เราขอบอกก่อนเลยว่าแม่เราหัวโบราณค่ะ และขอเล่าก่อนเลยนะคะ ว่าตั้งแต่อนุบาลจนถึง ม.3 เราไม่เคยสอบได้มากกว่าที่3เลย พอใกล้จบม.3 เราจะเลือกที่จะเรียนสายอาชีพแต่คุยกับแม่ แม่บอกให้เราต่อสายสามัญ สาย วิตย์-คณิต เหตุผลอะไรนี่เราไม่รู้เลย  เสียใจมากแบบร้องไห้เลย แต่สุดท้ายก็เรียนตามที่แม่สั่งค่ะ  พอเข้า ม.4 แม่เริ่มให้เงินเป็นอาทิตย์ค่ะ เพราะแม่ต้องไปทำงานที่จีน อาทิตย์ละ 500 ค่ะ เรียน 5 วันให้ใช้วันละร้อยค่ะ เราก็บอกว่ามันไม่พอหรอกไหนจะต้องจ่ายค่าทำรายงาน ค่าชีส บลาๆ สุดท้ายแม่ตอบกลับมาว่า ทำไมตอนแม่เรียนเงินร้อยเดียวแม่ใช้ได้เป็นอาทิตย์  พอเริ่มขึ้น ม.4 เราเริ่มดื้อแล้วค่ะ จริงๆเริ่มตั้งแต่ ม.3 แล้วค่ะ แล้วคือแบบที่บ้านคือ 1 ทุ่มต้องเข้าบ้านไรงี้ แต่จริงๆเราอยากไปเที่ยวกับเพื่อนแบบที่คนอื่นไปอ่ะ จริงๆเราว่าเราแรดนะเราบอกก่อน555 ม.4 เริ่มแอบพ่อแม่เข้าผับค่ะ การเรียนเกรดตกเยอะมาก บอกก่อนนะคะเราอยู่กับย่าและพี่สาวที่คนละแม่กันค่ะ แม่เราเริ่มเล่นไลน์ก็มาถามเราเป็นไงบ้างกับพี่สาวเรา นางก็ใส่ไฟไปสุดฤทธิ์ค่ะ เพราะไม่ค่อยถูกกัน พอนางรู้ว่าเรามีแฟนนางก็รายงานแม่ปุ๊บ แม่ให้เลิกกับแฟนเลยค่ะ แล้วบอกเราว่าเรียนจบ มีงานดีๆทำ
เดี๋ยวก็มีเองอ่ะแฟน ปกติเราจะคบแต่ทอมแต่แม่คิดว่าเพื่อนค่ะ แต่คนนี้เป็นผู้ชายค่ะ เราก็แอบๆคบกันจนแม่รู้อีกว่ายังไม่เลิก แม่เราไม่ส่งเงินให้เราใช้เลยและที่บ้านก็ไม่มีใครให้เงินไป รร แม้แต่บาทเดียว และซึ่งตอนนั้นเราท้องค่ะ เราปิดทุกคนมาได้5 เดือนค่ะ 5เดือนนั้นแอบไปฝากครรภ์เอง แล้วก็หาใช้กับแฟนเองโดยที่แฟนไปสมัครงานเซเว่นค่ะ เราก็เริ่มขายผ้าปูที่นอนในเฟส ขายดีมาก มีเงินเยอะมากค่ะ แต่เราก็เรียนอยู่นะคะ จนจบ ม.5เทอมหนึ่ง ก็ตั้งใจไว้ว่าจะมาเรียน กศน เอา พอที่บ้านรู้ปุ๊บ ก็ทำตามประเพณีปกติ ผู้ข้อแขนไปเรียบร้อย หลังจากนั้นจนทุกวันนี้เราไม่ขอเงินแม่แม้แต่บาทเดียวจนถึงตอนนี้ **เข้าประเด็นเลยค่ะ** ตอนนี้ทำงานอยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่งค่ะ แล้วคือแบบตั้งแต่หลังคลอดแม่พูดตลอดไปสมัครเรียนรึยังถามเรื่องเรียนแทบทุกวันทั้งๆที่เราทำงานอยู่ แล้วแม่บอกว่า จบม.6แล้วจะให้เราไปเรียนมหาลัยที่แบบเป็นภาคปกติอ่ะค่ะ เพื่อที่จะไปสอบเข้าครูแล้วเราก็ถามว่าแล้วใครจะส่งแม่จะส่งหนูมั้ย
คำตอบที่ได้คือแม่บอกเราว่าก็ให้แฟนเราทำงานส่งเราเรียน แค่ 4 ปี เราแบบแม่คิดแบบนี้ได้ไง บ้านแฟนก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แล้วไหนจะค่านมค่าแพมเพิสลูก แล้วยังต้องมาส่งเราเรียนอีกหรอ ตอนที่เรียน กศน เราไม่ต้องไปเรียนค่ะ ไปสอบอย่างเดียว แล้วคือแบบแม่โทรมาถามตอนว่าสอบตอนไหน กี่ปีจบ เมื่อไหร่จะจบ จะไปเรียนต่อไหนประมาณนี้เดือนนึงประมาณ 