แป๊ป 1 ปีก็จะหมดไปอีกแล้วครับ ปีนี้ได้ทำอะไรหลายอย่าง งานหลายงาน เช่น เสิร์ฟอาหาร รู้จักคุยกับลูกค้า ปฏิสัมพันธ์กับพนักงานร่วมกัน แต่ก็รู้สึกอึดอัดเพราะตัวเราเองเป็นผู้ชายคนเดียว และพึ่งเข้าใหม่ด้วย คุยไม่ค่อยเป็นเท่าไร พอมีปัญหาเกียวกับ เสิร์ฟผิดโต๊ะ ออเดอร์ผิด เราก็จะโดนเพ่งเล็งต่อเพื่อนพนักงานก่อนเลย แต่ก็ไม่อยากพูดอะไรมากเพราะเราก็เสิร์ฟผิดจริงๆ (เอ๊า!!! ก็คนใหม่น้อ จะให้ทำงานแล้วจำได้เลยรึไง)
ต่อมา
ก็ไปทำงานโรงงาน รู้สึกดีใจเพราะชอบงานที่เกี่ยวกับเทคโนโลยี แต่ก็ไม่วาย เน้อ!! ที่ไหนก็เหมือนกัน เจอเพื่อนพนักงานแบบเดิม แล้วก็เป็นเราอีกนั่นแหละที่เป็นผู้ชาย "น้องช่วยพี่หน่อย" ,"น้องหยิบนั่นให้หน่อย",น้องหาอันนี้ให้หน่อย คือ ก็เข้าใจน้อ ว่าผมเป็นเด็กใหม่ ไปทำงานที่ไหนก็ต้องยอม ยอมทำให้ทุกอย่าง พอเราเริ่มแข็งข้อหน่อย ไม่ช่วยหรือไม่ทำตาม (โมเมนท์นั้นผมคิดว่าถ้า เค้าทำเองมันดี หรือมันโอเครกว่า ) สกิลเรายังไม่แม่น เค้าก็จะว่าเราอย่างนุ้นอย่างนี้ ผมก็ได้แต่ครับๆ ขอโทษครับ แล้วก็ตามน้ำยอมโดนใช้เหมือนเดิม
สุดท้ายกลับมาเรียน หาอะไรที่อยากทำ โดยส่วนตัวเป็นคนชอบเรื่องเทคโนโลยี สมาร์ทโฟน ติดตั้งนู่นนี่นั้น อยากทำฮาร์ดแวร์เกี่ยวกับสมาร์ทฟาร์ม อะไรที่เกี่ยวกับงาน Embed(สมองกลฝังตัว) แต่ฝีมือความเป็นช่างไม่มีซักนิด ตอกตะปูก็เบี้ยว วัดไฟก็มือสั่น จับนู่นนี่ก็สั่น เลยหันมาเลือกเรียนเขียนโปรแกรม แต่ไม่รู้เพราะความกากของตัวเองหรือเปล่า ทำอะไรก็เห่ยมาก ทั้งๆที่เราเป็นคนกระตือรือร้นในการเรียนรู้นะ เช่น เรียนแคลคูล้ส ไม่รู้เรื่องอย่างเนี่ย ก็ไปหายืมหนังสือห้องสมุดมาอ่าน เลือกแคล 1 มาดูเห็นนิยามของลิมิต (อะไรวะเนี่ย!! อะไรค่าเข้าใกล้ศูนย์ นู่นนี่นั่น พอ!!! จบ ปิดเล่ม)
จะบอกว่าผมไม่ตั้งใจก็ได้นะครับ แต่บางครั้งผมสู้กับมันสุดๆแล้ว ล่าสุดเขียนโปรแกรมควบคุมการเปิดปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าผ่านสมาร์ทโฟน แก้โค้ดอยู่อาทิตย์หนึ่งได้ไม่ผ่านซักที (ณ ตอนนี้ 0:38 น. ของวันใหม่แล้วสินะ ก็ยังไม่ผ่าน) เลยหันมาตั้งกระทู้ปลอบใจตัวเองเล่นๆ
