เวลาเรามีปัญหากับคนรักของเราทั้งๆที่คบกันมานานแต่บ่อยมากที่ผมได้ยินคำว่า เลิกกันเถอะ เออเลิกเลย เลิกกันเลยมั้ย เลิกไปเลย ไม่ต้องคบกันแล้ว ออกมาจทกปากคนรักของเรา ทุกครั้งที่ได้ยินมันเจ็บจนชาบรรยายความเจ็บปวดไม่ได้เลยล่ะ คำว่าเลิกที่ออกมาจากปากคนที่เรารักคนที่เราเชื่อว่าจะแต่งงานด้วยคือ ตอนนี้ผมเจ็บจนผมไม่แน่ใจแล้วว่าที่เค้าพูดออกมานี่เพราะเค้าโมโหตอนนั้นเฉยๆไม่ใช่ความรู้สึกจรงๆของเค้า หรือว่านั่นคือความต้องการลึกๆในใจของเค้าจริงๆกันแน่ ทุกครั้งที่ได้ยินเหมือนหลุดอยู่ในห้วงอวกาศความสัมพันธ์ความทรงจำดีๆที่สร้างกันมาอยู่ดีดีมันก็หายไปพักนึงสถานะว่างปล่าว เค้าเลิกกับเรา แล้วตแนนี้เราเป็นอะไรกับเค้ากันแน่ ความรักมันต้องช่วยกันประคับประคองช่วยกันดูแลไม่ใช่หรอ? ผมคิดผมถามตัวเองตลอดย้ำไปย้ำมาว่าเพราะอะไร ผมเคยลองเลิกตามทีาเค้ายอกแล้วแท้ๆเดือนนึงกว่าผมจะพูดออกไปได้ก็ไม่ใช่ง่ายๆนั่นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ผมอยากให้เค้าได้รับรู้ความรู้สึกผมบ้างใช่ครับเค้าเสียใจมากและผมก็เสียใจไม่น้อยแต่มำไมกันทำไมกันล่ะเค้ายังคงพูดได้เกือบทุกครั้งที่มีปัญหากัน จากตอนแรกที่ผมมั่นใจเชื่อใจเต็มร้อยเหมือนตอนนี้ผมโดนน้ำเซาะจนปัจจุบันผมสับสนครับว่าเค้ารักผมจริงๆรึปล่าว เค้าอยากเลิกจริงๆรึเปล่า แล้วอนาคตถ้าแต่งงานถ้ามีลูกเค้าจะเลิกจริงๆรึเปล่า แล้วสุดท้ายอนาคตจะมีอีกสักกี่ครั้งที่ผมทนรับรำพูดพวกนี้จากคนที่เรารักได้ ผมเสียใจผมเจ็บผมสับสน ลืมยกตัวอย่างครับล่าสุดเมื่อวานเค้าโทรไลน์มา ผมบอกแปปนะขอทำงานแปปเดียวโทรกลับนะ เท่านั้นล่ะครับในหัวผมนี่เฮ้ย นี่ความรักที่เราร่วมกันสร้างมาโดนทำลายลงง่ายๆงี้เลยหรอ ง่ายๆอย่างนี้เนี่ยนะ เข้าใจความรู้สึกผมตอนนั้นมั้ย ทั้งๆที่แป๊ปเดียวงานไม่ยากแก้เส็จเดี๋ยวโทรไป กะบอกทริปไปเที่ยวน้ำตกไปดูหนังจูแมนจี้ไปวัดปิดทองฝังลูกนิมิตนั่นนี่ด้วยปิดท้ายพาไปหาร้านข้าวอร่อยๆกินกัน ลองจินตนาการความรู้สึกผมดูสิครับอยู่ดีดีความสัมพันธ์เราก็ว่างลงก็พังลงตอนที่มีความสุขและจะได้เริ่มสร้างความทรงจำดีดีกันเพิ่มทุกอย่างเหมือนโดนพัดหายไปหมด และผมก็ต้องคอยเริ่มใหม่ทุกครั้งทั้งๆที่ยังเจ็บอยู่ เพราะผมดันมีแค่สองเงื่อนไข 1.ผมรักเค้า 2.ผมเชื่อใจเค้า ผมจะเริ่มใหม่ได้อีกซักกี่ครั้งกันครับหรือว่าต้องใช้เวลาทั้งชีวิต? เดี๋ยวนี้ผมต้องใช้คำว่าอดทนกับคนรักแทนคำว่าประคับประคองแล้วหรอ ขอโทษครับที่บ่นๆออกมาเยอะขนาดนี้แต่ความรู้สึกจริงๆพูแไงพิมไงมันก็ไม่หมดควาทเจ็บที่ออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ระบายออกมาไม่ได้มันก็คงยังอยู่ในตัวผม ขอบคุณมากครับ