"นี่ๆ ทะสึมิคุงง.."
    "อะไรเหรอ.."
    "ทะสึมิคุงชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ"
    "หา..! ถะ..ถามอะไรของเธอล่ะเนี่ย"
    "ตอบมาเถอะน่า"
    เธอมองหน้าผมรอคำตอบที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี
    "ก็.. สวย น่ารัก นิสัยดี..ล่ะมั้ง"
    "โฮ่ อย่างนี้ฉันก็มีสิทธิ์สินะ"
    "ฮ่าๆๆ จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงเล่าเราเป็นเพื่อนกันนะ ยัยบ้า"
    "ทะสึมิคุง.. นายนี่มัน.."
    "อะไรเหรอ"
    "นายมัน..บ้าที่สุดเลยย!!"
    แล้วเธอก็วิ่งหนีไป ผมเองก็ไม่รู้ว่าเธอโกรธผมเรื่องอะไรกันแน่
    หลังจากนั้นเป็นยังไงกันนะ..
    
    "นี่! ตื่นได้แล้วว!"
    อยู่ๆก็ได้ยินเสียงเรียกผมให้ตื่น ซึ่งเป็นเสียงที่คุ้นเคย ผมตื่นขึ้นมาก็เห็นว่า ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในห้องเรียนที่กำลังวุ่นวาย
    "สึกิโนะ.."
    "นี่จะไปเรียนแล้วย่ะ นายจะนอนไปถึงไหนเนี่ย"
    "อ้าๆ เดี๋ยวตามไปนะ"
    แล้วยัยนั่นก็เดินไปเลยโดยที่ไม่พูดอะไร ตอนนี้เพื่อนๆในห้องก็ไปกันหมดแล้วด้วย
    ผมหลับไปตอนไหนนะ ไม่รู้ตัวเลยสักนิด ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็ ผมอ่านมังงะไปสักพัก อยู่ๆก็ง่วงแล้วหลับไป
    แล้วเมื่อกี้ฝันอะไรไปเนี่ย รู้สึกสมจริงชะมัด สงสัยผมคงจะฟุ้งซ่านไปเอง
    ผมลูกออกจากโต๊ะเรียนแล้วเดินออกไปนอกห้องตามเพื่อนๆไป
    คาบนี้เป็นวิชาเปียโน ซึ่งเป็นวิชาบังคับของห้อง A โชคดีที่ผมพอเคยเรียนมาบ้าง เพราะงั้นเลยเรียนได้โดยไม่มีปัญหาอะไร
    ห้องเปียโนอยู่ชั้นสามทางขวาของอาคารเรียน
    พอไปถึงห้องเปียโนแล้ว ผมก็เดินไปนั่งที่ตัวที่ผมนั่งเป็นประจำ ซึ่งก็คือริมหน้าต่างแถวหลังสุด
    ตอนนี้อาจารย์ผู้ชายดุๆก็เริ่มสอนแล้ว ผมก็นั่งฟังไป
    "น่าเบื่อจังแฮะ.."
    "นั่นสินะ"
    ผมบ่นพึมพำออกไป อยู่ๆก็ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงมาจากทางขวาซึ่งที่ผ่านมาไม่เคยมีใครมานั่ง
    ผมหันไปมองตามเสียง ผมก็เห็นเป็นยัยเคย์จิมานั่งอยู่ข้างๆผมซึ่งเป้นเปียโนตัวติดกัน
    "เธอเองเหรอ มานั่งอะไรตรงนี้ล่ะเนี่ย"
    "ก็อยากนั่งริมหน้าต่างบ้างน่ะ แต่นายดันมาแย่งซะก่อน"
    "นี่ฉันผิดรึไงเนี่ย.."
    "มินาซากิ! เคย์จิ! ได้ฟังอาจารย์สอนรึเปล่า!!"
    "อ๊ะ.. ขอโทษค่ะ"
    "อย่าคุยกันอีกล่ะ!"
    "ค่าา"
    อาจารย์คนนี้ดุชะมัด
    ผมตั้งใจฟังแต่โดยดี ไม่อยากจะเถียงกับอาจารย์คนนี้ซะด้วย
    
    ในที่สุดคาบเรียนที่แสนน่าเบื่อก็หมดลงเสียที ผมกับยัยเคย์จิก็ไม่ได้คุยกันเลย มีหลายเรื่องที่อยากจะถามเธอซะด้วย
    ผมเดินตามเพื่อนๆในห้องเพื่อกลับไปที่ห้องเรียน
    ระหว่างที่กำลังเดินผมก้เดินไปทักยัยเคย์จิ
    "นี่ เธอน่ะ.."
