พ่อกับแม่ไม่คุยกัน

เครียดมากๆเลยค่ะ เรามีนิสัยเหมือนพ่อ เราพอจะรู้ว่าพ่อรู้สึกยังไง ส่วนตัวเราเคยมีปัญหาทางความเครียดเข้าโรงพยาบาลก็หลายครั้ง เรากลัวพ่อจะเป็นเหมือนเรา เพราะที่บ้านไม่มีใครคุยกับพ่อเลย เวลาอยู่ที่บ้านเราจะสนิทกับพ่อเป็นเหมือนตัวสร้างความสนุก ทำลายความเงียบให้คนในบ้าน (เราอยู่กันสี่คนค่ะ พ่อ แม่ พี่สาวและเรา) จากนั้นพอขึ้นมหาลัยเราก็ย้ายมาเรียนในกรุงเทพ เราจะสื่อสารกันผ่านแชทและก็วิดิโอคอล ช่วงแรกเวลาวิดิโอคอลก็จะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแต่พอหลังๆ เราต้องคอลหาทั้งสองคนเริ่มแยกกัน มากขึ้นเรื่อยเราก็แปลกใจ พอช่วงปีใหม่เราก็กลับบ้านพ่อดูเงียบๆไปไม่สุงสิง พี่สาวเราก็ไปทำงานกลับบ้านมาก็กินข้าวอาบน้ำขึ้นห้องไม่มีปฏิสัมพันธ์เหมือนตอนเราอยู่ ปกติห้องนอนเรากับพี่จะอยู่ชั้นสองแต่ด้วยความที่เราไปเรียนไกลบ้านกลับบ้านมาเราเลยมานอนกับพ่อกับแม่ แม่เราจะนอนพื้นตรงซอกๆหลบแอร์ข้างเตียง (แม่เราขี้หนาวมาก) พอเราจะนอนบนเตียงบ้างนอนพื้นกับแม่บ้างเพราะพ่อเราอ้วนและขี้ร้อน เมื่อ 1 ชั่วโมงที๋ผ่านมาเรานั่งนวดเท้าให้แม่เราก็จะคุยกันตามประสาแม่ลูกไม่ได้เจอหน้ากันนานทั้งๆที่เราก็โทรหาแม่เกือบทุกวันจนมาถึงเรื่องพ่อ แม่เราเล่าให้ฟังว่าพ่อชอบดุแม่ ชอบพูดไปแนวที่แม่แอบมีคนอื่นรึป่าว แม่มีความลับ แม่เราก็ไม่คุยกับพ่อ พี่สาวเราก็ไม่คุย เพราะพ่อมีนิสัยแบบนี้ชอบพาลแต่พ่อเราเป็นคนดีมากๆนะพ่อรักครอบครัวมาก ซึ่งทุกเรื่องเราเข้าใจพ่อนะเรากับพ่อนิสัยเหมือนกัน เราก็แย้ที่เราไม่กล้าพูดกับพ่อเรากลัวมันเป็นเรื่องใหญ่ เราทำได้แค่พูดกับแม่อธิบายหลักจิตวิทยาให้แม่ฟัง เรากลัวแม่เกลียดพ่อไม่คุยกับพ่อ เราไม่อยากให้พ่อมาเครียดเหมือนเรา เรากลัวว่าวันนึงมันจะเกิดเรื่องไม่ดีที่บ้าน หรือที่มันเป็นแบบนี้เพราะเราไปเรียนไกลบ้าน ช่วยด้วยค่ะเราควรทำยังไง เราอยากให้พ่อกับแม่คุยกัน เราอึดอัดจนบางทีเราก็เผลอตัวหน้าบูดหน้าบึ้งทำใ้ห้สถานการณ์มันแย่ลงไปอีก ช่วยด้วยค่ะ เราเครียดมากๆ