ทันทีที่เห็นหน้าชายหนุ่มเจ้าของเสียงก้าวเท้าหนักๆ ใบหน้าของละมอยิ้มเต็มยิ้ม รีบลุกเดินไปหาชายหนุ่มวัยละอ่อนนั้นทันที
“กลับมาแต่เมื่อใด มาแล”
ละมอเอ่ยถามระคนดีใจ
“กูเพิ่งเอาเรือจอดเทียบหาดเมื่อกี้ น้องสาวกูบอกว่า แม่-ึงป่วยหนัก อาการดีขึ้นยัง”
มาแลเอ่ยตอบและถามความที่เพิ่งรู้มา ด้วยน้ำคำเป็นห่วง
สองหนุ่มสาวแสดงความเอื้ออาทรใส่ใจกัน ไม่สนใจความรู้สึกของคนบางคน..
นีลอจ้องมองทีท่าของพี่สาวอย่างนึกชัง
ซายอมองคนทั้งหมดอย่างเข้าใจ เขาค่อยๆลุกขึ้นก้าวเท้าเดินมาหามาแล ชายหนุ่มมอแกนวัยละอ่อน ที่อายุน้อยกว่าเขาอยู่หลายขวบปี “ -ึงมาก็ดีแล้วมาแล ช่วยไปบอกพวกเราให้ทั่ว อีกสามวันจะถึงวันทำพิธีบวงสรวงดวงวิญญาณบรรพบุรุษประจำปี แล้วเมื่อพ้นอีกวันกูอยากเจอพวกเราทั้งหมด”
“ถ้าเรื่องสำคัญมาก เราเรียกคนทั้งหมดมาพรุ่งนี้เช้าก็ได้” มาแลให้ความเห็น เพราะดูๆสีหน้าซายอแล้วเหมือนกำลังกังวลใจบางสิ่ง
“ไม่เป็นไรหรอก กูอยากให้ผ่านพ้นพิธีศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราไปก่อน”
แม้จะรู้สึกกังวลกับอาการเจ็บไข้ของแม่ และลางแห่งภัยคุกคามของมนุษย์ภายนอก ที่เหมือนกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที และเหมือนจะเด่นชัดขึ้นในบางสิ่ง แต่ความเคร่งในจารีต ก็ทำให้ซายอตัดสินใจจัดทำพิธีก่อน เพราะความเชื่อศรัทธาที่ฝังรากในจิตใจว่าผีบรรพบุรุษจะคุ้มครองพวกเขาให้พ้นภัย
“ว่าแต่-ึงเถอะมาแล กลับจากหาปลาคราวนี้ได้ปลามามากไหม”
ซายอเปลี่ยนเรื่องพูดคุย ถามทุกข์สุขชายหนุ่มอ่อนวัยอย่างคนคุ้นเคย
“ได้มามากพอสมควร ก่อนกลับมานี่ กูแบ่งเอาไปขายที่ฝั่งเมือง ได้เงินมานิดหน่อย ซื้อของมาฝากละมอมันด้วย”
มาแลเล่าความอย่างคนชิดเชื้อ ก่อนบอกกล่าวชักชวนละมอลงไปเอาของฝากที่ยังเก็บไว้ที่เรือ “ -ึงไปเอาของกับกูที่เรือก่อนสิละมอ”
ละมอหันไปมองหน้าพี่ชายอย่างเกรงๆ
“ -ึงไปเถอะ กูดูแลแม่ให้เอง”
ซายอเข้าใจความรู้สึกของน้องสาวคนโต หล่อนเหนื่อยล่องเรือกับเขามาตั้งแต่เมื่อวันวาน หากวันนี้จะมีความสุขชื่นใจกับไ-้หนุ่มสัตย์ซื่ออย่างมาแลสักนิด จะเป็นไร
มาแลกับละมอก้าวเท้าลงจากเรือนไปแล้ว.. ซายอและพ่อเฒ่าหันมาใส่ใจหญิงชราที่นอนซมผิดไข้ต่อ ซายอว่าจะหันไปบอกกล่าวเตือนนีลอให้หาน้ำท่ามาอีกหน เตรียมปลุกให้แม่กินยา แต่พอแค่จะหันไปมอง นีลอก็กำลังจะก้าวเท้าพ้นจากประตูกระท่อม
“อ้าวอีนีลอ -ึงจะไปไหน”
นีลอชะงักการก้าวเดิน หันมองพี่ชายอย่างขวางตา “กูจะไปบ้านอีฮารี”
ชื่อเพื่อนน้องสาวที่ซายอได้ยิน ทำให้เขาทำตาขวางใส่คืน
“ -ึงมีเรื่องอะไรกับมันอีก”
อ่านต่อในครั้งหน้า
หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม
สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008
หุบเขาแสงจันทร์ 8 (ทะเลปริศนา) / ตรีวิทย์ นฤดม
ทันทีที่เห็นหน้าชายหนุ่มเจ้าของเสียงก้าวเท้าหนักๆ ใบหน้าของละมอยิ้มเต็มยิ้ม รีบลุกเดินไปหาชายหนุ่มวัยละอ่อนนั้นทันที
“กลับมาแต่เมื่อใด มาแล”
ละมอเอ่ยถามระคนดีใจ
“กูเพิ่งเอาเรือจอดเทียบหาดเมื่อกี้ น้องสาวกูบอกว่า แม่-ึงป่วยหนัก อาการดีขึ้นยัง”
มาแลเอ่ยตอบและถามความที่เพิ่งรู้มา ด้วยน้ำคำเป็นห่วง
สองหนุ่มสาวแสดงความเอื้ออาทรใส่ใจกัน ไม่สนใจความรู้สึกของคนบางคน..
