ผมคบกับผู้หญิงคนนึง ผมยอมรับว่าผมไม่ได้เป็นคนที่ดีสักเท่าไร ผมเป็นคนเล่นเกมอย่างหนัก เล่นเกือบเช้า เป็นคนที่พอหลับแล้ว ใครโทรมาหา น้อยครั้งมากจะได้ยินเสียงโทรศัพแล้วตื่นมารับ แต่พอได้คบกับผู้หญิงคนนี้ ที่ผมรักเขามาก เพราะ ปัญหาทุกอย่างนี้ เขารับได้ทุกอย่างเลย ไม่มีข้อแม้อะไร ขอแค่อย่างเดียวอย่านอกใจเขาก็พอ ผมไม่เคยนอกใจเขาแม้แต่ครั้งเดียว จนเราคบกันได้ 2 ปี พอเข้าปีที่ 3 เราทะเลาะกันเพราะนิสัยของผม ที่เวลานอนแล้วโทรหาไม่รับ ทะเลาะกันเพราะผมชอบเล่นเกม ผมก็ได้สัญญากับเขาว่าจะทำตัวให้ดีขึ้น ผมก็เล่นเกมให้น้อยลง จากปกติเคยเล่น ตอนเขาโทรหา ทุกวันนี้ จะไม่เล่นเกมเลย ถ้าเขายังไม่นอน ถ้าทั้งวันหลังจากกลับมาจากวิลัย ก็จะเล่นเกมประมาณ 22:00 เพราะแฟนผมเป็นคนที่นอนเร็ว ก็จะเล่นถึงประมาณ ตี 3 ถึงจะนอน ก็ยอมรับว่าเล่นหนักอยู่ เพราะแต่ก่อนตอนไม่มีเขาผมเล่นทั้งวันถึงเช้าตลอด สำหรับตัวผม ผมพยายามปรับตัวแล้ว แต่ก็ยังมีที่แย่อยู่ผมยอมรับ เพราะการเล่นถึงตีสามของผม จะมีวันสองวันที่ผมหลับเพราะร่างกายผมพักผ่อนไม่เพียงพอ บวกกับนิสัยผมที่เวลานอนแล้วไม่เคยรับโทรศัพท์ แล้วเราก็ทะเลาะกันอีกครั้ง เราทะเลาะกันหนักมาก จนเขาพูดคำว่าขอเลิกกับผม ผมก็สัญญากับเขาว่าจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น เขาก็ให้โอกาสผม ผมก็ตัดขาดเลยตั้งใจไว้ ว่าจะไม่เล่นเกม ผมทำได้อยู่ 2 อาทิตย์ อาทิตย์ที่ 3 ผมมีงานที่วิลัยเยอะมาก แล้วกำหนดวันส่ง ไม่ถึงอาทิตย์ ผมต้องใช้เวลาทำถึง ตี3-4 ทุกวัน บางวันถึงเช้า พอเช้าก็อาบน้ำแต่งตัวไปวิลัยโดนที่ไม่ได้นอนเลย พอผมทำแบบนี้ 2-3 วัน พอวันที่ 4 ผมกลับมาจากวิลัย ผมเผลอหลับไป ประมาณ 14.00 ของวันนี้ ตื่นอีกที 12.00 ของพรุ่งนี้ แล้วตรงกับวันที่แฟนผมคิดอยากไปเดินเล่นให้อาหารปลาในที่ ที่เราไปด้วยกันบ่อยๆ ก็เลยโทรจะชวนผมไป แต่ผมไม่ยอมตื่น
