เกลียดพ่อมากเลยทำไงดี

คือพ่อเราจะเป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว ก็จะมีบ้างที่หงุดหงิดแต่เก็บเอาไว้ตลอดเลยไม่เคยด่ากลับด้วยคำรุนแรงก็เคยดูด้วยเหตุผลทุกครั้งคับแต่เหมือนเขาจะโต้กลับตลอดเลย มันท้อครับ แทบอยากหนีออกจากบ้าน แต่ผมถูกเลี้ยงมาเหมือนกบในกะลาจะไปเที่ยวกับเพื่อนพ่อก็ไม่อนุญาต ไปห้างใกล้ก็ไม่ให้ไป ไปรับไปส่งตลอดจนตอนนี้เพื่อนแทบจะไม่มีให้คุยอยู่แล้ว เคยบอกนะว่าปล่อยบ้างได้มั้ยขอแค่ที่ใกล้ก็ได้ จะได้คุยสานสัมพันธ์กับเพื่อนด้วย แต่เขาไม่ครับ เขาบอกประมาณว่าคบไปทำไมเพื่อนมันทำให้แกรวยได้หรอ มีไปแล้วมีประโยชน์กับแกมัยหล่ะ ผมก็อยากตอบกลับนะแต่เกรงว่าจะเป็นการชวนทะเลาะอยู่ดี ครั้งล่าสุดผมสอบภาษาญี่ปุ่นครับซึ่งผมไม้คยเรียนมาตั้งแต่ม.ปลาย แต่เนื่องจากความชอบก็เลยเลือกม.นี้ที่ผมเรียนอยู่ ข้อสอบยากมากเลยมาบ่นเล่นกับพ่อแต่เหมือนเขาไม่เล่นด้วย เขาบอกว่าถ้าเป็นปัญหามากนักก็ออกไปเลย กูไม่สนอนาคตแล้ว ไอ้ ไปทำงานเลยไป ค่าเทอมก็แพงขยันให้เหมือนที่เล่นโทรศัพท์หน่อยสิ ....ผมนี่แทบอยากกระโดดถีบเลยครับผมเล่นเป็นเวลานะ จัดเวลาอย่างดีว่าเวลาไหนเล่นกับเรียน มีอ่านหนังสือด้วยแต่เหมือนเขาไม่ฟัง ผมนี่ใจเสียมากแอบมาร้องไห้ในห้องน้ำ แต่ต้องเก็บอารมณ์เวลาออกไปเจอเดี๋ยวโดนหาเรื่องอีก ผลสอบผมก็ไม่ได้แย่นะ อยู่ในเกณฑ์ปกติแล้วปีนี้ผมพยายามขึ้นด้วยแต่เหมือนจะไม่มีผล แล้วพ่อชอบซื้อของมงคลมาบอกว่าจะช่วยเสริมให้เรามีโชค-_- ผมคิดว่าจะมีโชคได้ยังไงในเมื่อคุณทำให้คนข้างตัวเกลียดขนาดนี้ เขาดูไม่มีบารมีสำหรับผมเลย ผมคิดว่าถ้าผมประสบความสำเร็จควรแบ่งความสำเร็จให้พ่อดีมั้ย?? ถ้าตามหลักแล้วในฐานะลูกควรก็เถอะแต่แบบ.......... แม่ก็ช่วยอะไรได้ไม่เยอะเท่าไหร่ผมควรทำไงกับชีวิตผมดีครับถึงจะพ้นจะความทุกข์สักที ผมกลัวว่าผมเก็บกดมากเกินไปกลัวว่าจะเป็นโรคซึมเศร้า ตอนนี้แม้แต่เพื่อนยังไม่ค่อยอยากคุยกับเราเลยเพราะเราไม่รู้จะคุยอะไรกับเขา แทบไม่รู้โลกภายนอกมากเลย มีวีรกรรมพ่อของผมอีกเยอะที่ไม่ได้บอก
อ้อและก็ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ บางทีคุณอาจด่าผมแต่ส่วนใหญ่ผมมาระบายความรู้สึกมากกว่าเพื่อไม่ให้เครียดรบกวนการเรียนเกินไป ขอบคุณครับ