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ความรู้สึกปีนี้รู้สึกแย่ที่สุด หดหู่กับความไม่เอาไหนของตัวเองมากๆ หยิบจับอะไรก็ไม่ได้เรื่อง (เคยคิดว่าตัวเองเป็นโลกซึมเศร้านะ นอนไม่หลับ ปวดหัวเวลาแก้ปัญหาไม่ได้) แต่ก็พยายามคิดบวกอยู่เสมอ ปีหน้าก็เรียนจบแล้ว (ปวส.ครับ จบเร็วหน่อย คิดว่าคงไม่เรียนต่อ) ปีหน้าคงต้องเจออะไรอีกเยอะแน่ๆ เพราะอายุเราก็ต้องโตขึ้น ต้องไปหางาน (ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองถนัดด้านอะไรกันแน่เพราะทำอะไรก็เห่ยไปหมด) พ่อแม่ที่แก่ขึ้นทุกวัน สงสารพวกท่านนะ ที่คอยดูแลคนไม่เอาไหนอย่างผม แม่ผมอยากให้ผมเรียนจบสูงเพราะแกรู้ว่าผมร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ซึ่งทั้งที่รู้ว่าครอบครัวเราไม่ได้มั่งมีเท่าไร ต้นทุนในการเรียนต่อก็สูงเอาการ
ตอนนี้เหมือนแบกรับความคิดด้านลบเยอะมากครับ ไม่รู้ว่าคนที่เป็นโรคซึมเศร้ารู้สึกแบบนี้หรือเปล่า แต่ก็เอาเถอะครับที่ผมสาธยายชีวิตที่ผ่านมาหนึ่งปีมานี้
ผมแค่อยากระบายความในใจ ความคิดด้านลบ ความรู้สึกน้อยใจความสามรถตนเอง แต่ก็พยายามที่จะมองคนที่ลำบากกว่าเสมอ เช่น คนพิการ คนไร้บ้าน เพื่อไม่ให้ตัวเองคิดฟุ้งซ้านไปเรื่อย
ขอบคุณเพื่อนๆ ขอบคุณอาจารย์ ที่คอยบอกผมให้สู้อยู่เสมอ สุดท้ายขอบคุณเพื่อนชาวพันทิปทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วยนะครับ หนึ่งปีถัดไปต่อจากนี้หวังว่าชีวิตหนุ่ม 20 ต้นๆคนนี้จะได้เจอสิ่งใหม่ๆในชีวิต บ้างเน้อ (อ้าว บ่นเสร็จแล้ว ไปแก้โค้ดโปรแกรมต่อละครับ เห้อ!! )
สวัสดีครับ
อีก 1 ปีที่กำลังจะผ่านไป ท้อกับทุกสิ่งทีเข้ามาถาโถม
ต่อมา
ก็ไปทำงานโรงงาน รู้สึกดีใจเพราะชอบงานที่เกี่ยวกับเทคโนโลยี แต่ก็ไม่วาย เน้อ!! ที่ไหนก็เหมือนกัน เจอเพื่อนพนักงานแบบเดิม แล้วก็เป็นเราอีกนั่นแหละที่เป็นผู้ชาย "น้องช่วยพี่หน่อย" ,"น้องหยิบนั่นให้หน่อย",น้องหาอันนี้ให้หน่อย คือ ก็เข้าใจน้อ ว่าผมเป็นเด็กใหม่ ไปทำงานที่ไหนก็ต้องยอม ยอมทำให้ทุกอย่าง พอเราเริ่มแข็งข้อหน่อย ไม่ช่วยหรือไม่ทำตาม (โมเมนท์นั้นผมคิดว่าถ้า เค้าทำเองมันดี หรือมันโอเครกว่า ) สกิลเรายังไม่แม่น เค้าก็จะว่าเราอย่างนุ้นอย่างนี้ ผมก็ได้แต่ครับๆ ขอโทษครับ แล้วก็ตามน้ำยอมโดนใช้เหมือนเดิม
