ยังไงก็เสียใจ

เธอถามว่าทำไมฉันถึงโกหกเรื่องรถที่เอามาเหรอ อยากรู้มั้ยเพราะอะไร
เพราะฉันไม่อยากได้ยินความจริงไงล่ะ
เพราะฉันรู้ว่าสิ่งที่เธอคิดคืออะไร เธอจะถามฉันว่าอะไรยังจำได้หรือเปล่า
คำแรกที่เธอถาม เธอถามฉันว่าอะไร จำได้ไหม น้ำตาฉันไหลวันนั้น
เธอแสดงความกังวลในเรื่องปัญหาของเธอมากกว่าที่จะห่วงฉันซะอีก
นั่นแหล่ะคือสิ่งที่ฉันกลัว กลัวจะต้องเจอกับความเป็นจริงว่าเธอไม่ได้ห่วงฉันเลย
จะบอกให้นะ ฉันเฝ้ามองดูเธออุทิศสิ่งที่เธอมี อุทิศเวลา ตลอดจนเงินทอง
หรือแม้กระทั่งความคิดและจิตใจ เธอก็มีไว้เพื่อคนอื่นๆ เพื่อสิ่งอื่นและที่สำคัญเพื่อสนองความสุขสนุกสนานของตัวเธอเอง
แต่...ไม่เคยมีสำหรับฉัน
เธอบรรจุลมหายใจของเธอใส่ไว้ในเฟสและโลกโซเชี่ยลของเธอ
แต่ถึงกระนั้น...แม้แต่ไลค์ที่ไม่ต้องลำบากหามาด้วยเงินทอง
แม้แต่คอมเม้นเล็กๆน้อยๆ ที่ไม่ได้ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อใดๆ เธอก็ยังไม่ได้มีไว้เพื่อฉันเลย
นู่น..เธอมีไว้เพื่อแจกจ่ายบรรดาพวกผู้หญิงที่เธอมองแล้วอิ่มตา
หรือไม่ก็พวกที่มีแชทหวานๆมาให้เธอสุขลมๆแล้งๆนั่นต่างหาก พวกนั้นต่างหากที่เธอพร้อมจะอุทิศให้
แล้วฉันล่ะ...เคยได้รับในสิ่งเหล่านั้นบ้างมั้ย?
ฉันไม่เคยเรียกร้องอะไร นอกจากความสุขความอุ่นใจยามที่ได้อยู่ใกล้ ได้ดูแลเธอเท่านั้น
แต่ผู้หญิงที่ยอมสละทุกสิ่งอย่างให้กับผู้ชายคนนึง ใครเลยจะไม่อยากเป็นคนพิเศษของชายคนนั้น
แต่เปล่าเลย...เธอไม่เคยมองเห็นมุมนี้
ฉันไม่เคยได้รับเกียรติได้รับความยกย่องชื่นชมจากเธอ ผ่านเฟสของเธอเลย
เธอกลัวว่าเรทติ้งจากคุณครูสาว สาวไบค์เกอร์ บรรดาแม่ค้าครีมบ้าบอ และอีกนับไม่ถ้วนมันจะตกไปเหรอ
#เธอไม่เคยรู้เลยว่าฉันน้อยใจมาตลอด
#เธอไม่เคยมีน้ำใจให้ฉันเลย
#แม้เพียงเศษเสี้ยวสักนิดน้อยก็ไม่เคยมี
ฉันให้เธอหมดแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง
เธอไม่ซึ้งถึงสิ่งที่ฉันมอบให้
แล้วเธอก็บอกเลิกฉันอย่างง่ายดาย
#ฉันสละทุกสิ่งเพียงเพื่อมาพบกับความว่างเปล่า
#ฉันมันน่าสมเพชที่สุด