จะทำยังไงกับแม่หัวดื้อ ที่ไม่มีระเบียบวินัยกับการใช้เงิน

แม่เราเป็นแม่ค้า เริ่มขายของตั้งแต่เราอายุประมาณ 10 ขวบ ถึงจะเป็นแม่ค้าแต่ก็ส่งเราจบปริญญาตรี คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า ตอนนี้เราทำงานได้ 2 ปีกว่าแล้ว เราเริ่มรับรู้ปัญหาการเงินของที่บ้านตั้งแต่อยู่ ม.ต้นได้ คือเริ่มจาก พ่อเราย้ายที่ทำงาน เรา 3 คน พ่อ แม่ ลูก จึงย้ายกลับมาอยู่บ้านของแม่ ซึ่งมี ตา กับ ยาย อยู่แล้ว ตอนนั้นก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไร ครอบครัวเราไม่มีหนี้สิน ใช้เงินเดือนของพ่อ พอหมุนได้อยู่ แต่หลังจากนั้นประมาณปีกว่าๆ ป้าของเราได้หย่ากับสามี กลับมาอยู่ที่บ้านของตาพร้อมกลับลูกชายอีก 1 คน แต่แปลกใจที่ป้าเราไม่หางานทำเลย เราก็ไม่รู้หลอกว่าเพราะอะไร เพราะตอนนั้นเรายังเด็ก กลายเป็นว่าแม่เราต้องรับภาระทั้งหมดในบ้านสองคนกลับพ่อกับจำนวนสมาชิก 7 คน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าสบู่ ผงซักฟอก ยาสีฟัน แปรงฟัน จิกปาถะ มากมายไม่เว้นแต่ค่าผ้าอนามัยของป้า แม่เราก็ต้องซื้อให้ ลูกติดของป้าเราแม่เราก็ส่งเสียมันเรียน เราไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่เราไม่พูดบ้างเรื่องการเงิน เรื่องที่ป้าไม่ทำงาน แน่นอนว่าเงินเดือนของพ่อตอนนี้ไม่พอใช้แล้ว แม่จึงผันตัวไปเป็นแม่ค้าขายไก่ทอดอยู่ที่ตลาด และแล้วเหมือนเวรกรรม ลุง ได้เสียขาจากการทำงานและกลับมาอยู่บ้านเพราะ เมีย ทิ้ง จาก 7 กลายเป็น 8 ไม่มีรายได้ พิการ.... ด้วยความเป็นเด็กจึงไม่รู้เรื่องราวอะไรของผู้ใหญ่มาก แต่พอขึ้นม.ต้นก็เริ่มรับรู้ปัญหาจากการที่เราเห็นคนมาเก็บเงินแม่เราทุกวันที่ตลาด และรู้ว่าแกเป็นหนี้นอกระบบ รู้ตัวอีกทีเขาก็ยึดบัตรเอทีเอ็มที่รับเงินเดือนของพ่อไปแล้ว เราอึ้งมากนะ แต่ทำอะไรไม่ได้การใช้เงินของแม่คือ แม่จะไม่ทำบัญชีรายรับ รายจ่ายเลย ไม่เคยคิดว่ากำไรขาดทุนเท่าไรต่อวัน วันนี้ลงทุนไม่เท่าไร พอถึงเช้าวันใหม่ก็หมุนเงินไปเรื่อยๆ วันไหนต้องใช้เงินก้อน เมื่อวานขายของได้ไม่พอก็ต้องไปหายืมชาวบ้าน จนเพื่อนเลิกคบ ไม่ใช่ว่าไม่คืนนะ แต่ยืมบ่อยมาก เช่น วันพรุ่งนี้จะจ่ายค่างวดรถแล้วยังไม่มีเงินก้อนเลย พรุ่งนี้ไก่สดจะมาส่งแล้วเป็นเงิน 5พันบาท แต่ยังไม่มีเงินเลย ต้องยืมคนนั้นคนนี้ จนเสียเครดิตไปหมด การใช้เงินแบบนี้เดือนร้อนพ่อ แม้แต่เรา ต้องขอยืมจากเพื่อนร่วมงาน เพราะแกบังคับแหละ ตอนนี้พ่อเสียเครดิตจากบัตร จากเพื่อนไปแล้ว เราเองก็เป็นหนี้บัตร ตอนนี้ยังบริหารได้อยู่และเซฟตัวเองเท่าที่จะทำได้ เราพ่อลูกใช้คำว่า เอือมระอา ก็ได้ คือเวลาพูดเรื่องหนี้สิน แม่ก็จะเดินหนี บ้างทีก็ตะคอกใส่ ผู้หลักผู้ใหญ่แนะนำอะไรก็ไม่ฟัง ญาติพี่น้อง(คนนอกบ้าน)ว่าให้ก็ไม่ฟัง แต่แปลกนะที่ คนในบ้านเราตอกย้ำครอบบครัวเรามาก ว่าที่เป็นหนี้ก็เพราะส่งเราเรียน เป็นหนี้ก็เพราะออกรถ เห็นใครมีอะไรก็อยากได้อยากมี ทั้งๆทีทีวีในบ้านทุกเครื่องจะเป็นเพื่อนบ้าน หรือเพื่อนของแม่ที่เอาของเก่ามาให้ใช้ พอคนในบ้านไม่สบายก็ใช้รถคันนี้ตลอด แม่เคยป่วยหนักมากจนต้องเสียตาไป 1 ข้าง เชื่อมั๊ยว่าคนในบ้านไม่มีใครไปเยี่ยมเลย พ่อเราหัวหมุนกับน้องประมาน 5 เดือนได้ หานรายได้เพิ่มจากการขายของ และงานหลักของพ่ออีก .....
..........เข้าเรื่องของแม่ใหม่ ตอนนี้เป็นทั้งหนี้ในระบบของธนาคารรัฐ หนี้ของหมู่บ้าน กองทุนหมู่บ้านกับอะไรอีกอย่างเราจำไม่ได้ และนอกระบบอีก เราไม่รู้จะแก้ที่ตรงไหนดี บ้างทีอะไรที่แม่วางแผนไว้กับพ่อจะใช้หนี้แล้วเอาบัตรคืนก็ทำไม่ได้ เราไม่อยากเห็นสภาพครอบครัวเราเป็นแบบนี้อีกแล้ว เรายอมรับว่าใจร้อนนะ คิดว่าอยากย้ายครอบครัวเราออกมาจากครอบครัวใหญ่ เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้นบ้าง เราเครียดกับเรื่องนี้มานานมาก คุยกับพ่อหลายครั้งแต่หาทางออกไหนไม่ได้ นอกจากจะให้แม่เปลี่ยนพฤติกรรมการใช้เงิน อย่างมีระบบ แม่แกยืนยัยนว่าไม่เอาเด็ดขาด ให้เหตุผลว่าทำไม่ได้ เคยลองทำแล้ว เคยคุยกับพ่อให้พ่อเป็นคนบริหารเงินแต่ก็ไม่ได้ เพราะแม่ใหญ่สุดในบ้าน แม่เองก็โดนปลุกฝั่งมาว่าเป็นผู้หญิงต้องเป็นคนบริหารเงิน พ่อกลัวว่าจะเลิกกับแม่ เราควรจะบริหาร จัดการกับเรื่องนี้แบบจริงจังยังไงดี TT