แค่อยากรู้ว่าเวลาคุณไม่อยากกลับบ้าน
แต่ก็ไม่รู้จะไปไหน คุณทำอะไรกัน ?
เรื่องของเรื่องคือ กลับบ้านไปเราก็จะมีสิ่งที่ต้องทำงานบ้านดูแลญาติ
เป็นระบบของมันเองแบบนี้ทุกวัน ซ้ำไปซ้ำมา กลับจากรร.ก็ต้องรีบกลับบ้าน
อาบน้ำให้ย่า ตื่นเช้ามาเตรียมของให้แก ส่วนของย่านี้เต็มใจทุกอย่าง ดีใจที่ได้ทำและไม่เครียดกับแกเลย เพราะแกไม่ได้มีปันหาอะไร
แต่ชีวิตไม่ได้ไปไหนเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้เพิ่งอายุ 20 เข้า 21
แต่ชีวิตจะจำเจแบบนี้ทุกวัน มีหน้าที่ตลอด ที่หนักใจคือทำงานบ้านทุกวัน
เสาร์อาทิตย์ก็ต้องเป็นระบบดูย่าอาบน้ำทำงานถูพื้นล้างจานเก็บจานซักผ้าตากผ้ารีดผ้าของแม่อยุ่บ้านทั้งวันไม่ได้ไปไหนกับเพื่อน
พอจะไปเที่ยวก็มักไม่ได้ไปหรอกเพราะต้องอยุ่บ้าน
เพราะต้องนอนเฝ้าย่าเพราะแกเป็นอัลไซมเมอร์ตอนเย็นๆค่ำๆก็จะไม่ได้ไปไหน อันนี้ก็ฟังดูปกติไม่ได้มีอะไร
แต่พอเข้าบ้านมากลับกลายเป็นว่าเหนื่อยใจมากๆ ไม่ไช่กับใครแต่กลับเป็นพ่อแม่ของเราเอง
เขาจะเป็นคนระเบียบจัดทุกมุมทุกที่ เวลาสั่งงานก็จะออกแนวหัวหน้าสั่งลูกน้อง
ต้องเดี๋ยวนี้ตอนนี้และหลายอย่างพร้อมกัน อีกคนอย่างนึงอีกคนจะเอาอีกอย่างแล้วมาลงที่เราคนเดียว
กลับบ้านมามันจะหดหู่เพราะต้องระแวงเวลาจะนอนก็แบบต้องขอแม่ เพราะจริงๆเราต้องไปนั่งหน้าบ้านเฝ้าย่า
เพราะเผื่อแกลุกขึ้นจะไปเข้าห้องน้ำ ทะเลาะกับแม่ทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดราชการ
แม่จะเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองสูง ไม่ค่อยยอมใคร เสียงดังมาก และหลายครั้งก็มักจะมีคำหยาบคายให้กระทบกระเทือนความรู้สึก
บางครั้งก็ไม่เคยแคร์กัน หลายครั้งเลยละไม่ไช่บางครั้ง และชอบสังเกดงานตลอดเวลา
ของในบ้านตรงไหนไม่เรียบร้อยเอ่อจานตอนกลางคืนคว่ำแล้วเก็บไหม
กับข้าวเก็บใส่ตู้เย็นหมดไหม อะไรไม่พอใจก็จะน้ำเสียงแข็ง
แต่ปกต้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย แกจะมีแค่คำถาม และคำสั่ง
ไม่เคยมีคำว่าเรียนเป็นไง? ส่งงานยัง? หรือว่ากินข้าวยัง ได้ยินน้อยมากหรือแทบไม่เคยมี
ไม่ว่าจะทำอะไร ไปทำกิจกรรมของรร.มาบอกให้แกฟังแกก่ไม่เคยภูมิใจอะไรสักอย่าง
ตอนนี้จะเรียนจบปวส.แล้ว แกก็ไม่เคยสนใจว่าจะไปเรียนที่ไหนต่อหรือจะทำงานอะไร
ไม่เคยถามหรือให้คำแนะนำ เวลาแกทำอะไรก็จะเสียงดังๆๆ โครมคราม!
