บันทึกการเดินทางไปทำพาสปอร์ตครั้งที่ 1 วันที่ 29 ธันวาคม 2560
โพสต์นี้ไม่มีสาระ ถ้าจะหาสาระ ข้ามโพสต์ได้เลยจ้า
…เหตุเกิดที่บขส.3 ขอนแก่น [ ก่อนหน้านี้ขอไม่พูดถึง เพราะไม่ใช่ประเด็นหลักของโพสต์นี้ ]
พอลงรถเสร็จเราก็รีบเดินไปหาสองแถว เพื่อที่จะต่อรถไปกงศุล ก็จัดแจงเดินไปถามว่าต้องไปสายไหน สรุปคือ เราขึ้นรถสองแถว 22 สีเหลือง ก่อนขึ้นก็ย้ำแล้วว่าจะลงที่กงศุล น่าจอดให้หน่อยนะคะ หนูไม่รู้ทาง มาเป็นครั้งแรก แกก็ตอบ โอเคๆเดี๋ยวพอถึงจะจอดให้ ขึ้นไปรอได้เลย
เราก็ขึ้นไปรอ ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ บ่ายสองกว่าๆ ยังไม่ถึงครึ่ง นี่ก็…เออ โอเค ทันอยู่หรอก [ กงศุลปิด 16:30น. ] นั่งไปเรื่อยๆ ปรากฎว่าได้ออกรถประมาณ 14:45น. เราก็ไม่ได้อะไร เพราะยังไงเวลาก็ทันอยู่แล้ว
ระหว่างรถกำลังขับไปคนก็เริ่มขึ้นมาเรื่อยๆๆจนเต็มคัน ตอนนั้นคือมองไม่เห็นทางแล้ว เพราะรถแน่นมาก ขยับตัวก็แทบจะไม่ได้
เวลาก็ไป…ผ่านไป…และผ่านไป เราก็เอ๊ะ ทำไมนานจัง หยิบโทรศัพท์มาดู 15:48น. ห้ะ นานไปมั้ยยย ไม่น่าาาา ก็รถมันติดนี่
อยู่ๆความคิดเปิดจีพีเอสก็บันเจิดขึ้นมา อีกกี่โลน้ออออ ปรากฎว่า อีก20ม.จะถึงแล้ว แต่รถไม่มีทีท่าว่าจะจอดเลย เราก็งง อ้าว ทำไมไม่จอด คิดในแง่ดี หรือจีพีเอสบอกผิดวะ
จนผ่านไปอีกประมาณ 1 กิโล เราเลยเคาะกระจกบอกคนขับ ปรากฎว่า พอเราเคระปุ๊บ คนขับหันมา คนที่นั่งข้างหน้าก็หันมา แล้วเค้าก็หันหนี พร้อมกับส่ายหน้า[ คนขับ ]
อ้าววว
ละ ทำไงดีวะ ตอนนั้นลนมาก สักพัก รถก็จอด เอี๊ยดดดดดดดดดดด คนขับก็เรียกเราลงไป
เรา: ถึงแล้วหรอคะ
คนขับ: เลยมาแล้ว เดี๋ยวข้ามถนนไปนะ แล้วรอรถคันสีเหลือง ไม่คิดเงินหรอก
พอเท่านั้นแหละค่ะ เขาก็ออกรถไปแบบไม่แยแสเราเลย ตอนนั้นน้ำตาเริ่มาแล้ว มองนาฬิกาก็ 16:03น. รถก็เยอะๆ กว่าจะข้ามได้
เราทั้งข้ามถนนทั้งร้องไห้ สงสารตัวเอง รอรถไปประมาณ 10นาที ถ้าไม่ทำอะไรมีหวังไม่ทันแน่ๆ เราเลยตัดสินใจ เดินค่ะ🤬 [ เปิดจีพีเอสดูตอนนั้นเราห่างจากกงศุล 6.7กม. เราก็เออ เดินๆไปเผื่อมีรถผ่านมา
ปรากฎว่าแถวนั้นไม่มีรถโดยสารผ่านมาเลยค่ะ โบกรถขอให้คนช่วยก็ไม่มีใครจอดเลย เราเดินไปได้โลกว่าๆ แดดร้อนๆ ปรากฎว่าเราจะเป็นลม ตอนนั้นมีรถ10ล้อ คันสีเขียวๆผ่านมา เราควักเรียกเค้า เหมือนเราพอมีบุญค่ะ เค้าจอด ✌🏻 เรารวมแรงฮึดสุดท้ายวิ่งไปหาเขา เขนก็ใจดีนะคะ ถามว่ามาจากไหนจะไปไหน เขาเลยอาสาไปส่ง ตอนนั้นคิดอยู่อย่างเดียวคือต้องไปให้ทันเท่านั้น
แต่มันก็ไม่ทันหรอกค่ะ แต่มันตื้นตัน แกเลยว่ากลับบ้านเลยเราะ มันค่ำ มันอันตราย แกเลยพาเรามาส่งที่บขส.3 ก่อนลงรถแกยังถามด้วยนะคะ ว่ากินอะไรหรือยังมพร้อมทั้งให้กาแฟมาด้วย 1กระป๋อง ซึ้งใจไม่หาย ลืมถามแกเลยว่าแกชื่ออะไร แต่ยังไงหนูก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
ปล.อย่าไว้ใจใครง่ายๆนะคะ บางทีอาจไม่โชคดีเหมือนเราเน้ออออออ
