ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราอายุ 22 แฟนเราอายุ 28 เราคุยๆกันมาได้หลายเดือนแล้ว
เพิ่งตกลงคบกันเมื่อเดือนตุลาฯที่ผ่านมา เราทำงานอยู่แผนกเดียวกันค่ะ
ที่ทำงานเขาไม่อนุญาตให้เป็นแฟนกัน เพราะเราสองคนดูแลเรื่องเงิน
แน่นอนว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เขาอาศัยอยู่ที่พักบริษัท ส่วนเราพักอยู่ที่บ้านค่ะ
ซึ่งแน่นอนว่าเราไม่สามารถไปมาหาสู่กับแฟนได้เลย เรื่องนั้นเราก็พอที่จะรับได้
แต่ที่เรารู้สึกว่ามันเป็นปัญหา นั่นก็คือแฟนเราเขาไม่ค่อยสนใจเราเลย

เราไม่เคยคุยโทรศัพท์กันถ้าไม่ใช่เรื่องงาน ไม่วีดีโอคอล เพราะแฟนไม่สะดวกรับสายเวลาอยู่ที่พัก
คุยไลน์เขาก็ตอบช้ามาก เรารู้สึกว่าเหมือนเราอยู่คนเดียว ทั้งๆที่เราใกล้กันมาก
ดูเขาไม่พยายามที่จะมาเจอเราเลย ไม่เคยบอกรักเรา ไม่เคยอยู่กับเราในเวลาที่เราต้องการเขาเลย
เขาบอกว่าเขาคบเราแล้วเขามีความสุข แต่เรากลับเหงาใจมากๆ

ไม่คิดประเด็นว่าเค้ามีคนอื่นนะคะ เพราะว่าเขาก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกที่เราคุยกัน
ข้อดีของเขาคือ ขยันทำงาน เก่ง มีความเป็นผู้ใหญ่ ให้อิสระเรา แล้วรับในสิ่งที่เราเป็นได้
แต่ข้อเสียก็คือเป็นแบบที่เรากล่าวมาข้างต้นทั้งหมด


ตอนแรกเราเคยห่างกับเขามาสักพัก ตอนนั้นอกหักแบบแหลกสลายเลย
เนื่องจากทนความไม่ชัดเจนไม่ไหว แล้วเขาก็ดูไม่มีทีท่าที่จะใส่ใจเราเลย
สุดท้ายเขากลับมาคุย เราก็เลือกให้โอกาสเขาอีกครั้ง สุดท้ายก็เป็นแบบเดิม
เราควรจะทำยังไงดีคะ ถ้าเลิกไปเราก็ต้องเจอหน้าเขาทุกวัน
ถ้าถึงวันที่เขาเจอคนใหม่ เราเองคงรับไม่ไหวแน่ๆ