เวลาพูดกับเราก็จะเสียงเหมือนคนไม่พอใจตลอดเวลาพูดเสียงแข็งตลอด
เมื่อก่อนครอบครัวเคยไปทานข้าวนอกบ้านกัน แต่ก็ทะเลาะกันแม้กระทั่งตอนกินข้าว
ไม่เคยเลยที่จะมีควาทสุข ไม่พ่อทะเลาะกับแม่ก็แม่ทะเลาะกับเรา จนวันนี้ไม่ได้ไปกินข้าวกันมนครอบครัวนานแล้ว
น้องกลับมาจากมหาวิทยาลัยปิดเทอมจากต่างจังหวัดมา ก่ไม่ค่อยได้ไปไหนด้วยกัน
มันมามันก่เครียดๆ เพราะวันๆก่มีแต่ความทะเลาะ ไม่เคยเข้าใจกัน
พูดตรงๆกันก็แล้วเขาก็ไม่เคยที่จะเปิดใจรับฟัง เราจะทำงานคนเดียวมาตั้งแต่เด็กๆ
งานบ้านถึงจะไม่ชอบแต่ก่ทำตลอด น้องเขาก็จะไม่ได้ช่วยอะไรเรา
แม่ก่จะรักเขามาก บอกว่าเราคือพี่ แต่จริงๆเราไม่ได้อยากให้น้องมาต้แงทำแบบเรา
หมดทุกอย่าง แต่เราแค่อยากรู้ว่าครอบครัวอื่นๆจริงๆ พี่กับน้องเขาต้องคอยช่วยเหลือกันไม่ไช่หรอ
แบ่งปันความเหนื่อยความเศร้า แต่นี้กลับไม่ไช่แบบนั้น
แม่จะเลี้ยงน้องให้นอนตื่นตอนไหนก็ได้ จะไปไหนก็ได้แค่ขอแม่
งานบ้านไม่เคยให้ทำ ย่าก็ไม่ได้ช่วยดูแก
สวนเรา ต้องตื่นเช้าๆนะทุกวันก่อนไปรร เราต้องอาบน้ำย่า และเตรียมของให้ย่าทานแล้วก็เตรียมน้ำร้อน
กวาดบ้านถูบ้านถูห้องนอนทุกวัน มีอะไรหลงเหลือก่ทำ ก่อนอาบน้ำไปรร
กลับมาตอนเย็นก็อาบน้ำย่าเก็บกับข้าวทิ้งขยะทุกที่ ดับห้องให้ย่านอน ดูความเรียบร้อยมนบ้าน
เสาอาทิตย์ทำงานบ้านตามเดิมตื่นต้องเวลาเช้าเหมือนเดิมเพราะย่สต้องกินข้าวกินยาเป้นเวลา
เวลาอยากนอนก็จะต้องเปิดปะตูห้องไว้ดูย่าด้านนอก บางทีถ้าแม่อยู่หรือกลับบทาแกจะมีอะไรให้เราทำอยุ่เรื่อยๆตลอก
ไม่ค่อยได้พักไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัว
น้ำต้นไม้ถ้าแห้งแกกลับมาจากทำงานวันอาทิตย์แกก็จะไม่พอใจ
แกเหนื่อยมาแกก่จะเอาอารมณ์ตรงนั้นมาไว้ที่เรา ไม่พอใจมครก่บอกเรา
ไม่พอใจน้องก่มาว่าที่เรา พอน้องมาแกก็ไม่พูดอะไร
เราควรแก้ปันหานี้ยังไง นี่เป็นแค่รายละเอียดย่อๆๆ มันเล่ายากมากๆๆุ้าจะให้เล่าทั้งหมด
ตอนนี้เครียดมากคับไม่รู้ว่าจะแก้ปันหายังไง เห็นหน้ากันเขากามีแต่ความทุกข์เข้าใส่
ผู้ใหญ่คนไหนหรือวัยรุ่นที่เจอปัญหาคำพูดแย่ๆหรือคนในครอบครัวแบบนี้
มีแนวทางแก้ไขให้รู้สึกดีขึ้นได้ มีไรให้ทำ ขอปรึกษาๆตรงนี้นะคับ ขอบคุณล่วงหน้า
ครอบครัวไม่มีความสุข?