สุดท้ายกลับมาเรียน หาอะไรที่อยากทำ โดยส่วนตัวเป็นคนชอบเรื่องเทคโนโลยี สมาร์ทโฟน ติดตั้งนู่นนี่นั้น อยากทำฮาร์ดแวร์เกี่ยวกับสมาร์ทฟาร์ม อะไรที่เกี่ยวกับงาน Embed(สมองกลฝังตัว) แต่ฝีมือความเป็นช่างไม่มีซักนิด ตอกตะปูก็เบี้ยว วัดไฟก็มือสั่น จับนู่นนี่ก็สั่น เลยหันมาเลือกเรียนเขียนโปรแกรม แต่ไม่รู้เพราะความกากของตัวเองหรือเปล่า ทำอะไรก็เห่ยมาก ทั้งๆที่เราเป็นคนกระตือรือร้นในการเรียนรู้นะ เช่น เรียนแคลคูล้ส ไม่รู้เรื่องอย่างเนี่ย ก็ไปหายืมหนังสือห้องสมุดมาอ่าน เลือกแคล 1 มาดูเห็นนิยามของลิมิต (อะไรวะเนี่ย!! อะไรค่าเข้าใกล้ศูนย์ นู่นนี่นั่น พอ!!! จบ ปิดเล่ม)
จะบอกว่าผมไม่ตั้งใจก็ได้นะครับ แต่บางครั้งผมสู้กับมันสุดๆแล้ว ล่าสุดเขียนโปรแกรมควบคุมการเปิดปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าผ่านสมาร์ทโฟน แก้โค้ดอยู่อาทิตย์หนึ่งได้ไม่ผ่านซักที (ณ ตอนนี้ 0:38 น. ของวันใหม่แล้วสินะ ก็ยังไม่ผ่าน) เลยหันมาตั้งกระทู้ปลอบใจตัวเองเล่นๆ
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ความรู้สึกปีนี้รู้สึกแย่ที่สุด หดหู่กับความไม่เอาไหนของตัวเองมากๆ หยิบจับอะไรก็ไม่ได้เรื่อง (เคยคิดว่าตัวเองเป็นโลกซึมเศร้านะ นอนไม่หลับ ปวดหัวเวลาแก้ปัญหาไม่ได้) แต่ก็พยายามคิดบวกอยู่เสมอ ปีหน้าก็เรียนจบแล้ว (ปวส.ครับ จบเร็วหน่อย คิดว่าคงไม่เรียนต่อ) ปีหน้าคงต้องเจออะไรอีกเยอะแน่ๆ เพราะอายุเราก็ต้องโตขึ้น ต้องไปหางาน (ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองถนัดด้านอะไรกันแน่เพราะทำอะไรก็เห่ยไปหมด) พ่อแม่ที่แก่ขึ้นทุกวัน สงสารพวกท่านนะ ที่คอยดูแลคนไม่เอาไหนอย่างผม แม่ผมอยากให้ผมเรียนจบสูงเพราะแกรู้ว่าผมร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ซึ่งทั้งที่รู้ว่าครอบครัวเราไม่ได้มั่งมีเท่าไร ต้นทุนในการเรียนต่อก็สูงเอาการ
ตอนนี้เหมือนแบกรับความคิดด้านลบเยอะมากครับ ไม่รู้ว่าคนที่เป็นโรคซึมเศร้ารู้สึกแบบนี้หรือเปล่า แต่ก็เอาเถอะครับที่ผมสาธยายชีวิตที่ผ่านมาหนึ่งปีมานี้
ผมแค่อยากระบายความในใจ ความคิดด้านลบ ความรู้สึกน้อยใจความสามรถตนเอง แต่ก็พยายามที่จะมองคนที่ลำบากกว่าเสมอ เช่น คนพิการ คนไร้บ้าน เพื่อไม่ให้ตัวเองคิดฟุ้งซ้านไปเรื่อย
ขอบคุณเพื่อนๆ ขอบคุณอาจารย์ ที่คอยบอกผมให้สู้อยู่เสมอ สุดท้ายขอบคุณเพื่อนชาวพันทิปทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วยนะครับ หนึ่งปีถัดไปต่อจากนี้หวังว่าชีวิตหนุ่ม 20 ต้นๆคนนี้จะได้เจอสิ่งใหม่ๆในชีวิต บ้างเน้อ (อ้าว บ่นเสร็จแล้ว ไปแก้โค้ดโปรแกรมต่อละครับ เห้อ!! )
สวัสดีครับ