    "มี..อะไรเหรอ"
    เธอตอบกลับโดยที่ไม่มองหน้าผมแล้วเดินลงบันไดไปเรื่อยๆ
    "เธอน่ะ รู้จักฉันมาจากไหนเหรอ"
    "..."
   เธอไม่ตอบ แล้วก็หยุดเดินกระทันหัน ผมก็หยุดตามแล้วมองกลับไปหาเธอ อยู่ๆยัยนี้ก็หน้าแดงเฉยเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป
    "เป็น..อะไรรึเปล่า"
    "ไม่มี..อะไรหรอก ก็เพราะมินาซากิคุงถามอะไรแปลกๆนั่นแหละ"
    เธอเดินลงบันไดต่อไป ผมก็เดินตาม
    "คนที่ถามแปลกๆมันคือเธอไม่ไช่รึไง"
    "ถ้านายจำฉันไม่ได้จริงๆล่ะก็.. ช่างมันเถอะ สักวันนายคงจะรู้ตัวเองนั่นแหละ"
    "เอาอย่างงั้น.. ก็ได้"
    เราเดินถึงชั้นสอง เราสองคนก็เดินต่อไปเรื่อยๆจนถึงห้องเรียน ผมก็เดินเข้าไปนั่งที่โตะเรียน
    "นี่ นายน่ะ ตอนนี้มีชมรมรึยัง"
    ระหว่างที่รออาจารย์เข้ามาสอน ยัยเคย์จิก็ทักผมมาอีกรอบ จะไม่ให้ผมพักบ้างรึไงล่ะเนี่ย
    "ชมรม..งั้นเหรอ ยังไม่มีหรอก"
    "ถ้างั้น.. ตอนเลิกเรียนนายว่างรึเปล่า จะพาไปดูอะไรหน่อยน่ะ"
    "ตอนเลิกเรียน.. ก็ได้นะ ไม่มีธุระอะไรหรอก"
    ท่าทางยัยนี่จะเอาผมเข้าชมรมสินะ ลองไปดูสักหน่อยก็คงไม่เสียหายอะไรหรอก ถ้าไม่สนใจก็ปฎิเสธไป
    "ว่าแต่เธอน่ะ.. ย้ายมาจากที่ไหนเหรอ"
    "อเมริกาน่ะ.."
    "หา..! อเมริกาเหรอ"    
    "อื้ม ฉันอยู่ที่นั่นมาสิบปีแล้ว พอขึ้นม.ปลายฉันก็เลยย้ายกลับมาที่ญี่ปุ่น"
    สงสัยยัยนี่คงจะเป็นลูกคุณหนูแหงๆ
    ระหว่างที่ผมกำลังจะถามเธอต่อ อาจารย์ก็เดินเข้ามาพอดี ผมเลยยั้งเอาไว้แล้วหันกลับไปเพื่อเตรียมตัวเรียน
    พอพูดถึงอเมริกาแล้ว ทำไมรู้สึกเหมือนเคยมีคนรู้จักต้องจากผมไปที่อเมริกา แต่ก็คงแค่บังเอิญล่ะมั้ง เพราะชาวญี่ปุ่นที่ได้ไปเรียนที่อเมริกาก็มีต้องเยอะแยะ
    ในตอนที่ผมยังเด็ก พ่อของผมก็เคยถามว่าผมอยากไปเรียนที่อเมริการึเปล่า แน่นอนว่าผมปฎิเสธไป เพราะผมรักที่นี่ ไม่อยากจะไปเรียนที่ต่างประเทศ

    ผมนั่งคิดนู่นคิดนี่เรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับเรื่องตอนเด็กๆที่นึกได้แค่บางเรื่อง รู้ตัวอีกทีก็เลิกเรียนซะแล้ว
    ตอนนี้คนในห้องเรียนก็เริ่มแยกย้ายกันออกจากห้อง บางคนก็กลับบ้าน บางคนก็ต้องไปทำกิจกรรมชมรมต่อ
    ผมเก็บของไส่กระเป๋านักเรียนจนเสร็จแล้วหันไปหาเคย์จิ
    "นี่ เคย์จิ จะพาชั้นไปดูอะไรล่ะ ไปเลยก็ได้นะ"
    เธอถือกระเป๋านักเรียนแล้วลุกขึ้นยืนด้วยความเรียบร้อยแล้วหันหน้ามาหาผมเล็กน้อย
    "ตามมาสิ"
    "อ่ะ.. อื้ม"
    ผมหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืนตาม
    เคย์จิเดินนำไป ผมก็เดินตามเธอออกจากห้องเรียนไป
    ผมกับเคย์จิเดินไปทางขวาของอาคารเรียน ระหว่างเดินก็มีพวกเด็กผู้หญิงแอบซุบซิบกัน ผมได้ยินเล็กน้อยประมาณว่า