แต่ก็ไม่รู้จะไปไหน คุณทำอะไรกัน ?
เรื่องของเรื่องคือ กลับบ้านไปเราก็จะมีสิ่งที่ต้องทำงานบ้านดูแลญาติ
เป็นระบบของมันเองแบบนี้ทุกวัน ซ้ำไปซ้ำมา กลับจากรร.ก็ต้องรีบกลับบ้าน
อาบน้ำให้ย่า ตื่นเช้ามาเตรียมของให้แก ส่วนของย่านี้เต็มใจทุกอย่าง ดีใจที่ได้ทำและไม่เครียดกับแกเลย เพราะแกไม่ได้มีปันหาอะไร
แต่ชีวิตไม่ได้ไปไหนเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้เพิ่งอายุ 20 เข้า 21
แต่ชีวิตจะจำเจแบบนี้ทุกวัน มีหน้าที่ตลอด ที่หนักใจคือทำงานบ้านทุกวัน
เสาร์อาทิตย์ก็ต้องเป็นระบบดูย่าอาบน้ำทำงานถูพื้นล้างจานเก็บจานซักผ้าตากผ้ารีดผ้าของแม่อยุ่บ้านทั้งวันไม่ได้ไปไหนกับเพื่อน
พอจะไปเที่ยวก็มักไม่ได้ไปหรอกเพราะต้องอยุ่บ้าน
เพราะต้องนอนเฝ้าย่าเพราะแกเป็นอัลไซมเมอร์ตอนเย็นๆค่ำๆก็จะไม่ได้ไปไหน อันนี้ก็ฟังดูปกติไม่ได้มีอะไร
แต่พอเข้าบ้านมากลับกลายเป็นว่าเหนื่อยใจมากๆ ไม่ไช่กับใครแต่กลับเป็นพ่อแม่ของเราเอง
เขาจะเป็นคนระเบียบจัดทุกมุมทุกที่ เวลาสั่งงานก็จะออกแนวหัวหน้าสั่งลูกน้อง
ต้องเดี๋ยวนี้ตอนนี้และหลายอย่างพร้อมกัน อีกคนอย่างนึงอีกคนจะเอาอีกอย่างแล้วมาลงที่เราคนเดียว
กลับบ้านมามันจะหดหู่เพราะต้องระแวงเวลาจะนอนก็แบบต้องขอแม่ เพราะจริงๆเราต้องไปนั่งหน้าบ้านเฝ้าย่า
เพราะเผื่อแกลุกขึ้นจะไปเข้าห้องน้ำ ทะเลาะกับแม่ทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดราชการ
แม่จะเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองสูง ไม่ค่อยยอมใคร เสียงดังมาก และหลายครั้งก็มักจะมีคำหยาบคายให้กระทบกระเทือนความรู้สึก
บางครั้งก็ไม่เคยแคร์กัน หลายครั้งเลยละไม่ไช่บางครั้ง และชอบสังเกดงานตลอดเวลา
ของในบ้านตรงไหนไม่เรียบร้อยเอ่อจานตอนกลางคืนคว่ำแล้วเก็บไหม
กับข้าวเก็บใส่ตู้เย็นหมดไหม อะไรไม่พอใจก็จะน้ำเสียงแข็ง
แต่ปกต้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย แกจะมีแค่คำถาม และคำสั่ง
ไม่เคยมีคำว่าเรียนเป็นไง? ส่งงานยัง? หรือว่ากินข้าวยัง ได้ยินน้อยมากหรือแทบไม่เคยมี
ไม่ว่าจะทำอะไร ไปทำกิจกรรมของรร.มาบอกให้แกฟังแกก่ไม่เคยภูมิใจอะไรสักอย่าง
ตอนนี้จะเรียนจบปวส.แล้ว แกก็ไม่เคยสนใจว่าจะไปเรียนที่ไหนต่อหรือจะทำงานอะไร
ไม่เคยถามหรือให้คำแนะนำ เวลาแกทำอะไรก็จะเสียงดังๆๆ โครมคราม!
