สาวขอเบอร์โทร เธอคิดอะไรกับเรา

การพบกันของเราเป็นเหมือนการนัดบอด ทั้งเธอทั้งผมไม่มีใครรู้ล่วงหน้าว่าจะได้เจอกัน
เธอทำหน้าที่ต้อนรับแขกมากหน้าหลายตาไม่ซ้ำกันเลยในแต่ละวัน ซึ่งผมก็รับได้ ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ
มันตลกตรงที่ผมต้องนั่งรอและดูเธอต้อนรับคนที่มาหาแต่ละคน บางคนก็นาน บางคนแป๊บเดียว
ในห้องแอร์เย็นเฉียบผมต้องทนนั่งรอ มอง และฟังเสียงนานแสนนานแต่ละครั้งที่เธอทำกิจกรรมร่วมกับคนที่มาพบ


และแล้วก็ถึงจังหวะที่ผมต้องลุ้นว่าจะได้พบเธอมั้ย เพราะมีพ่อสื่อเป็นคนกำหนดว่าผมจะได้เจอใคร
ผมเลือกไม่ได้ และเธอเองก็มิอาจเลือก เมื่อเสียงพ่อสื่อเรียกผมสิ้นสุดลง ผมก็เดินไปหาเธออย่างว่าง่าย
เอ๊ะ...จะบอกว่าพ่อสื่อก็ไม่ถูก เพราะเสียงนั้นเป็นเสียงผู้หญิง เสียงใหญ่ๆ หนักๆ
เมื่อผมเดินถึง เธอยกมือขึ้นไหว้หน้าตายิ้มแย้ม เมื่อผมบอกความจำนงไปเธอไม่รีรอ ยื่นมือขอเงินจากผมทันที
เมื่อผมยื่นเงินให้เธอยื่นกระดาษให้ผมเพื่อเขียนข้อความ ผมส่งกลับเธอ เธอหยิบไปอ่านแล้วบอกผมว่า
"ขอเบอร์โทรศัพท์ด้วยค่ะ"

นี่เธอคิดจะผูกพันกับผมขนาดนั้นเลยเหรอ ผมแค่เอาเงินมาฝากเท่านั้นเอง หรือเธอแอบชอบผม