนอยู่ในความทรงจำทุกๆ ครั้งนี่นึกถึง ไม่ว่าเวลาไปในสถานที่ ที่เคยไปก็จะมีภาพนั้นมาวนเวียนอยู่ในหัวเสมอ เรายังจำได้ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันและทุกอย่างที่เป็นตัวเขา เราไม่เข้าใจทำไมมันยากที่จะลืม ยิ่งเวลาไปร้านเหล้ามันทำให้เรารู้สึกคิดถึงเขามากกว่าเดิมเพราะเราชอบไปดื่มด้วยกันบ่อยๆ จนทุกวันนี้เราแทบไม่อยากเข้าร้านเหล้า เพราะไม่อยากนึกถึงเขา เหมือนเขาเป็นคนที่สอนให้เรารู้จักกับความรักต่อจากพ่อแม่ที่มีให้มา เรารู้สึกว่าเรานี่มันโง่จริงๆ ทั้งๆ ที่อยากดูแลเขาสุดท้ายต้องปล่อยให้เขาไปพบเจอคนที่ดีกว่า เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาซะเลย ตอนนี้เราเองก็รู้นะว่าเขาคงเกลียดเรามากจริงๆ มันเลยยากที่เราจะเข้าไปคุยเข้าไปทักทาย เพราะเขาเองก็มีคนที่เขารักอยู่แล้ว เราเองก็มีคนที่เราต้องดูแลมากกว่าคนในความคิด แต่เพราะอะไรนะเราถึงไม่ลืมเขาสักทีเหมือนติดอยู่ในวังวล เดิมๆ เหมือนพยายามวิ่งหนีเงาของตัวเอง เหมือนเราเดิมออกมาไกลแสนไกล แต่สุดท้ายแล้วเราดันเดินเป็นวงกลม ..
"เคยเป็นแบบไหน... ก็คงต้องเป็นแบบนั้น"
ใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ มาพูดคุยแบ่งปันความรู้สึกกันนะ
https://www.youtube.com/watch?v=bYGfv-q8ECE