เวลาพูดกับเราก็จะเสียงเหมือนคนไม่พอใจตลอดเวลาพูดเสียงแข็งตลอด
เมื่อก่อนครอบครัวเคยไปทานข้าวนอกบ้านกัน แต่ก็ทะเลาะกันแม้กระทั่งตอนกินข้าว
ไม่เคยเลยที่จะมีควาทสุข ไม่พ่อทะเลาะกับแม่ก็แม่ทะเลาะกับเรา จนวันนี้ไม่ได้ไปกินข้าวกันมนครอบครัวนานแล้ว
น้องกลับมาจากมหาวิทยาลัยปิดเทอมจากต่างจังหวัดมา ก่ไม่ค่อยได้ไปไหนด้วยกัน
มันมามันก่เครียดๆ เพราะวันๆก่มีแต่ความทะเลาะ ไม่เคยเข้าใจกัน
พูดตรงๆกันก็แล้วเขาก็ไม่เคยที่จะเปิดใจรับฟัง เราจะทำงานคนเดียวมาตั้งแต่เด็กๆ
งานบ้านถึงจะไม่ชอบแต่ก่ทำตลอด น้องเขาก็จะไม่ได้ช่วยอะไรเรา
แม่ก่จะรักเขามาก บอกว่าเราคือพี่ แต่จริงๆเราไม่ได้อยากให้น้องมาต้แงทำแบบเรา
หมดทุกอย่าง แต่เราแค่อยากรู้ว่าครอบครัวอื่นๆจริงๆ พี่กับน้องเขาต้องคอยช่วยเหลือกันไม่ไช่หรอ
แบ่งปันความเหนื่อยความเศร้า แต่นี้กลับไม่ไช่แบบนั้น
แม่จะเลี้ยงน้องให้นอนตื่นตอนไหนก็ได้ จะไปไหนก็ได้แค่ขอแม่
งานบ้านไม่เคยให้ทำ ย่าก็ไม่ได้ช่วยดูแก
สวนเรา ต้องตื่นเช้าๆนะทุกวันก่อนไปรร เราต้องอาบน้ำย่า และเตรียมของให้ย่าทานแล้วก็เตรียมน้ำร้อน
กวาดบ้านถูบ้านถูห้องนอนทุกวัน มีอะไรหลงเหลือก่ทำ ก่อนอาบน้ำไปรร
กลับมาตอนเย็นก็อาบน้ำย่าเก็บกับข้าวทิ้งขยะทุกที่ ดับห้องให้ย่านอน ดูความเรียบร้อยมนบ้าน
เสาอาทิตย์ทำงานบ้านตามเดิมตื่นต้องเวลาเช้าเหมือนเดิมเพราะย่สต้องกินข้าวกินยาเป้นเวลา
เวลาอยากนอนก็จะต้องเปิดปะตูห้องไว้ดูย่าด้านนอก บางทีถ้าแม่อยู่หรือกลับบทาแกจะมีอะไรให้เราทำอยุ่เรื่อยๆตลอก
ไม่ค่อยได้พักไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัว
น้ำต้นไม้ถ้าแห้งแกกลับมาจากทำงานวันอาทิตย์แกก็จะไม่พอใจ
แกเหนื่อยมาแกก่จะเอาอารมณ์ตรงนั้นมาไว้ที่เรา ไม่พอใจมครก่บอกเรา
ไม่พอใจน้องก่มาว่าที่เรา พอน้องมาแกก็ไม่พูดอะไร
เราควรแก้ปันหานี้ยังไง นี่เป็นแค่รายละเอียดย่อๆๆ มันเล่ายากมากๆๆุ้าจะให้เล่าทั้งหมด
ตอนนี้เครียดมากคับไม่รู้ว่าจะแก้ปันหายังไง เห็นหน้ากันเขากามีแต่ความทุกข์เข้าใส่
ผู้ใหญ่คนไหนหรือวัยรุ่นที่เจอปัญหาคำพูดแย่ๆหรือคนในครอบครัวแบบนี้
มีแนวทางแก้ไขให้รู้สึกดีขึ้นได้ มีไรให้ทำ ขอปรึกษาๆตรงนี้นะคับ ขอบคุณล่วงหน้า