การแต่งงานกับความรัก มันเป็นเรื่องเดียวกันมั้ยคะ

เจ้าของกระทู้เป็นคนนึงที่ไม่ได้มีความรู้สึกรักบ่อยครั้งนักค่ะ
ทั้งๆที่ก็พอมีคนเข้ามาเรื่อยๆ น่าจะเป็นสิบกว่าคนแล้ว
แต่ในชีวิตนี้เคยรักผู้ชายแค่ 2 คน
ซึ่งรักครั้งแรก จบลงเพราะเราอยู่ห่างกันและเขาขอแยกทาง เพราะเขาคงไม่ได้รักเรามากพอ
รักครั้งที่สอง เขาคงแค่คบเราขำๆ คุยกับเราทั้งที่ตัวเองมีแฟนอยู่แล้ว เราเลยต้องตัดใจหยุดความสัมพันธ์ลง

บางครั้งเราก็สงสัยนะ ที่เราคิดว่าเวลาเรารู้สึกรักใคร เราจะรู้สึกใจสั่น ในช่วงแรกที่รู้จัก มีความรู้สึก อยากเจอเขาตลอดเวลา มันใช่ความรักรึเปล่า

ยิ่งผ่านไปนาน ถึงแม้จะพบเจอคนอื่นต่อมา เราไม่รู้สึกแบบนั้นกับใครเลย ที่ลองคุย ลองไปเที่ยวด้วย เผื่อแค่ว่าความรู้สึกนั้นมันจะมา เผื่อคนนี้มันจะใช่ สุดท้ายก็กลับมาคิด และรู้ว่าฝืนใจตัวเองทุกครั้งและปฏิเสธไป

อิจฉาผู้หญิงที่เลิกและก็คบคนใหม่ต่อได้ทันทีจัง เป็นความรู้สึกที่เราไม่เคยเข้าใจ ว่าเขารักแฟนใหม่จริงๆเหรอ (ขอโทษที่พาดพิงนะคะ แต่เราสงสัยมานานแล้ว)

ล่วงเลยมานานจนอายุเจ้าของกระทู้เองก็ถึงวัยที่ควรจะแต่งงานแล้ว การงานก็มั่นคง รายได้โอเค ดูแลพ่อแม่ได้ ทุกอย่างพร้อมแล้ว ยกเว้นเรื่องนี้

เราก็มีพี่ผู้ชายที่รู้จักคนนึงที่อยู่ใกล้ๆ คุยกันบ้าง ไปกินข้าวบ้าง เขาดีทุกอย่างเลยค่ะ เป็นผู้ใหญ่ ใช้เงินเป็น (คือเราชอบผู้ชายประหยัด ไม่ฟุ้งเฟ้อ) ไม่เจ้าชู้ ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ อาชีพการงานเหมือนกัน รายได้ใกล้เคียง คือสรุปว่า เป็นคนดี และฐานะหน้าตาสังคม เท่าๆกัน

แต่มันขาดอย่างเดียวคือใจเราค่ะ เราคุยได้ อยู่ด้วยได้นะคะ แต่เหมือนเพื่อน เหมือนพี่ชายกับน้องสาว เราไม่เคยใจสั่น ไม่เคยมีความรู้สึกของคนอินเลิฟเลย

เราควรทำอย่างไรดีคะ ควรสานสัมพันธ์ต่อ หรือแสดงออกให้ชัดเจนเลยว่าแค่พี่ชายน้องสาวดี


ใจนึงก็คิดว่า ผู้ชายที่ดีขนาดนี้เราจะหาได้จากที่ไหนอีก และไม่รู้ว่าเราจะมีความรักอีกหรือเปล่า
อีกใจก็คิดว่า ถ้าคบกัน ถ้าแต่งงานกัน โดยเราไม่รัก มันจะมีความสุขเหรอ
หรือความรักที่คงอยู่ตลอดไปมันมีแต่ในนิยายคะ
ทั้งๆที่คนนี้ก็สามารถเป็นเพื่อนคู่คิดให้เราได้ แต่งงานไปเราอาจจะมีความสุขกว่า

มันสับสนค่ะ