สามีปลดรูปแต่งงานที่แขวนอยู่เหนือหัวนอนออกโดยไม่บอกกล่าว สามีให้เหตุผลว่าเกรงจะหล่นลงมาทับลูก (ลูกเกือบ 6 ขวบ)
และรูปแขวนมาเกือบ 8 ปีแล้วค่ะ และไม่เคยทักท้วงมาก่อนเลยตั้งแต่ติดรูปเมื่อแปดปีก่อน โดยที่สำรวจละเอียดแล้วไม่มีร่องรอยชำรุด
ใดๆ เลย ดิฉันอาจงี่เง่านะคะ ที่รู้สึกเสียใจค่ะ และโกรธมาก ถ้ามีเหตุ
ผลเช่น มีราขึ้น หรือมีการชำรุด หรือส่อการชำรุดบอกได้ค่ะ ดิฉันจะเข้าใจและยินดี ลูกก็ถามว่าทำไมจึงเอาออก เค้าบอกลูกว่ากลัวหล่น
ลูกนอนตรงกลาง จะโดนใครล่ะ ดิฉันเข้าใจความรักแบะความเป็นห่วงลูกของสามีนะคะ แต่อดน้อยใจเสียใจไม่ได้ ดิฉันเอารูปไปจะเก็บในห้องเก็บของ
แล้วก็ร้องไห้ สามีเข้ามาบอกว่า มันก็รูปทำไมต้องร้องไห้ด้วย ดิฉันฟังแล้วเสียใจหนักรู้สึกไม่มีความหมายอื่นในคำพูดนั้นเลย มันดูไม่มีความรู้สึกดีใดๆเลย
เค้าถามว่าเค้าผิดอะไรที่ทำแบบนี้ ยังท้าให้ดิฉันมาตั้งคำถามที่นี่ เพราะรู้ว่าดิฉันชอบอ่าน แล้วเราก็ทะเลาะกันค่ะ เหตุการณ์ผ่านมาเข้าวันที่สองแล้ว แต่ดิฉันยังรู้สึกทุกครั้งที่เข้าห้องแล้วเห็นรูป เราคงรู้สึกไม่เหมือนกันจริงๆ เรื่องเล็กน้อยแท้ๆ แต่ทำไมมันยังทำให้รู้สึกไม่ดี ทั้งที่สามีก็มาบอกขอโทษแล้วและเอารูปไปติดไว้ที่เดิม
... ดิฉันถามตัวเองว่าทำไมไม่มองข้ามหรือลืมๆไปซะเรื่องนิดเดียวเองไม่เป็นสาระ และเค้าก็เป็นตุณพ่อที่ดีตลอดมา หรือเพราะดิฉันรู้สึกมานานแล้วว่าเค้าไม่ได้รักดิฉันแล้ว ด้วยความคร่ำเคร่งในการทำงาน และเพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพราะทำงานไกลกัน โดยเฉลี่ยสามสัปดาห์ถึงเดือนนึงเจอกันสักครั้งนึงค่ะสามีเป็นคนเฉยๆ หลายๆครั้งที่ดิฉันรู้สึกถึงความเฉยชาไม่แคร์ความรู้สึก ไม่มีเรื่องของหัวใจ มีแต่ความรักลูกเหมือนๆกัน สามีเป็นคนดีมากนะคะ ขยันทำงาน ไม่เคยเหลวไหลและรักลูกมากค่ะ ทุกอย่างเค้าเลยโฟกัสไปที่ลูก กับดิฉันมีความเป็นห่วงสุขภาพร่างกาย อยากให้แข็งแรงเพราะอยากให้อยู่กับลูกไปได้นานๆ ดิฉันเข้าใจ แต่อดเสียใจและน้อยใจไม่ได้ค่ะ
อยากถามเพื่อนๆค่ะ ว่าถ้าเป็นคุณ คุณรู้สึกแย่เหมือนดิฉันมั้ยคะ หรือดิฉันงี่เง่าแง้งแง้งมากไปเอง ยินดีรับฟังนะคะ และอยากขอคำปรึกษาค่ะว่าทำยังไงให้ดิฉันทิ้งความรู้สึกแย่ๆนี้ไปซะที นานๆอยู่พร้อมหน้าก็อยากให้สนุกและมีความสุขค่ะ โดยเฉพาะลูก