4-5 ครั้งที่ถาม เราก็คือแบบ เห้อแม่หนูโตแล้วนะ แล้วก็มีวันนึงได้มานั่งคุยกันค่ะ ลืมบอกนะคะแม่กลับมาอยู่ที่กรุงเทพค่ะถามเราว่าจะไปเรียนต่อไหน เราเลยบอกว่าจะต่อ ปวส  ประโยคเดิมๆซ้ำที่ถามเราว่าทำไมไม่ต่อมหาลัยแล้วหาทำงานพิเศษเอา เราก็ตั้งประเด็นเลยค่ะ เราไม่อยากเป็นครู แล้วแม่ก็หาเหตุผลของแม่มาเลยค่ะ ทำไมล่ะ เป็นครูมันมั่นคง เวลาพ่อแม่เจ็บไข้ได้ป่วยก็เบิกได้ ลูกเข้าโรงบาลก็เบิก เป็นหน้าเป็นตาอะไรประมาณนี้ค่ะ แล้วแกก็จะพูดประโยคนี้ทุกครั้งที่คุยเรื่องนี้มันทำให้เราคิดแบบแกต้องการแค่นี้หรอ คือเราไม่จำเป้นต้องเป็นครูเราก็เลี้ยงดูแกได้มั้ยอ่ะ? เราก็บอกพี่ที่ร็จักจบมาเป็นครูทำไมเค้าถึงออกจากครูไปทำงานบริษัทแบบเราอ่ะ  โดนแม่ตอบกลับมาแค่ว่า อย่ามาเถียงแม่นะ! แฟนเราแกก็ถามค่ะ เมื่อไหร่จะจบจบแล้วไปสมัครทหารสิ ไปสมัครตำรวจสิ คือเราดูออกเลยว่าแฟนเราอึดอัดมาก ถามแบบนี้ทุกครั้ง แฟนเราก็ได้แต่ยิ้มแหยๆอ่ะค่ะ คือต้องทำงานหาเงินเลี้ยงลูกและกินใช้จ่ายในบ้านก็เหนื่อยแล้ว กลับมาบ้านแม่ก็ยังถามเรื่องนี้อีก เราก็พิมใส่เลยค่ะ ว่าเราอึดอัดแล้วก็อึดอัดมาก ทำไมต้องบังคับ บังคับตั้งแต่เด็กจนตอนนี้มีลูกแล้วก็ยังบังคับ ทำไมไม่ให้มีความคิดของตัวเอง ตัดสินใจเอง หนูโตแล้ว บลาๆเราก็พิมพ์ไป  คือเรามีพี่ชายตอนเป็นทหารเกณฑ์บอกแม่จะไปสอบนายสิบอย่างนั้นอย่างนี้พูดบอกเราทุกวันว่ามันจะได้เป็นพ่อแม่จะได้สบาย สุดท้ายก็ไม่มีอะไรซักอย่าง จนปลดมาไม่มีงานทำ แม่โทรมาหาเรา ไปหางานฝห้พี่หน่อยสิ ไปฝากงานให้พี่หน่อยสิ  ซื้อข้าวซื้อน้ำไปให้กลัวมันจะอด แต่กับเราไม่เคยทำแบบนี้เลย แกล้งขอค่าแพมเพิสลูก บอกเรา มีงานทำกันแล้วก็จ่ายกันเอง พอหลังจากที่เราบอกแม่ว่าเราอึดอัดมากที่ต้องมาเรียนตามที่แม่อยากให้ตั้งแต่ ม.3 ตอนนี้เราก็ยังต้องทำงานที่แม่สั่ง พอพูดในมุมความคิดของเราบ้างก็หาว่าเถียง  แม่บอกว่า อย่าคิดว่าเก่งแล้ว อย่าคิดว่าหาเงินได้แล้ว  จริงๆเราไม่เคยคิดแบบนั้น จริงๆเราตั้งใจจะเรียนเอาปริญญามาให้แม่ค่ะ  แต่ขอเวลาหน่อยเพราะเราต้องทำงาน และมันไม่ใช่ข้าราชการที่เราอยากเป็น ตอนนี้เรามีรถยนต์1 รถเครื่อง1 กำลังมีแพรนที่จะสร้างบ้านเพื่อที่จะให้แกมาอยู่กับเราคอยดูหลาน  แต่ติดปัญหาเรื่องนี้ค่ะ และเรื่องที่แกหัวโบราณ แล้วหลังจากนั้นเรากับแม่ก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยค่ะ เดือนกว่าแล้ว  เราจะต้องทำยังไงคะ  อยู่แบบนี้หรือขอโทษ หรือทำยังไง แต่ในส่วนตัวเราคิดว่าเราไม่ผิดเราเราไม่อยากอยู่กับอาชีพที่เราไม่ได้เลือกไปตลอดชีวิตเพราะว่าอยากให้พ่อแม่สบายอ่ะ  เพราะเราคิดว่าเราทำอาชีพไหนก็สามารถดูแลท่านได้เหมือนกัน แล้วเราก็ไม่ได้มาพูดให้แม่เราดูแย่ค่ะ ความคิดของแต่ละคนไม่เหมือนกัน