เราก็ทะเลาะกัน ผมพยายามอธิบายทุกอย่าง ว่าผมทำงานส่งอาจารย์ อธิบายทุกอย่าง เขาบอกผมว่า เขาเหนื่อย เหนื่อยที่ต้องรอผมเสมอ เขาถามผมว่า ตั้งแต่คบกันมา มีกี่วันที่ผม นอนตื่นเร็ว ช่วง 1 ปีหลังมานี้ เขาโทรปลุกผม ผมเคยรับสายเขากี่ครั้ง ผมยอมรับนะครับ ว่าผมรับสายเขาน้อยมาก จนทุกวันนี้ เขาไม่โทรปลุกผมเลยประมาณ 4-5 เดือนแล้ว ถึงวันนั้นเขาจะไม่เห็นผมที่วิลัย หรือทักเฟชมา ผมไม่อ่าน เขารู้ว่าผมยังไม่ตื่นไปเรียน เขาก็จะไม่โทรหาหรือโทรมาปลุกผม ผมก็เข้าใจเขานะครับ ว่าโทรหาใครแล้วไม่รับมันรู้สึกยังไง ผมก็ไม่ได้โกรธเขา เวลาเห็นคนอื่นที่แฟนเขาโทรปลุกนะครับ เราละเลาะกันครั้งนี้ ผมถามเขาว่าอยากเลิกกับผมไหม หรือยังอยากคบกับผมต่อ เขาตอบผมว่า ไม่รู้เหมือนกัน แตต่ผมก็ง้อเขาจนเขาให้โอกาสอีกครั้งนึงครับ ผมรู้ว่าทุกอย่างที่เขาเป็นเพราะข้อเสียของผม จนถึงวันนี้ วันที่ผมได้ไปดูคอนเสิร์ต มีนักร้องคนนึงพูดว่า เคยมีความรักที่ไม่กล้าขออะไรเขาไหม เพราะกลัวขอไปแล้ว จะเสียเขาไป ผมรู้สึกมาหลายเดือนมากว่าทุกอย่างที่ผมทำคืออะไร
เขามีข้อเสียครับแฟนผม ทุกอย่างเวลาทะเลาะกัน หรือมีอะไรก็ตามเขาเป็นคนเอาแต่ใจ ไม่ยอมใคร ทุกครั้งผมต้องเป็นคนง้อตลอดถ้าอยากคุยกับเค้า ถึงจะถูกหรือผิดก็ตาม ผมเคยถามเขาว่าคิดจะง้อผมบ้างไหม เขาบอกผมว่า ง้อยังไง ไม่เคยง้อคน ง้อคนไม่เป็นหรอก เวลาเขาหงุดหงิด ผมไม่รู้ แล้วเลือกเดินไปหาเขา คิดจะไปแซวเขา บ้างทีแค่ไปทักว่าทำอะไร กินข้าวยัง คำที่ตอบผมกลับมา กลับอยู่ในอารมที่หงุดหงิด โมโห และตะคอกผม จะเป็นแบบนี้บ่อยมาก บ่อยจนผมเจ็บมาก สารภาพว่าเคยนั่งร้องคนเดียว แต่ผมก็ยอมรับเขานะครับ ยอมรับว่าเป็นนิสัยเขาแล้วก็เคยพูดกับเขา ว่าบางทีผมก็เสียใจที่เขามาลงกับผม แต่ก็คุยกันแรกๆก็ไม่มี แต่ทกวันนี้ จะเจอตลอดครับ ไม่ว่าจะอยู่กันสองคน หรือต่อหน้าเพื่อนหรือใครก็ตาม ผมจะเจอเขาตะหวาดใส่ตตลอด บางที่จากอารมผม สนุกๆ มันเปลี่ยนเป็นจุกที่อกพูดอะไรไม่ออกเลย จะเดินหนีก็กลัวเขาเสียใจ ทำอะไรไม่ได้ ต้องนั่งนิ่งๆเงียบๆอยู๋ตรงนั้น ถ้าเป็นแต่ก่อนผมจะพูดกับเขาว่าผมรู้สึกอะไร หรือไม่ชอบอะไรที่เขาทำ แต่ทุกวันนี้ ผมไม่กล้าบอกเขา ไม่กล้าขอให้เขาทำอะไรให้สักอย่าง เพราะรู้ว่าถ้าพูดออกไปผมต้องเสียเขาไปแน่นอน เพราะคนที่ผมจะขอในวันนี้ เขาไม่ได้รักในตัวตนหรือสิ่งที่ผมเป็นเหมือนในวันนั้น เหมือนกับนักร้องคนนั้นว่า