    "นี่ๆ ดูคุณเคย์จิสิ ปกติไม่ยุ่งกับใคร แต่ทำไมถึงได้ไปเดินกับมินาซากิคุงได้ล่ะ"
    "นั่นสิๆ ถึงเธอจะสวยมากก็เถอะ แต่มินาซากิคุงนี่ไม่น่าจะไปชอบคุณเคย์จิเลยนะ"
    ไอ้นิสัยชอบซุบซิบนินทานี่มันเป็นนิสัยของเด็กวัยรุ่นสมัยนี้กันรึไง แค่ผมเดินกับเคย์จิมันแปลกตรงไหน
    พอเดินไปจนถึงตรงบันได เคย์จิก็เดินเข้าไปในห้องที่ผมเจอยัยนี่ตอนพักกลางวัน ผมก็เดินตามเข้าไป
    "ห้องนี้.. มันมีอะไรเหรอ"
    "ห้องชมรมดาราศาสตร์ยังไงล่ะ"
    พอพูดจบ เธอก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งริมหน้าต่างที่มีอยู่ตัวเดียว
    "ชมรมดาราศาสตร์เนี่ยนะ แต่ว่าห้องนี้มันก้ไม่มีอะไรเลยนี่นา"
    ผมมองไปรอบๆห้อง มันก็เหมือนกับห้องเก็บอุปกรณ์ซะมากกว่า มีตู้อยู่ทางซ้าย กระดานไวท์บอร์ดตั้งอยู่ทางขวา มีโต๊ะทรงสี่เหลี่ยมเปล่าๆตั้งอยู่กลางห้องพร้อมเก้าอี้รอบโต๊ะฝั่งละตัว ซึ่งมันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับดาราศาสตร์เลยสักนิด
    "ก็นี่เป็นห้องชมรมใหม่น่ะ ปกติห้องชมรมดาราศาสตร์จะอยู่ที่อาคารศูนย์"
    "อ๋อ อย่างนี้นี่เอง"
    ผมเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งทางซ้ายของห้องแล้วขยับเก้าอี้ไปใกล้ๆเคย์จิเล็กน้อย
    "แล้วเธอจะชวนชั้นเข้าชมรมรึไง"
    "ไช่แล้วล่ะ นาย..ช่วยเข้าชมรมนี้หน่อยได้มั้ย"
    เคย์จิส่งสายตากดดันมาหาผม ผมกุมขมับเล็กน้อยแล้วตอบไป
    "ไม่ล่ะ โทษทีนะ ชั้นไม่ค่อยอยากเข้าชมรมเท่าไหร่หรอก"    
    "ทำไมล่ะ! ชมรมนี้ไม่ได้ยุ่งยากอะไรหรอกนะ! ก็มีแค่.."
    "เธอไปหาสมาชิกคนอื่นเถอะนะ ชั้นไม่สนใจเรื่องนี้หรอก"
    ผมลุกออกจากเก้าอี้แล้วจะเดินออกจากห้อง
    แต่อยู่ๆที่มือขวาของผมก็ถูกจับด้วยมืออุ่นๆ เคย์จิรั้งไม่ให้ผมเดินออกจากห้องสินะ
    "นี่ ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นไม่เข้าหรอก"
    "นี่ มินาซากิคุง ไม่สิ.. ทะสึมิคุง.."
    "เคย์จิ.. เป็นอะไร..รึเปล่า"
    ผมหันหน้าไปมองที่เคย์จิก็เห็นเธอก้มหน้าอยู่ อยู่ๆเป็นอะไรไปล่ะเนี่ย
    "นายน่ะ จำเรื่องตอนที่นายอายุหกขวบได้รึเปล่า"
    "หกขวบ.."
    เมื่อสิบปีที่แล้วเหรอ ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็ ตอนนั้นผมก็เหมือนกับเด็กธรรมดาเลยนี่นา ไปเล่นที่สนามเด็กเ่นทุกวัน เล่นของเล่น เล่นเกมตามประสาเด็กๆ ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่นา
    "นายยังจำคนที่ไปเล่นกับนายทุกวันได้รึเปล่า นายยังจำคำสัญญาตอนนั้น.. ได้รึเปล่า"
    "เคย์จิ.. คนที่เล่นด้วยกันทุกวัน.."
    อย่าบอกนะว่าเธอคือ..
    "มายูมิ.."
    "ทะสึมิคุง.."
    สักพักเธอก้เอามือของเธอที่จับมือผมอยู่ออกไป
    ผมไม่ได้ลืมซะหน่อย ยังฝันถึงอยู่เลยไม่ไช่รึไง
    มายูมิ..
   
    "นี่ ทะสึมิคุง.."
