คนเป็นทรมาณกว่าคนที่จากไปไม่รู้เท่าไหร่

เราขอระบายหน่อยนะคะ
เราเพิ่งสูญเสียคุณน้าที่เรารักมากรองจากแม่เลย
ช่วงเราเรียนหนังสือ เราไปอาศัยบ้านคุณน้าเราอยู่
ท่านดูแลเราทุกอย่าง ทั้งไปรับส่งโรงเรียน ทำอาหารให้กิน พาไปเที่ยว
พอเราเรียนจบ กลับมาอยู่บ้าน เราก็ยังติดต่อกันตลอด
ท่านสนิทกับเรากับแม่มากที่สุดในกระบวนญาติๆ
ท่านเพิ่งเสียไปเมื่อ 2-3 วันก่อน
ตอนนี้เรารู้สึกแย่มาก ภาพที่เราเคยอยู่ด้วยกันมันเวียนเข้ามาไม่หยุด
เราร้องไห้จนปวดตา ไปไหนแทบไม่ได้
เรารู้สึกว่า ทำไมการมีชีวิตอยู่มันถึงทรมาณแบบนี้
เราเพิ่งเข้าใจเวลามีคนพูดว่า 'คนที่จากไปเค้าไปสบายแล้ว'
เวลาของความรู้สึกดีใจ เสียใจ เศร้าใจของเค้าหมดลงไปแล้ว
คนที่ยังอยู่สิ ที่ยังต้องทนทุกข์กับการสูญเสีย
ข้อดีเดียวที่เราเห็นจากการสูญเสียคนที่เรารักก็คือ
ให้ทำดีกับคนที่เรารักที่ยังเหลืออยู่ให้มากที่สุดในเวลาที่เรายังทำได้

ขอบคุณที่รับฟังค่ะ
ถ้าท่านใดมีประสบการณ์คล้ายกัน อยากแชร์ประสบการณ์หรือวิธีการทำใจให้พ้นมันได้เร็วๆ
เราจะยินดีมากค่ะ