เป็นความรักที่ไม่กล้าขอ เพราะกลัวจะเสียเขาไป แต่ผมก็ยังไหวนะครับ เพราะตอนที่อยู่กับเขามีความสุขมากๆ แต่มีบางที เขาอารมไม่ดี ผมก็ต้องโดนเขาตะหวาดใส่ หรือผมเครียดกับเรื่องอะไรมา เดินมาหาเขาเพราะคิดว่าเขาจะทำให้ผมหายเครียด กับโดนเขาตะหวาดใส่ โดยที่เขาไม่เคยถามผม หรือสนใจความรู้สึกผมเลย แต่ตอนเราอยู่ด้วยกัน หลายๆครั้ง เขาก็น่ารักนะครับ มีความสุขมากๆ เขาช่วยเหลือผมทุกอย่าง เวลาผมเป็นอะไร หรือมีปัญหาอะไร ไม่เคยทิ้งผมสักครั้งเลย จะเป็นคนแรกที่ช่วยเหลือผมตลอด และผมก็รู้ว่า เขารักผมที่สุด ทุกความรู้สึดทั้งหมดมันสับสนมากเลยครับ สับสนว่าผมไม่ดีขึ้น หรือดีขึ้นช้าไป หรือ เขาไม่ได้รักในสิ่งที่ผมเป็นตั้งแต่แรก และสิ่งที่ผมทำอยู่มันคืออะไร คือผมรักเขา หรือผมไม่กล้าที่จะเสียเขาไป ผมไม่รู้จะทำยังไง แต่ก่อนความรักของเราในความคิดผม คือการที่เรารักในสิ่งที่อีกคนเป็นเป็น และยอมรับมันได้ แล้วเรามีความสุขด้วยกัน แต่ทุกวันนี้มันเหมือน ในแต่ละวัน ผมต้องทำให้เขามีความสุข ต้องไม่ให้นิสัยเดิมๆผมเกิดขึ้นแม้แต่วันเดียว เพราะไม่รู้ว่าถ้ามันเกิดขึ้น หรือวันไหนเขาไม่มีความสุข ผมคงเสียเขาไป ผมบอกตัวเองครับว่าเรื่องแค่นี้ผมต้องทำได้แน่ๆ แต่ก็มีบางเวลาที่คิดกับตัวเองว่า บางครั้งที่เราทำ เราไม่ได้มีความสุขนะ เราเสียใจอยู่นะ ทำไมเวลาเราเสียใจเราต้องรักษาตัวเองตลอด กลับมายิ้มด้วยตัวเองตลอด ผิดหวังหรือเสียใจอะไร ทำไม ไม่กล้าบอกเขา ทั้งๆที่รู้ว่าเขารักเรามากอยู่แล้ว
แล้วเราก็ทะเลาะกันอีกครั้งครับ ผมยอมรับว่าผมผิดที่รักษาคำพูดไม่ได้ โดนนิสัยผม เป็นคนชอบเล่นเกม เรียกว่าติดเลยก็ได้ ก็มีวันนึง ผมเล่นเกมหลังจากที่เขานอนแล้ว พอไม่ได้เจอเพื่อนที่เล่นเกมด้วยกันนานๆ พอมาเจอกันในเกม ทำให้ผมเล่นเกมแล้วมีความสุขมากๆเลยวันนั้น เราเล่นไปด้วย คุยกันหลายๆเรื่อง ผมมารู้ตัวอีกที เช้าแล้วครับ ผมก็อาบน้ำแต่งตัวไปเรียนปกติ พอเรียนเสจผมก็ถามแฟนผมว่าอยากไปไหนไหม ว่างไหม ไปให้อาหารปลากันไหม เขาก็บอกผมว่า ไม่ว่างเลย ต้องรีบกลับ แล้วหลังจากนั้นนิสัยเดิมๆผมก็เป็นอีก ผมก็หลับไปประมาณ 15.00 ตื่นอีกที 12.00 เขาก็โทรหาผม