    "อะ..อะไรเหรอ"
    "สัญญาได้มั้ย ว่านายจะไม่ลืมฉันน่ะ"
    "ใครจะไปลืมลงล่ะ.. ยัยบ้า.."
    "ไม่ลืมแน่นะ"
    "อ่ะ..อื้ม สัญญาเลย"
    
    บทสนทนาของผมกับเธอในตอนนั้นมันดังย้อนเข้ามาหาผม อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลเฉยเลยแฮะ
    ผมเอามือขวาขึ้นมาเช็ดน้ำตาแล้วหันกลับไปหาเธอ
    "เธอคือ.. มายูมิในตอนนั้น..สินะ"
    "ในที่สุดนายก็จำได้แล้ว.."
    เธอเงยหน้าขึ้นมามองที่หน้าผม
    "ใหนบอกจะไม่ร้องไห้ไงล่ะ.. ยัยบ้า.."
    ผมยิ้มให้เธอแล้วเอามือขวาขึ้นไปเช็ดน้ำตาให้เธอ
    "นั่นสินะ.."
    พอผมเช็ดน้ำตาไปหมดแล้ว เคย์จิ.. ไม่สิ มายูมิก็แสดงสีหน้าที่ผมไม่ได้เห็นมานาน
    มายูมิยิ้มให้กับผม ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่เคยยิ้มให้กับใครเลยตั้งแต่ที่ย้ายมาที่โรงเรียนนี้
    กลับมาเป็นเหมือนแต่ก่อนแล้วสินะ
    "แต่ว่า.."
    เธอหลับตาลงเล็กน้อย พอลืมตาขึ้นมาอีกที เธอก็ทำสีหน้ากลับไปเป็นยัยเคย์จิที่ผมรู้จักมา
    "นายคงไม่ลืมเรื่องชมรมสินะ"
    "อุก..!"
    ไหงกลับมาเป็นโหมดปกติได้ล่ะเนี่ย อุตส่าห์ได้เจอกับเพื่อนสมัยเด็กทั้งที เสียบรรยากาศชะมัด
    "ก็นะ.. ยังไงชั้นก็.."
    ขณะที่ผมกำลังจะพูด มายูมิก็เข้ามาใกล้ผมอีกนิด ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมจนได้ยินเสียงลมหายใจ จากนั้นก็ส่งสายตากดดันมาอีกครั้ง
    "นาย จะ เข้า ชม รม นี้ รึ เปล่า"
    "ขะ.. เข้าใจแล้ว เข้าก้ได้ เอาหน้าออกไปได้รึยัง.."
    หน้าใกล้กันเกินไปแล้วเฟ้ยย ถ้ามีใครมาเห็นเข้าล่ะก็ เป็นเรื่องแหงๆ
    แต่ทำไมผมถึงหวั่นไหวกับยัยนี่ได้ล่ะเนี่ย
    พอผมบอกไป มายูมิก็ถอยหลังกลับไปเล็กน้อย
    "อื้ม ถ้างั้นไปเอาใบสมัครที่ห้องพักครูด้วยล่ะ"
    "คร้าบๆ"
    ไหงกลับไปเป็นยัยเคย์จิคนเดิมได้ล่ะเนี่ย เมื่อกี้ยังป็นมายูมิที่แสนน่ารักอยู่เลยแท้ๆ
    เฮ้ออ! แต่ก็นะ มันผ่านมาสิบปีแล้วนี่นา อะไรๆก็คงต้องเปลี่ยนไปบ้างแหละ
    ยัยนี่เองก็เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนเยอะมากจนผมจำแทบไม่ได้
    ผมก้ยาวขึ้นมาก หน้าตาดีขึ้น ขาวขึ้นด้วย และแน่นอนว่า.. หน้าอกก็ใหญ่ดีเหมือนกันแฮะ
    เฮ้ยย!! นี่ผมคิดบ้าอะไรเนี่ย ถึงจะน่ารักก็เหอะ แต่ก็เป็นเพื่อนกันนะ
    เพื่อน เพื่อน เพื่อน จำไว้โว้ยยย!!

    ผมกกรอกใบสมัครเข้าชมรมเป็นที่เรียบร้อย แล้วผมก้เป้นสมาชิกของชมรมดาราศาสตร์ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป หวังว่าจะไม่มีเรื่องชวนปวดหัวมาหาล่ะนะ
    ถ้าจำความได้ ยัยมายูมิก้เป็นคนชอบสร้างปัญหาซะด้วยสิ
    ขอให้ยัยนั่นไม่สร้างปัญหาอะไรให้ผมอีกละกัน ขอร้องล่ะ
    ขอให้ชีวิตม.ปลายมันผ่านไปด้วยดีด้วยเถิด!!!