ผมชื่อซัน ผมอยากจะระบายอะไรบางอย่าง เริ่มกันเลยแล้วกัน
วันนั้นเป็นวันเข้าเรียนมหาวิทยาลัยวันแรก ผมไม่มีเพื่อนเลยสักคน จนผมถามผู้หญิงคนนึงว่าเราต้องไปไหนกันต่อ ซึ้งตอนนั้นผมไม่มีอะไรในหัวเลยคือ ไม่อยากหลงทางอะไรประมาณนั้น จนถามนู้นนี้นั้น ก็แบบเออ เริ่มสนิทกัน จนผ่านมาสัก อาทิตย์นึงได้ รุ่นพี่นัดพาเดินรอบๆมหาวิทยาลัย ผมก็มองหาเธอเพื่ออย่างน้อยผมก็มีเพื่อนแล้ว 1 คน จนผมเจอ และฝนมันก็เริ่มตก ผมก็กางร่ม และผมก็มองไปที่เธอ เธอไม่มีร่มนี้หว่า ผมก็จะโชว์แมนให้ร่มไป ตัวเองก็จะเปียกอีก ก็เลยแบ่งกันคนละครึ่งละกัน ก็เดินกันไปด้วยกันจนกิจกรรมจบ ผมก็เราจะกินข้าวที่ไหนวะเนี้ย ผมก็ทักเฟซเธอไป (ได้มาตั้งแต่เริ่มรู้จักกัน) ผมก็ถามว่าเธอไปหาอะไรกินกันเปล่า ผมไมไ่ด้คิดอะไร คิดแค่ว่า หิวอะ จะเดินไปคนเดียวที่โรงอาหารก็ยังไงอยู่ (คนเคยมีเพื่อนเยอะก็เงี้ยะอยู่คนเดียวไม่ได้) ผมก็ไปกินข้าวกับเธอ จนทำแบบนี้มาเดือนกว่า ผมมีแต่เพื่อนผู้หญิง เพราะ สาขาผมผู้ชายน้อยมาก ผมรู้สึกชอบเธอ (เอาเข้าใจง่าย ๆ เลยนะ รัก อะ) ผมก็ทักเฟซไปคุยกับเธอทุกวัน และชวนไปกินข้าว ไปเดินเล่นหาของกิน จนผ่านมาหลายเดือน ผมก็ตัดสินใจ ขอเธอคบเป็นแฟน (ทุกอย่างก็ราบรื่นด้วยดี) ผมไปไหน ที่ไหน ก็จะมีเธอคนนี้ไปทุกที่ จนถึงวันสอบ ผมนั่งมองข้อสอบ ผมทำแถบไมไ่ด้เลย มีแต่คณิตศาสตร์ ยาก ๆ ผมก็นั่งคิดไปทำไปว่า ผมคิดถูกหรือคิดผิดที่มาเรียนสาขานี้ ผมก็บอกกับตัวเองอยู่หลายวัน ว่าถ้าเราจะซิ่วไปเรียนคณะที่เราถนัด (ถนัดแต่ไม่ชอบ) มันจะง่ายกว่าไหม ผมก็ตัดสินใจกับทางบ้าน หลายอาทิตย์อยู่ จนผมตัดสินใจว่าผมจะย้าย จนคืนนั้นผมเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมขึ้นเครื่องกับกรุงเทพ ในใจตอนนั้นตอนผมเก็บของเสร็จและนอนรอรถมารับไปสนามบิน ผมคิดอยู่ว่า ผมจะไปเลย ไม่บอกใคร ไปแบบเงียบ ๆ และทิ้งเธอคนนั้นไว้ (ผมดูเลวมาก ตอนนั้น ) พอเช้าถึงเวลาเรียน แต่ผมกำลังไปสนามบิน ผมก็ปิดเครื่องโทรศัพท์ จนบินถึงดอนเมือง ผมก็คิดได้ว่า ผมควรรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด เรื่องของความรู้สึกของเธอคนนั้น ผมจึงโทรไปกลับไปบอกเธอว่า ผมกลับกรุงเทพแล้วนะ ผมเรียนไม่ได้ ผมเรียนไม่ไหว มันยากเกินไป เธอก็เงียบไป จนผ่านไป 3 วันได้ ผมก็ทักเฟซเธอไปว่า ซันยังรักอยู่เหมือนเดิม แค่ซันเรียนไม่ไหว และเธอก็ตอบมาว่า ดีแล้วรู้ว่าเรียนไม่ไหวก็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องฝืน จะได้เรียนจบ ๆ ผมก็ยิ้ม เพราะเธอเข้าใจผม หลังจากนั้นผมก็ส่งแหวนรุ่นที่มี วงเดียว ของ ม.6 ไปให้เธอ เผื่อสัญญาว่าจะยังรักกันอยู่ไม่ว่าจะไกลแค่ไหน ทุกวันนี้ผมกับเธอก็คุยกับบางเวลาเพราะต่างคนต่างเรียน ผมก็มีความสุขนะที่เวลาเธอส่งหน้ากวน ๆ ของเธอมา แต่ผมรู้สึกผิดมากที่เริ่มต้นความรักด้วยดีแต่พอผ่านมาต่างคนต่างอยู่กันคนละทิศ ไกลกันถึง 800 กิโลเมตร ทุกวันนั้นเราทั้งสอง ก็ต่างให้กำลังใจกกัน เพื่อสักวันจะเจอกัน อยู่ด้วยกัน ผมอยากจะบอกว่า ผมขอโทษ ขอโทษที่เป็นคนเริ่มต้นความรักนี้ อาจจะเริ่มต้นไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ผมเสียใจ ตอนนี้เราคบกันมาเกือบ 2 ปีแล้ว