ทักแชทหาผม ว่าทำไมอ่านแล้วไม่ตอบ ทำไมเงียบไปละ ผมตื่นขึ้นมา ก็รีบขอโทดเขา บอกว่าผมหลับ เขาก็อ่านแล้วไม่ยอมตอบผม ครั้งก่อนที่เป็นแบบนี้ เขาจะบอกผมว่าเหนื่อย เหนื่อยที่ต้องรอ แล้วถามผมว่าเลิกกันไหม ช่วยบอกผมที ว่าผต้องทำยังไง ผมเคยคิดกับตัวเอง ว่าสงสารเขาที่เขาต้องทนกับคนแบบผม แต่ผมรักเขามากๆเลย และก็ไม่อยากเสียเขาไป พอเราอยู่ด้วยกันหรือนิสัยไม่ดีผมไม่เกิดขึ้น เขาก็รักผมมากๆเลย วันนี้เขาก็บอกเขารักผม แต่เขาเหนื่อยที่ต้องรอ ถ้าเป็นเมื่อก่อนมีคนถามผมว่า เขาจะอยู่กับผมได้นานสักแค่ไหน จะทนกับนิสัยผมได้นานสักแค่ไหน ผมพูดได้อย่างมั่นใจเลยครับว่า เขารับในสิ่งที่ผมเป็นได้ เขาไม่ได้โกรธหรือไม่ชอบในสิ่งที่ผมเป็น แต่มาวันนี้ ผมกลับพูดได้แค่คำเดียวคือ ไม่รู้สิ ผมควรทำยังไงดีครับ ควรทำตัวยังไง หรือ มีอะไรที่ต้องต้องแก้ไข้ หรือนิสัยผมไม่ควรจะมีใคร
ขอความรู้ เกี่ยวกับความรู้สึกว่าควรทำยังไงดี กับ "ความรักที่คิดว่าดี แต่ผิดหวัง"
เราก็ทะเลาะกัน ผมพยายามอธิบายทุกอย่าง ว่าผมทำงานส่งอาจารย์ อธิบายทุกอย่าง เขาบอกผมว่า เขาเหนื่อย เหนื่อยที่ต้องรอผมเสมอ เขาถามผมว่า ตั้งแต่คบกันมา มีกี่วันที่ผม นอนตื่นเร็ว ช่วง 1 ปีหลังมานี้ เขาโทรปลุกผม ผมเคยรับสายเขากี่ครั้ง ผมยอมรับนะครับ ว่าผมรับสายเขาน้อยมาก จนทุกวันนี้ เขาไม่โทรปลุกผมเลยประมาณ 4-5 เดือนแล้ว ถึงวันนั้นเขาจะไม่เห็นผมที่วิลัย หรือทักเฟชมา ผมไม่อ่าน เขารู้ว่าผมยังไม่ตื่นไปเรียน เขาก็จะไม่โทรหาหรือโทรมาปลุกผม ผมก็เข้าใจเขานะครับ ว่าโทรหาใครแล้วไม่รับมันรู้สึกยังไง ผมก็ไม่ได้โกรธเขา เวลาเห็นคนอื่นที่แฟนเขาโทรปลุกนะครับ เราละเลาะกันครั้งนี้ ผมถามเขาว่าอยากเลิกกับผมไหม หรือยังอยากคบกับผมต่อ เขาตอบผมว่า ไม่รู้เหมือนกัน แตต่ผมก็ง้อเขาจนเขาให้โอกาสอีกครั้งนึงครับ ผมรู้ว่าทุกอย่างที่เขาเป็นเพราะข้อเสียของผม จนถึงวันนี้ วันที่ผมได้ไปดูคอนเสิร์ต มีนักร้องคนนึงพูดว่า เคยมีความรักที่ไม่กล้าขออะไรเขาไหม เพราะกลัวขอไปแล้ว จะเสียเขาไป ผมรู้สึกมาหลายเดือนมากว่าทุกอย่างที่ผมทำคืออะไร