นีลอจ้องมองทีท่าของพี่สาวอย่างนึกชัง
ซายอมองคนทั้งหมดอย่างเข้าใจ เขาค่อยๆลุกขึ้นก้าวเท้าเดินมาหามาแล ชายหนุ่มมอแกนวัยละอ่อน ที่อายุน้อยกว่าเขาอยู่หลายขวบปี “ -ึงมาก็ดีแล้วมาแล ช่วยไปบอกพวกเราให้ทั่ว อีกสามวันจะถึงวันทำพิธีบวงสรวงดวงวิญญาณบรรพบุรุษประจำปี แล้วเมื่อพ้นอีกวันกูอยากเจอพวกเราทั้งหมด”
“ถ้าเรื่องสำคัญมาก เราเรียกคนทั้งหมดมาพรุ่งนี้เช้าก็ได้” มาแลให้ความเห็น เพราะดูๆสีหน้าซายอแล้วเหมือนกำลังกังวลใจบางสิ่ง
“ไม่เป็นไรหรอก กูอยากให้ผ่านพ้นพิธีศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราไปก่อน”
แม้จะรู้สึกกังวลกับอาการเจ็บไข้ของแม่ และลางแห่งภัยคุกคามของมนุษย์ภายนอก ที่เหมือนกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที และเหมือนจะเด่นชัดขึ้นในบางสิ่ง แต่ความเคร่งในจารีต ก็ทำให้ซายอตัดสินใจจัดทำพิธีก่อน เพราะความเชื่อศรัทธาที่ฝังรากในจิตใจว่าผีบรรพบุรุษจะคุ้มครองพวกเขาให้พ้นภัย
“ว่าแต่-ึงเถอะมาแล กลับจากหาปลาคราวนี้ได้ปลามามากไหม”
ซายอเปลี่ยนเรื่องพูดคุย ถามทุกข์สุขชายหนุ่มอ่อนวัยอย่างคนคุ้นเคย
“ได้มามากพอสมควร ก่อนกลับมานี่ กูแบ่งเอาไปขายที่ฝั่งเมือง ได้เงินมานิดหน่อย ซื้อของมาฝากละมอมันด้วย”
มาแลเล่าความอย่างคนชิดเชื้อ ก่อนบอกกล่าวชักชวนละมอลงไปเอาของฝากที่ยังเก็บไว้ที่เรือ “ -ึงไปเอาของกับกูที่เรือก่อนสิละมอ”
ละมอหันไปมองหน้าพี่ชายอย่างเกรงๆ
“ -ึงไปเถอะ กูดูแลแม่ให้เอง”
ซายอเข้าใจความรู้สึกของน้องสาวคนโต หล่อนเหนื่อยล่องเรือกับเขามาตั้งแต่เมื่อวันวาน หากวันนี้จะมีความสุขชื่นใจกับไ-้หนุ่มสัตย์ซื่ออย่างมาแลสักนิด จะเป็นไร
มาแลกับละมอก้าวเท้าลงจากเรือนไปแล้ว.. ซายอและพ่อเฒ่าหันมาใส่ใจหญิงชราที่นอนซมผิดไข้ต่อ ซายอว่าจะหันไปบอกกล่าวเตือนนีลอให้หาน้ำท่ามาอีกหน เตรียมปลุกให้แม่กินยา แต่พอแค่จะหันไปมอง นีลอก็กำลังจะก้าวเท้าพ้นจากประตูกระท่อม
“อ้าวอีนีลอ -ึงจะไปไหน”
นีลอชะงักการก้าวเดิน หันมองพี่ชายอย่างขวางตา “กูจะไปบ้านอีฮารี”
ชื่อเพื่อนน้องสาวที่ซายอได้ยิน ทำให้เขาทำตาขวางใส่คืน
“ -ึงมีเรื่องอะไรกับมันอีก”
อ่านต่อในครั้งหน้า
หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม
สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008