ขอโทษที่ต้องทำให้อยู่คนเดียว
วันนั้นเป็นวันเข้าเรียนมหาวิทยาลัยวันแรก ผมไม่มีเพื่อนเลยสักคน จนผมถามผู้หญิงคนนึงว่าเราต้องไปไหนกันต่อ ซึ้งตอนนั้นผมไม่มีอะไรในหัวเลยคือ ไม่อยากหลงทางอะไรประมาณนั้น จนถามนู้นนี้นั้น ก็แบบเออ เริ่มสนิทกัน จนผ่านมาสัก อาทิตย์นึงได้ รุ่นพี่นัดพาเดินรอบๆมหาวิทยาลัย ผมก็มองหาเธอเพื่ออย่างน้อยผมก็มีเพื่อนแล้ว 1 คน จนผมเจอ และฝนมันก็เริ่มตก ผมก็กางร่ม และผมก็มองไปที่เธอ เธอไม่มีร่มนี้หว่า ผมก็จะโชว์แมนให้ร่มไป ตัวเองก็จะเปียกอีก ก็เลยแบ่งกันคนละครึ่งละกัน ก็เดินกันไปด้วยกันจนกิจกรรมจบ ผมก็เราจะกินข้าวที่ไหนวะเนี้ย ผมก็ทักเฟซเธอไป (ได้มาตั้งแต่เริ่มรู้จักกัน) ผมก็ถามว่าเธอไปหาอะไรกินกันเปล่า ผมไมไ่ด้คิดอะไร คิดแค่ว่า หิวอะ จะเดินไปคนเดียวที่โรงอาหารก็ยังไงอยู่ (คนเคยมีเพื่อนเยอะก็เงี้ยะอยู่คนเดียวไม่ได้) ผมก็ไปกินข้าวกับเธอ จนทำแบบนี้มาเดือนกว่า ผมมีแต่เพื่อนผู้หญิง เพราะ สาขาผมผู้ชายน้อยมาก ผมรู้สึกชอบเธอ (เอาเข้าใจง่าย ๆ เลยนะ รัก อะ) ผมก็ทักเฟซไปคุยกับเธอทุกวัน และชวนไปกินข้าว ไปเดินเล่นหาของกิน จนผ่านมาหลายเดือน ผมก็ตัดสินใจ ขอเธอคบเป็นแฟน (ทุกอย่างก็ราบรื่นด้วยดี) ผมไปไหน ที่ไหน ก็จะมีเธอคนนี้ไปทุกที่ จนถึงวันสอบ ผมนั่งมองข้อสอบ ผมทำแถบไมไ่ด้เลย มีแต่คณิตศาสตร์ ยาก ๆ ผมก็นั่งคิดไปทำไปว่า ผมคิดถูกหรือคิดผิดที่มาเรียนสาขานี้ ผมก็บอกกับตัวเองอยู่หลายวัน ว่าถ้าเราจะซิ่วไปเรียนคณะที่เราถนัด (ถนัดแต่ไม่ชอบ) มันจะง่ายกว่าไหม ผมก็ตัดสินใจกับทางบ้าน หลายอาทิตย์อยู่ จนผมตัดสินใจว่าผมจะย้าย จนคืนนั้นผมเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมขึ้นเครื่องกับกรุงเทพ ในใจตอนนั้นตอนผมเก็บของเสร็จและนอนรอรถมารับไปสนามบิน ผมคิดอยู่ว่า ผมจะไปเลย ไม่บอกใคร ไปแบบเงียบ ๆ และทิ้งเธอคนนั้นไว้ (ผมดูเลวมาก ตอนนั้น ) พอเช้าถึงเวลาเรียน แต่ผมกำลังไปสนามบิน ผมก็ปิดเครื่องโทรศัพท์ จนบินถึงดอนเมือง ผมก็คิดได้ว่า ผมควรรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด เรื่องของความรู้สึกของเธอคนนั้น ผมจึงโทรไปกลับไปบอกเธอว่า ผมกลับกรุงเทพแล้วนะ ผมเรียนไม่ได้ ผมเรียนไม่ไหว มันยากเกินไป เธอก็เงียบไป จนผ่านไป 3 วันได้ ผมก็ทักเฟซเธอไปว่า ซันยังรักอยู่เหมือนเดิม แค่ซันเรียนไม่ไหว และเธอก็ตอบมาว่า ดีแล้วรู้ว่าเรียนไม่ไหวก็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องฝืน จะได้เรียนจบ ๆ ผมก็ยิ้ม เพราะเธอเข้าใจผม หลังจากนั้นผมก็ส่งแหวนรุ่นที่มี วงเดียว ของ ม.6 ไปให้เธอ เผื่อสัญญาว่าจะยังรักกันอยู่ไม่ว่าจะไกลแค่ไหน ทุกวันนี้ผมกับเธอก็คุยกับบางเวลาเพราะต่างคนต่างเรียน ผมก็มีความสุขนะที่เวลาเธอส่งหน้ากวน ๆ ของเธอมา แต่ผมรู้สึกผิดมากที่เริ่มต้นความรักด้วยดีแต่พอผ่านมาต่างคนต่างอยู่กันคนละทิศ ไกลกันถึง 800 กิโลเมตร ทุกวันนั้นเราทั้งสอง ก็ต่างให้กำลังใจกกัน เพื่อสักวันจะเจอกัน อยู่ด้วยกัน ผมอยากจะบอกว่า ผมขอโทษ ขอโทษที่เป็นคนเริ่มต้นความรักนี้ อาจจะเริ่มต้นไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ผมเสียใจ ตอนนี้เราคบกันมาเกือบ 2 ปีแล้ว