เขามีข้อเสียครับแฟนผม ทุกอย่างเวลาทะเลาะกัน หรือมีอะไรก็ตามเขาเป็นคนเอาแต่ใจ ไม่ยอมใคร ทุกครั้งผมต้องเป็นคนง้อตลอดถ้าอยากคุยกับเค้า ถึงจะถูกหรือผิดก็ตาม ผมเคยถามเขาว่าคิดจะง้อผมบ้างไหม เขาบอกผมว่า ง้อยังไง ไม่เคยง้อคน ง้อคนไม่เป็นหรอก เวลาเขาหงุดหงิด ผมไม่รู้ แล้วเลือกเดินไปหาเขา คิดจะไปแซวเขา บ้างทีแค่ไปทักว่าทำอะไร กินข้าวยัง คำที่ตอบผมกลับมา กลับอยู่ในอารมที่หงุดหงิด โมโห และตะคอกผม จะเป็นแบบนี้บ่อยมาก บ่อยจนผมเจ็บมาก สารภาพว่าเคยนั่งร้องคนเดียว แต่ผมก็ยอมรับเขานะครับ ยอมรับว่าเป็นนิสัยเขาแล้วก็เคยพูดกับเขา ว่าบางทีผมก็เสียใจที่เขามาลงกับผม แต่ก็คุยกันแรกๆก็ไม่มี แต่ทกวันนี้ จะเจอตลอดครับ ไม่ว่าจะอยู่กันสองคน หรือต่อหน้าเพื่อนหรือใครก็ตาม ผมจะเจอเขาตะหวาดใส่ตตลอด บางที่จากอารมผม สนุกๆ มันเปลี่ยนเป็นจุกที่อกพูดอะไรไม่ออกเลย จะเดินหนีก็กลัวเขาเสียใจ ทำอะไรไม่ได้ ต้องนั่งนิ่งๆเงียบๆอยู๋ตรงนั้น ถ้าเป็นแต่ก่อนผมจะพูดกับเขาว่าผมรู้สึกอะไร หรือไม่ชอบอะไรที่เขาทำ แต่ทุกวันนี้ ผมไม่กล้าบอกเขา ไม่กล้าขอให้เขาทำอะไรให้สักอย่าง เพราะรู้ว่าถ้าพูดออกไปผมต้องเสียเขาไปแน่นอน เพราะคนที่ผมจะขอในวันนี้ เขาไม่ได้รักในตัวตนหรือสิ่งที่ผมเป็นเหมือนในวันนั้น เหมือนกับนักร้องคนนั้นว่า เป็นความรักที่ไม่กล้าขอ เพราะกลัวจะเสียเขาไป แต่ผมก็ยังไหวนะครับ เพราะตอนที่อยู่กับเขามีความสุขมากๆ แต่มีบางที เขาอารมไม่ดี ผมก็ต้องโดนเขาตะหวาดใส่ หรือผมเครียดกับเรื่องอะไรมา เดินมาหาเขาเพราะคิดว่าเขาจะทำให้ผมหายเครียด กับโดนเขาตะหวาดใส่ โดยที่เขาไม่เคยถามผม หรือสนใจความรู้สึกผมเลย แต่ตอนเราอยู่ด้วยกัน หลายๆครั้ง เขาก็น่ารักนะครับ มีความสุขมากๆ เขาช่วยเหลือผมทุกอย่าง เวลาผมเป็นอะไร หรือมีปัญหาอะไร ไม่เคยทิ้งผมสักครั้งเลย จะเป็นคนแรกที่ช่วยเหลือผมตลอด และผมก็รู้ว่า เขารักผมที่สุด ทุกความรู้สึดทั้งหมดมันสับสนมากเลยครับ สับสนว่าผมไม่ดีขึ้น หรือดีขึ้นช้าไป หรือ เขาไม่ได้รักในสิ่งที่ผมเป็นตั้งแต่แรก และสิ่งที่ผมทำอยู่มันคืออะไร คือผมรักเขา หรือผมไม่กล้าที่จะเสียเขาไป ผมไม่รู้จะทำยังไง แต่ก่อนความรักของเราในความคิดผม คือการที่เรารักในสิ่งที่อีกคนเป็นเป็น