ผมใช่ใช่สายInt. ที่จะมาวิเคราะห์เกมส์และบทบาทของผู้เล่น,ผู้จัดการ แล้วสาธยายออกมาให้ท่านอ่านได้ ผมแค่ดูบอลเอามัน ดูแล้วบ่น ดูแล้วด่าไปเป็นนัดๆ เท่านั้น

     ในนัดเมื่อคืนผมอ่านในหลายมู้และหลายๆเม้นท์ ผมว่าผมเห็นต่างออกไป ผมแปลกใจมากตั้งแต่ที่โจนาธาน มอสส์เป่าเริ่มเกมส์ ทีมเราวิ่งไล่บอลตลอดเวลา ออกบอลเร็วในเกือบทุกครั้ง  สิ่งที่ผมคิดในตอนนั้นคือนี่แหละแมนยูจริงๆ เพราะทีมถือว่าสู้ด้วยจิตวิญญาณจริงๆแม้เราจะทำพลาดในหลายจังหวะ(อาจเป็นเพราะไม่คุ้นกับเกมส์เร็ว) ผู้เล่นติดโชว์บ้าง หรือหลายจังหวะลงมารับเพราะนั่นคือรูปแบบการเล่น นักเตะไม่เคยบดคู่แข่งตลอด90นาทีตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ต้องมีผ่อนบ้างหรือเป็นแผนการคลายแนวรับของคู่แข่งอีกด้วย

      แต่ก็ไม่เคยท้อ เราไม่ใช่ทีมที่มีนักเตะที่มีความสามารถสูงที่จะลากฝ่าดงตรีนไปยิงเองได้  เราไม่ใช่ทีมที่มีรูปแบบการเล่นที่สวยงาม เรามีแค่ใจที่จะกล้าเล่นกล้าลุย หรือหลายคนจะคิดทีมต้องชนะสิชนะตลอดเพื่อตามซิตตี้ให้ทัน..นั่นก็แล้วแต่

       การที่ผลเสมอนั้นจะถูกมองว่าเราไม่น่าพลาดเบยเพราะในจังหวะที่น่าเป็นประตูแต่ทำไม่ได้ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดในยุครุ่งเรือง แล้วต้องให้เครดิตคู่แข่งด้วยว่าสู้ด้วยใจเหมือนกันผลถึงออกมาเสมอได้

    สิ่งที่ผมมองหาในตอนนี้คือไม่ใช่ชัยชนะแต่คือวิธีการเล่นแบบนัดนี้...ถ้าเราเล่นได้แบบนี้เรื่อยๆทั้งศรัทธาของแฟนๆและฟอร์มที่ดีของทีมจะกลับมาในไม่ช้า