เคยรู้สึกแย่กับตัวเองบ้างไหม ที่เป็นความภาคภูมิใจให้ใครไม่ได้?

คือเราเรียนจบแล้วพึ่งออกจากบ้านมาหางานทำแต่ก่อนจะออกจากบ้านก็มีปัญหาครอบครัวอยู่แล้ว พอเราออกมาก็เกือบๆสองจะสามเดือนละแน่นอนว่าแต่ละเดือนต้องมีค่าใช้จ่ายไหนจะค่าห้องไหนจะค่ากิน บางครั้งมันเดือดร้อนจริงๆก็ต้องขอพี่บ้างขอแม่บ้างจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้งานเลย สมัครไปก็เยอะ สัมภาษณ์ทุกที่ ในความรู้สึกคือแบบเราไม่ใช่ว่าเราไม่พยายามน่ะ เราพยายามไม่ได้อยากเป็นภาระของพี่ของครอบครัวเลย แต่พอพ่อพูดแบบเหมือนเราโตละยังเป็นภาระยังไปขอเงินพี่อยู่ เวลาเดือดเราก็ได้แค่บอกแม่บ้างครั้งเพราะแม่บอกว่ายังไงพ่อก็ไม่ช่วยเราอยู่แล้วเพราะเขาไม่สนับสนุนให้เรามา บางครั้งก็สงสารแม่ถ้าพ่อรู้ว่าโอนเงินให้เราคงทะเลาะกันอีกกับพี่เรายืมเขามาเยอะแล้วเราก็ไม่ยากรบกวนเขาแล้ว  บางวันเราก็ต้องอดเมื่อกินเมื่อบ้างเพื่อเก็บเงินไว้ใช้ไปหางาน บางครั้งแม่ถามกินข้าวยัง มีตังใช้ไหมก็ต้องบอกว่ากินแล้ว ยังเหลือตังอยู่เพราะแม่บอกว่าไม่มีตังให้แล้วน่ะส่วนตังของพ่อ พ่อคงไม่ไปโอนให้หรอกบางทีก็น้อยใจตัวเองน่ะว่าทำไมไม่มีรางวัลสำหรับความพยายามให้เราบ้างน่ะ ถ้าจะกลับบ้านก็เหมือนว่าเรายอมแพ้ต่อโชคชะตาแล้วจริงๆหรอ คนที่อยู่รอบตัวเราญาติเราเขามองเราแย่ไปไหมดเหมือนเราหลอกเอาตังพ่อแม่มาใช้เล่นๆหรือเปล่า ตั้งแต่ตอนเราเรียนมหาลัยแล้วแหละที่เราทำงานอยู่มหาลัยเพราะมหาลัยจ่ายค่าเล่าเรียนให้แต่เราต้องทำงานช่วยเขา เราไม่ค่อยได้กลับบ้านเสาร์อาทิตย์ก็หาว่าเราเรียนไม่ดีติดศูนย์ เราเป็นคนผอมก็หาว่าเราเหมือนคนติดยา ที่บอกว่าทำงานทำจริงหรือเปล่า เรายากบอกน่ะว่าเราไม่เคยขอค่าเทรอมกับครอบครัว แค่ไม่มีงานทำก็เครียดพอละ บางทีเราก็เหนื่อย เครียด แต่ไม่รู้จะพูดกับใคร ไม่รู้จะระบายกับใคร ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้คนอื่นเข้าใจว่าเราไม่ใช่คนแบบนั้น เรายากกอดใครสักคนอยากบอกเขาว่าเราเหนื่อย แต่หันไปหาคนรอบข้าง เพื่อนสนิท แล้วร็สึกเลยว่าเราไม่สามารถคุยกับใครได้แล้ว ได้แค่ร้องไห้บางครั้งและก็ปลอบตัวเองว่าสู้ๆน่ะ