และยอมรับมันได้ แล้วเรามีความสุขด้วยกัน แต่ทุกวันนี้มันเหมือน ในแต่ละวัน ผมต้องทำให้เขามีความสุข ต้องไม่ให้นิสัยเดิมๆผมเกิดขึ้นแม้แต่วันเดียว เพราะไม่รู้ว่าถ้ามันเกิดขึ้น หรือวันไหนเขาไม่มีความสุข ผมคงเสียเขาไป ผมบอกตัวเองครับว่าเรื่องแค่นี้ผมต้องทำได้แน่ๆ แต่ก็มีบางเวลาที่คิดกับตัวเองว่า บางครั้งที่เราทำ เราไม่ได้มีความสุขนะ เราเสียใจอยู่นะ ทำไมเวลาเราเสียใจเราต้องรักษาตัวเองตลอด กลับมายิ้มด้วยตัวเองตลอด ผิดหวังหรือเสียใจอะไร ทำไม ไม่กล้าบอกเขา ทั้งๆที่รู้ว่าเขารักเรามากอยู่แล้ว
แล้วเราก็ทะเลาะกันอีกครั้งครับ ผมยอมรับว่าผมผิดที่รักษาคำพูดไม่ได้ โดนนิสัยผม เป็นคนชอบเล่นเกม เรียกว่าติดเลยก็ได้ ก็มีวันนึง ผมเล่นเกมหลังจากที่เขานอนแล้ว พอไม่ได้เจอเพื่อนที่เล่นเกมด้วยกันนานๆ พอมาเจอกันในเกม ทำให้ผมเล่นเกมแล้วมีความสุขมากๆเลยวันนั้น เราเล่นไปด้วย คุยกันหลายๆเรื่อง ผมมารู้ตัวอีกที เช้าแล้วครับ ผมก็อาบน้ำแต่งตัวไปเรียนปกติ พอเรียนเสจผมก็ถามแฟนผมว่าอยากไปไหนไหม ว่างไหม ไปให้อาหารปลากันไหม เขาก็บอกผมว่า ไม่ว่างเลย ต้องรีบกลับ แล้วหลังจากนั้นนิสัยเดิมๆผมก็เป็นอีก ผมก็หลับไปประมาณ 15.00 ตื่นอีกที 12.00 เขาก็โทรหาผม ทักแชทหาผม ว่าทำไมอ่านแล้วไม่ตอบ ทำไมเงียบไปละ ผมตื่นขึ้นมา ก็รีบขอโทดเขา บอกว่าผมหลับ เขาก็อ่านแล้วไม่ยอมตอบผม ครั้งก่อนที่เป็นแบบนี้ เขาจะบอกผมว่าเหนื่อย เหนื่อยที่ต้องรอ แล้วถามผมว่าเลิกกันไหม ช่วยบอกผมที ว่าผต้องทำยังไง ผมเคยคิดกับตัวเอง ว่าสงสารเขาที่เขาต้องทนกับคนแบบผม แต่ผมรักเขามากๆเลย และก็ไม่อยากเสียเขาไป พอเราอยู่ด้วยกันหรือนิสัยไม่ดีผมไม่เกิดขึ้น เขาก็รักผมมากๆเลย วันนี้เขาก็บอกเขารักผม แต่เขาเหนื่อยที่ต้องรอ ถ้าเป็นเมื่อก่อนมีคนถามผมว่า เขาจะอยู่กับผมได้นานสักแค่ไหน จะทนกับนิสัยผมได้นานสักแค่ไหน ผมพูดได้อย่างมั่นใจเลยครับว่า เขารับในสิ่งที่ผมเป็นได้ เขาไม่ได้โกรธหรือไม่ชอบในสิ่งที่ผมเป็น แต่มาวันนี้ ผมกลับพูดได้แค่คำเดียวคือ ไม่รู้สิ ผมควรทำยังไงดีครับ ควรทำตัวยังไง หรือ มีอะไรที่ต้องต้องแก้ไข้ หรือนิสัยผมไม่ควรจะมีใคร