ขอบคุณนะคะและต้องขอโทษที่กระทู้นี้อาจจะไร้สาระไปมากๆ
เรื่องเล็กๆ ที่ทำไมต้องเสียใจ
และรูปแขวนมาเกือบ 8 ปีแล้วค่ะ และไม่เคยทักท้วงมาก่อนเลยตั้งแต่ติดรูปเมื่อแปดปีก่อน โดยที่สำรวจละเอียดแล้วไม่มีร่องรอยชำรุด
ใดๆ เลย ดิฉันอาจงี่เง่านะคะ ที่รู้สึกเสียใจค่ะ และโกรธมาก ถ้ามีเหตุ
ผลเช่น มีราขึ้น หรือมีการชำรุด หรือส่อการชำรุดบอกได้ค่ะ ดิฉันจะเข้าใจและยินดี ลูกก็ถามว่าทำไมจึงเอาออก เค้าบอกลูกว่ากลัวหล่น
ลูกนอนตรงกลาง จะโดนใครล่ะ ดิฉันเข้าใจความรักแบะความเป็นห่วงลูกของสามีนะคะ แต่อดน้อยใจเสียใจไม่ได้ ดิฉันเอารูปไปจะเก็บในห้องเก็บของ
แล้วก็ร้องไห้ สามีเข้ามาบอกว่า มันก็รูปทำไมต้องร้องไห้ด้วย ดิฉันฟังแล้วเสียใจหนักรู้สึกไม่มีความหมายอื่นในคำพูดนั้นเลย มันดูไม่มีความรู้สึกดีใดๆเลย
เค้าถามว่าเค้าผิดอะไรที่ทำแบบนี้ ยังท้าให้ดิฉันมาตั้งคำถามที่นี่ เพราะรู้ว่าดิฉันชอบอ่าน แล้วเราก็ทะเลาะกันค่ะ เหตุการณ์ผ่านมาเข้าวันที่สองแล้ว แต่ดิฉันยังรู้สึกทุกครั้งที่เข้าห้องแล้วเห็นรูป เราคงรู้สึกไม่เหมือนกันจริงๆ เรื่องเล็กน้อยแท้ๆ แต่ทำไมมันยังทำให้รู้สึกไม่ดี ทั้งที่สามีก็มาบอกขอโทษแล้วและเอารูปไปติดไว้ที่เดิม
... ดิฉันถามตัวเองว่าทำไมไม่มองข้ามหรือลืมๆไปซะเรื่องนิดเดียวเองไม่เป็นสาระ และเค้าก็เป็นตุณพ่อที่ดีตลอดมา หรือเพราะดิฉันรู้สึกมานานแล้วว่าเค้าไม่ได้รักดิฉันแล้ว ด้วยความคร่ำเคร่งในการทำงาน และเพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพราะทำงานไกลกัน โดยเฉลี่ยสามสัปดาห์ถึงเดือนนึงเจอกันสักครั้งนึงค่ะสามีเป็นคนเฉยๆ หลายๆครั้งที่ดิฉันรู้สึกถึงความเฉยชาไม่แคร์ความรู้สึก ไม่มีเรื่องของหัวใจ มีแต่ความรักลูกเหมือนๆกัน สามีเป็นคนดีมากนะคะ ขยันทำงาน ไม่เคยเหลวไหลและรักลูกมากค่ะ ทุกอย่างเค้าเลยโฟกัสไปที่ลูก กับดิฉันมีความเป็นห่วงสุขภาพร่างกาย อยากให้แข็งแรงเพราะอยากให้อยู่กับลูกไปได้นานๆ ดิฉันเข้าใจ แต่อดเสียใจและน้อยใจไม่ได้ค่ะ
อยากถามเพื่อนๆค่ะ ว่าถ้าเป็นคุณ คุณรู้สึกแย่เหมือนดิฉันมั้ยคะ หรือดิฉันงี่เง่าแง้งแง้งมากไปเอง ยินดีรับฟังนะคะ และอยากขอคำปรึกษาค่ะว่าทำยังไงให้ดิฉันทิ้งความรู้สึกแย่ๆนี้ไปซะที นานๆอยู่พร้อมหน้าก็อยากให้สนุกและมีความสุขค่ะ โดยเฉพาะลูก
ขอบคุณนะคะและต้องขอโทษที่กระทู้นี้อาจจะไร้สาระไปมากๆ