ปล. รูปแทรกไม่ได้ เน็ตไม่แรงพอ วันหลังจะมาลงให้นะคะ
ทำพาสปอร์ต…ครั้งแรก
โพสต์นี้ไม่มีสาระ ถ้าจะหาสาระ ข้ามโพสต์ได้เลยจ้า
…เหตุเกิดที่บขส.3 ขอนแก่น [ ก่อนหน้านี้ขอไม่พูดถึง เพราะไม่ใช่ประเด็นหลักของโพสต์นี้ ]
พอลงรถเสร็จเราก็รีบเดินไปหาสองแถว เพื่อที่จะต่อรถไปกงศุล ก็จัดแจงเดินไปถามว่าต้องไปสายไหน สรุปคือ เราขึ้นรถสองแถว 22 สีเหลือง ก่อนขึ้นก็ย้ำแล้วว่าจะลงที่กงศุล น่าจอดให้หน่อยนะคะ หนูไม่รู้ทาง มาเป็นครั้งแรก แกก็ตอบ โอเคๆเดี๋ยวพอถึงจะจอดให้ ขึ้นไปรอได้เลย
เราก็ขึ้นไปรอ ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ บ่ายสองกว่าๆ ยังไม่ถึงครึ่ง นี่ก็…เออ โอเค ทันอยู่หรอก [ กงศุลปิด 16:30น. ] นั่งไปเรื่อยๆ ปรากฎว่าได้ออกรถประมาณ 14:45น. เราก็ไม่ได้อะไร เพราะยังไงเวลาก็ทันอยู่แล้ว
ระหว่างรถกำลังขับไปคนก็เริ่มขึ้นมาเรื่อยๆๆจนเต็มคัน ตอนนั้นคือมองไม่เห็นทางแล้ว เพราะรถแน่นมาก ขยับตัวก็แทบจะไม่ได้
เวลาก็ไป…ผ่านไป…และผ่านไป เราก็เอ๊ะ ทำไมนานจัง หยิบโทรศัพท์มาดู 15:48น. ห้ะ นานไปมั้ยยย ไม่น่าาาา ก็รถมันติดนี่
อยู่ๆความคิดเปิดจีพีเอสก็บันเจิดขึ้นมา อีกกี่โลน้ออออ ปรากฎว่า อีก20ม.จะถึงแล้ว แต่รถไม่มีทีท่าว่าจะจอดเลย เราก็งง อ้าว ทำไมไม่จอด คิดในแง่ดี หรือจีพีเอสบอกผิดวะ
จนผ่านไปอีกประมาณ 1 กิโล เราเลยเคาะกระจกบอกคนขับ ปรากฎว่า พอเราเคระปุ๊บ คนขับหันมา คนที่นั่งข้างหน้าก็หันมา แล้วเค้าก็หันหนี พร้อมกับส่ายหน้า[ คนขับ ]
อ้าววว
เรา: ถึงแล้วหรอคะ
คนขับ: เลยมาแล้ว เดี๋ยวข้ามถนนไปนะ แล้วรอรถคันสีเหลือง ไม่คิดเงินหรอก
พอเท่านั้นแหละค่ะ เขาก็ออกรถไปแบบไม่แยแสเราเลย ตอนนั้นน้ำตาเริ่มาแล้ว มองนาฬิกาก็ 16:03น. รถก็เยอะๆ กว่าจะข้ามได้
เราทั้งข้ามถนนทั้งร้องไห้ สงสารตัวเอง รอรถไปประมาณ 10นาที ถ้าไม่ทำอะไรมีหวังไม่ทันแน่ๆ เราเลยตัดสินใจ เดินค่ะ🤬 [ เปิดจีพีเอสดูตอนนั้นเราห่างจากกงศุล 6.7กม. เราก็เออ เดินๆไปเผื่อมีรถผ่านมา
ปรากฎว่าแถวนั้นไม่มีรถโดยสารผ่านมาเลยค่ะ โบกรถขอให้คนช่วยก็ไม่มีใครจอดเลย เราเดินไปได้โลกว่าๆ แดดร้อนๆ ปรากฎว่าเราจะเป็นลม ตอนนั้นมีรถ10ล้อ คันสีเขียวๆผ่านมา เราควักเรียกเค้า เหมือนเราพอมีบุญค่ะ เค้าจอด ✌🏻 เรารวมแรงฮึดสุดท้ายวิ่งไปหาเขา เขนก็ใจดีนะคะ ถามว่ามาจากไหนจะไปไหน เขาเลยอาสาไปส่ง ตอนนั้นคิดอยู่อย่างเดียวคือต้องไปให้ทันเท่านั้น
แต่มันก็ไม่ทันหรอกค่ะ แต่มันตื้นตัน แกเลยว่ากลับบ้านเลยเราะ มันค่ำ มันอันตราย แกเลยพาเรามาส่งที่บขส.3 ก่อนลงรถแกยังถามด้วยนะคะ ว่ากินอะไรหรือยังมพร้อมทั้งให้กาแฟมาด้วย 1กระป๋อง ซึ้งใจไม่หาย ลืมถามแกเลยว่าแกชื่ออะไร แต่ยังไงหนูก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
ปล.อย่าไว้ใจใครง่ายๆนะคะ บางทีอาจไม่โชคดีเหมือนเราเน้ออออออ
ปล. รูปแทรกไม่ได้ เน็ตไม่แรงพอ วันหลังจะมาลงให้นะคะ